Childhood Memo

နိုးဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ မိဘကို ပူဆာခဲ့တာ လက်ချိုးရေလို့ရတယ်။

အဲ့ဒီထဲမှာ မှတ်မှတ်ရရကတော့

ဇာတိရခိုင်ကနေ ရန်ကုုန်ရောက်ရောက်ချင်း အသက် (၂) နှစ်ခွဲအရွယ်မှာ ကျောင်းတက်ချင်လို့ပူဆာခဲ့ဖူးတာပဲ။

အမေက စိတ်မချလို့

“ငယ်သေးတယ်”။

“ဗမာစကားမတတ်ဘဲကျောင်းတက်လို့မရဘူး။”

“နို့ဗူး မပြတ်သေးဘဲ ကျောင်းတက်လို့မရဘူး။”

စသဖြင့်စသဖြင့် အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံပေးလည်း “ကျောင်းတက်ချင်တယ်”ပဲ။

ဦးလေးတွေက

“ကျောင်းမတက်ပါနဲ့ဦး အရုပ်တွေဝယ်ပေးမယ် / မုန့်တွေဝယ်ပေးမယ်”လို့

မက်လုံးတွေပေးလည်း “ကျောင်းတက်ချင်တယ်”ပဲ။

မရမက ပူဆာလွန်းလို့  အမေက နိုးကို တစ်ပတ်အတွင်း ဗမာစကားတတ်အောင်သင်ပြီး မူကြိုပို့ရပါလေရော။

အခုချိန်ထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။

မိုင်လို အပြည့်ဖျော်ထည့်လာတဲ့ ဓါတ်ဗူးတစ်လုံးနဲ့ နို့ဗူးတစ်ဗူး။

(ထမင်းစားပြီးနဲ့ နေ့လည်းအိပ်ယာကနိုးရင် စို့ဖို့)

ထမင်းဗူးအပြာကြီး။ (အဲ့ထမင်းဗူးကရေဗူးအနီးကြီးနဲ့ တစ်ဆက်ထဲဗျ။)

ထမင်းဗူးထဲမှာ ကန်စွန်းရွက်ကြော်နဲ့ ကြက်ဥကြော်ပါတယ်။

မုန့်ဗူးတစ်ဗူး။ (ဘာပါလဲတော့ မမှတ်မိတော့ပါ)

အကျီင်္ အပိုတစ်စုံ ( ညနေရေချိုးပြီးရင် ၀တ်ဖို့)။

ပြီးတော့ ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး။

မြောက်ကြွ မြောက်ကြွနဲ့မူကြိုသွားတက်တာလေ။

မြေကြီးနဲ့ ခြေထောက်နဲ့မထိဘူး။

ကျောင်းတတ်ရတာ ဘယ်လောက်ပျော်နေလဲဆိုရင်

အမေပြန်ခါနီး တာ့တာ ပြတာတောင် လှည့်မကြည့်လို့

ဆရာမတစ်ယောက်က သတိလာပေးရတယ်။

ကောင်းတဲ့ဖက်ကတွေးရင်တော့ “ကျောင်းပျော်လေး”ပေါ့။

အမှန်တော့ ကိုယ်တွေက အဲ့အရွယ်ကတည်းက အိမ်မကပ်ချင်တဲ့ကောင်။

ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး

Inside Out ကြည့်ပြီး Core Memory တွေ ပြန်ခေါ်ကြည့်တာ။

3 thoughts on “Childhood Memo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *