ပီတိ

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်ကစပြီး မိတ်ဆွေအကိုတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လစဉ်ကျောင်းစရိတ်ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ ကလေးတွေရှိတယ်။
အဲဒီကလေးတွေထဲကတစ်ယောက်က နောက်နှစ်ဆို ၁၀ တန်းတက်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ကျူရှင်လစာ စုံစမ်းကြည့်တာ တစ်လကို ၁ သိန်း ၈ သောင်းဆိုတော့ လန့်ပြီးပြန်လာတယ်။
အခုဆရာမတွေနဲ့က အသားကျနေတော့ ဈေးသက်သာပါစေဆိုပြီး အခြားကျူရှင်လည်းမပြောင်းရက်ဘူးလေ။
ဆယ်တန်းဆိုတော့ ၁၂ လစာ ၂၁ သိန်းကျော်တယ်။
ကူညီပေးနေတဲ့ မိတ်ဆွေအကိုကလည်း အခြားကူညီနေတာတွေရှိတာသိနေတော့ ထပ်ပြီး ဝန်မပိစေချင်ဘူး။
Online မှာလည်းတက်ပြီး အလှူငွေမကောက်ချင်ပြန်ဘူး။
အငယ်တွေလည်းရှိသေးတော့ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းလည်းမတတ်နိုင်ပြန်ဘူး။
ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းမမတွေကို ရင်ဖွင့်မိတယ်။
သူတို့က ဝမ်းသာအားရပဲ လစဉ်နိုင်သလောက်ဝိုင်းထောက်ပံ့မယ်ဆိုပြီး တကာခံသွားကြတယ်။
ပျော်တာ ပျော်တာ ဆိုတာလေ။
ဘယ်လိုပြောပြရမှန်းတောင်မသိဘူး။
အလှူရှင်တွေလည်း လိုရာပြည့်ကြပါစေ။
သမီးကြီးလည်း ဆယ်တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက်အောင်မြင်ပါစေ။
#NOe

24.11.2018

This afternoon, I attended the “Becoming a Tech Entrepreneur ” event as one of the panelists at “Exuberance Panel” and shared about me , my career life and my future dreams .

There were some girls asked me if the organization I’m participating, Geek Girls runs events and activities as commercial , how Geek Girls is using registration fees from members and so on.

I got shock when I heard these questions.

Actually, Geek Girls is neither a organization nor a commercial business. It’s just a platform to communicate among women working in Myanmar Tech Industry.

We , all the board members , are running our own businesses and have well enough income from each of them. For me , Geek Girls is just for fun not for fund. And the others are same as me. I make money mainly by running my business and sometimes working as consultant for some people secretly , speaker at some events and trainer at some workshops.

So, except some trainer fees for Geek Girls workshop tours , I haven’t get any penny from it. Sometimes, I have to spend from my pocket.

I didn’t explain the girls in detail as it’s too weird . But I told them that I don’t know where they heard such rumors and to ask the ones how much they spent for Geek Girls.

I hate such Dramas a lot. That’s why I quit from Facebook. In Myanmar, Facebook is like a gossip garbage heap and so annoying. People are sharing mostly hate speech ,rumors and gossip mostly there.

They also usually use so rude word shamelessly. I can’t understand such people.

Why they want to creat and share such dramatic rumors a lot? Yes If they don’t like someone, they should just stay away from them or confront with them face to face.

Instead of them , they just do underhand machinations.

And there’s another type of people I can’t understand on Facebook.

That type is people who love to promote themselves with fake things.

For example, although being nothing , they pretend like a successful people. Sometimes, they copy other people ‘s idea without credit and post like their own.

My biggest problem is knowing the truth of whatever they are lying. I want to advise them that if they want to be successful, they should try honestly to be instead of doing such shit things.

But I also understand that’s their rights, they can post anything on their own Facebook wall as they like. That’s why I uninstalled Facebook from my phone as I also have rights to do thus.

Anyway , as I met with many successful and famous CEOs and real (not fake) Entrepreneurs , today has been so meaningful for me.

Thank you so much everyone who made today happened.

#NOe

လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ

” မည်သူမပြု မိမိမှု “လို့ဆိုသော်ငြားလည်း

ဟိုးးးးးးးးးးဘက် ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ
ဒီဘက်ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
ဘဝတွေအများကြီး(ဘုမသိဘမသိ)
မရှုမလှ ဆုံးရှုံးလိုက် ရတဲ့
အမှန်တရားခါးခါးတွေ (တကယ်) ရှိတယ်ဗျ။

ပစ္စုပ္ပန်ကို အနိုင်ယူလို့မရတဲ့အဆုံး
ကျုပ်တို့ခမျာလည်း အတိတ်ကိုပဲ ရှူံးမဲ မဲလိုက်ကြရတယ်။

ကံကြမ္မာဆိုတာကလည်း
ပေါက္ခရဝဿ မိုး မှ မဟုတ်လေတော့
“စိုချင်ပါတယ် မစိုချင်ပါဘူး”
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူးလေ။

ရာဇဝင်ထဲက စကားတစ်ခွန်းကတော့
အထပ်ထပ် အဖန်ဖန် သတိပေးနေလေရဲ့။
ဘာတဲ့?
“သူ့ကြွေးရှိက ဆပ်ရ၏”တဲ့။

ဒါပေမယ့်
မမြင်နိုင်တဲ့ အတိတ်အတွက်
ဆပ်စရာရှိတာလည်းဆပ်တာပေါ့။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခွင့်ရှိတဲ့ အနာဂတ် အတွက်
ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရှင်သန်နေထိုင်နေပါတယ်

#NOe

“ယောကျာ်းများ မီးနေခန်းမဝင်ရ ၊ ထမီတန်းအောက်မသွားရ”

ယောကျာ်းတွေ မီးနေခန်းဝင်ရင် ဘုန်းနိမ့်တယ်။တို့
ထမီတန်းအောက်သွားရင် ဘုန်းနိမ့်တယ်။တို့ ဆိုတာ
တော်တော်နှိမ်တဲ့စကားတွေ။
တော်တော်ကြီးကို နှိမ်တာ။

ဘယ်သူတွေကိုနှိမ်တာလဲ? ဆိုတော့
“ယောကျာ်းတွေ” ကို နှိမ်ခဲ့တာဗျာ။
ဟုတ်တယ်။
အဲဒီစကားတွေက ယောကျာ်းတွေကို နှိမ်ထားတာ။

ဘယ်သူတွေက နှိမ်တာလဲ ? ဆိုရင် မိန်းမတွေက နှိမ်ထားတာ။

အယ်….
မယုံမရှိနဲ့။
အဲဒါ မိန်းမတွေက ယောကျာ်းတွေကို တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ နှိမ်ခဲ့တာဗျာ။

ဘယ်လိုနှိမ်တာလဲ? ဆိုတော့ ဒီလိုရှိတယ်။

မီးနေခန်းဆိုတာ အရမ်းသန့်ရှင်းရတဲ့အခန်း။
ရှေးခေတ်က အခုလို ဆေးရုံ ၊ ဆေးခန်းတွေမရှိတော့ ကိုယ့်အိမ်ကအခန်းကိုပဲ ရေနွေးပူတွေလောင်း ၊ တံခါးတွေအလုံပိတ်ပြီး တတ်နိုင်သလို မသန့်သန့်အောင် လုပ်ခဲ့ကြရတာ။
အဲလောက် သန့်အောင် ထားတဲ့ အခန်းကို လယ်ထွန် ၊ တောခုတ် ၊ ငါးရှာ ၊ ဖားရိုက် ၊ လှည်းမောင်း ၊သိုင်းကျင့် စတာတွေကြောင့် ချွေးတစီစီ ဖုန်တလုံးလုံးနဲ့ ညစ်တီးညစ်ပတ် ယောကျာ်းရင့်မာကြီးတွေကို ရာရာစစဝင်ခွင့်ပေးစရာလား။
အားလုံး ညစ်ပတ်ကုန်ပြီး သွေးနုသားနုမီးနေသည်ရော နီတာရဲကလေးလေးပါ ရောဂါတွေဖြစ်ကုန်မှာပေါ့လို့။

ထမီတန်းလည်း ထိုနည်း၎င်းပဲ။

အဆင်လှလှ ၊ အရောင်လွင်လွင်လေးတွေကို သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ဝတ်ချင်လို့ အပင်ပမ်းခံလျှော်ထားပါတယ်ဆိုမှ ဒင်းတို့ ညစ်ပတ်တုံးကြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတွေ လက်ညစ်ပတ်ကြီးတွေနဲ့ထိကုန်ရင် အကုန်ပြန်လျှော်နေရမှာ။

အဲဒါကြောင့် ရှေးခေတ်က မိန်းမတွေက သဲကိုးဖျာသော မာယာတွေနဲ့ လှည့်စားပြီး သူတို့တွေရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ “အလကားနေ ဘုန်းကြီးချင်နေတဲ့” ပျော့ကွက်ကို အကောင်းဆုံး အညှာကိုင်ပြီး ဝေးဝေးနေခိုင်းခဲ့ကြတာ။
“နင်တို့ကညစ်ပတ်တုံးတွေ မို့ဝေးဝေးနေ” ဆိုပေါ်တင်တွေနှိမ်တယ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဘုန်းနိမ့်မယ် ဆိုပြီး တစ်ဖက်လှည့်နဲ့နှိမ်ထားခဲ့ကြတာ။
ပိုင်ချက်ပဲ။
ဒါပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ သူတို့အတတ်က ဒီဖက်ခေတ် မိန်းမတွေကို လာစူးနေတော့တာပဲ။

ဒါ့ကြောင့် အခုခေတ်ကတော့ ယောကျာ်းတွေက တော်တော်လေးသန့်လာကြပြီဆိုတော့ မီးနေခန်းပဲ ဝင်ဝင် ၊ ထမီတန်းအောက်ပဲသွားသွား သိပ်ပြဿနာမရှိတော့တာမို့ မိန်းမတွေအနေနဲ့အရင်ကလောက် အဖြစ်မသည်းကြပါနဲ့တော့နော်။

#NOe

တွေးမိတွေးရာ (၁)

လူတွေဟာ ကမ္ဘာဦးမှာ ကိုယ်တုံးလုံးနေခဲ့ကြရာကနေဘာလို့အဝတ်အစားတွေဝတ်လာခဲ့လဲဆိုတဲ့အကြောင်းအရင်းကို ဆင်ခြင်ကြည့်တဲ့အခါ
“ရာသီဥတု ဒါဏ်ခံနိုင်ဖို့”လို့ ကောက်ချက်ချမိတဲ့ နောက်ပိုင်း
အဝတ်အစားတွေနဲ့ပတ်သတ်ရင် ရင်ခုန်နှုန်းနှေးလာခဲ့တယ်။
တပ်မက်ခြင်းနည်းလာခဲ့တယ်။
အဝတ်အစားကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ လောဘနည်းလာတယ်။ ဒေါသရှားလာတယ်။

ဒီလိုပဲ အစာစားခြင်းဟာ ရသာတဏှာအတွက်မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက် သက်သက်သာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ခံယူချက်ကို အသိချည်းမဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားနဲ့ လက်ခံနိုင်တဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ်ဟာ အစားနည်းလာလိမ့်မယ်။
အစားတစ်လုတ်အတွက် ပေးရတဲ့ အချိန်တွေနည်းသွားမယ်။
ထမင်းတစ်နပ်အကြောင်းပြုပြီး လောဘဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ရှားလာလိမ့်မယ်။
စားချင်တာမစားရတဲ့ အခါ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ အကျင့်ပျောက်သွားမယ်။
ဝိတ်လည်းပြန်ကျသွားလိမ့်မယ်။ 😛

လောလောဆယ်ထိတော့ ဗိုက်ဆာလို့ စားတာထက် ရသာတဏှာအတွက် စားတာက များနေသေးတယ်။
ဆင်ခြင်ရဦးမယ်။
စားချင်တယ် ဆိုတာထက် စားသင့်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းနဲ့ပဲ အစာစား နိုင်ဖို့ သတိထားရမယ်။

အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ “မလိုအပ်”တာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး စွန့်ပြီး “လိုအပ်”တာတွေကို ရှေးရှုဖို့ကြိုးစားချင်လာတယ်။

အပိုတွေမလုပ်ချင်တော့ဘူး။

ဥပမာ မလိုအပ်ဘဲ စကားတွေအများကြီး ပြောနေတတ်တာမျိုး။
အချိန်တွေပိုနေလို့ဆိုပြီး ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ဘာမှန်းမသိ ထိုင်ကြည့်နေတာမျိုး။
လူသိများရင်ပြီးရောဆိုပြီး ရှိသမျှပွဲတွေ အတင်း လိုက်တက်နေတာမျိုး တွေ ကို လုပ်ချင်စိတ် လုံးဝ(လုံးဝ) ပျောက်လာတယ်။

ဘဝကို စိတ်ပျက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းနဲ့လည်း မတူဘူး။
နဂိုရှိတဲ့ တက်ကြွမှုတွေလည်းပျောက်ဆုံးမသွားဘူး။

လက်ရှိအနေအထားကို (အမှန်တကယ်) ကျေနပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပုထုဇဉ်ပီပီ မရောင့်ရဲနိုင်သေးလို့ ဆက်ကြိုးစားတယ်။

ဒီလောက်ပဲ။

ခန္ဓာရခြင်းဟာ ဒုက္ခအမှန်ဖြစ်ကြောင်း စတင်နားလည်စပြုလာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းမှုတွေဟာ အရင်ကထက် ပို အဆင်ပြေလာတယ်။

#NOe

“Victim Blame မလုပ်ပါနဲ့” တဲ့ ။

ဘယ်သူက Victim လဲ? ဆိုတာ သက်သေနဲ့တကွ ကွဲကွဲပြားပြားမသိရသေးဘဲနဲ့ကို အဲလိုတွေအော်ကြတော့တာ။
Victim ဆိုတာ “မုဒိန်းကျင့်ခံရပါတယ်လို့ အော်နေတဲ့သူ ” လို့အဓိပ္ပာယ်မရဘူး။

“လှည့်စားဖျားယောင်းခံရသူ၊
ရန်မူခံရသူ၊ စော်ကားခံရသူ၊
ဘေးဒုက္ခရောက်သူ ” တွေကို Victim လို့ခေါ်တာ။

“မိန်းမသားတစ်ယောက်က ဘယ်နည်းနဲ့မှ သူ့အရှက် သူခွဲပြီး ဘလာဘလာဘလာ @&$$&&”?;;:”

အိုကေ
အရှက်ရှိတယ်ဆိုတာ မိန်းမဖြစ်ခြင်း ၊ ယောက်ကျားဖြစ်ခြင်း နဲ့မဆိုင်ဘူး။

ဆင်းရဲခြင်း ၊ ချမ်းသာခြင်းနဲ့လည်းမဆိုင်ဘူး၊

ရုပ်ဆိုးတာ ၊ ရုပ်လှတာနဲ့လည်းမဆိုင်ဘူး။

ပညာတတ်ခြင်း ၊ ဉာဏ်နည်းခြင်းနဲ့လည်းမဆိုင်ဘူး။

အရှက်တရားဆိုတာ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ပုဂ္ဂလိက ခံယူချက် နဲ့ပဲဆိုင်တယ်။
သူဘာကိုရှက်တတ်လဲ? ဆိုတာပဲ။

ဒီနေရာမှာ ကြုံတုန်းပြောရရင် မုဒိန်းကျင့်ခံ ရတာဟာ ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး လို့ခံယူပါတယ်။
ရှက်မယ့်ရှက် မုဒိန်းကျင့်တဲ့သူကပဲရှက်ရမှာ။
ဒီလိုပြောလို့ မုဒိန်း(တကယ်) ကျင့်ခံရသူတွေက Victim မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။

သူအလိုမတူတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို အဓမ္မအတင်းလုပ်ယူခံရတဲ့အတွက် ၊ သူဟာ အနိုင်ကျင့်ခံရသူဖြစ်တဲ့အတွက် သူဟာ Victim ပဲ။

ဒီအတွက် သူ့မှာ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တရားစွဲပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။
သူ့ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် ရင်ဆိုင်နိုင်ခွင့်ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် မုဒိန်းကျင့်ခံရခြင်းအတွက် သူ့ဘဝဟာ လမ်းမဆုံးသွားဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတစ်ချို့ရှိတယ်။
မုဒိန်းကျင့်ခံရတဲ့သူတွေကို သနားတာလည်း သူတို့အပြင်မရှိဘူး။
အေး …… ကိုယ့်တူ ၊ ကိုယ်သား ၊ ကိုယ့်မောင်ဘွား တစ်ယောက်ယောက်ကများ ဒီလို မုဒိန်းကျင့်ခံထားရဖူးတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို” မိသားဖသား ပီပီ တင့်တောင်းတင့်တယ် လက်ထပ်ပြီး ဇနီးမယားအဖြစ် သေတပန် သက်တစ်ဆုံး ပေါင်းသင်းချင်ပါတယ် ” လို့ဆိုလာရင် အကြောက်အကန်ကို ငြင်းကြတော့တာ။
ကမ္ဘာပျက်မတတ် ငြိုးရန်တွေ ဖွဲ့ကြတော့တာ။
မေးချင်တာက “သနားတယ်ဆိုတာ” ဘာကို သနားတာလဲ?
ကိုယ့်ထက် နိမ့်ကျသွားတယ်မှတ်ယူပြီး သနားတာလား?
အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့ သူ့ဘဝကို တကယ်စာနာပြီးသနားတာလား?
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်သင့်တယ်။

တစ်ခုခုဆို” နှမချင်းမစာနာကြဘူး။ အမေချင်းမစာနာကြဘူး” နဲ့ ။
မျှမျှတတတွေးကြကြေးဆိုရင် မေးချင်တာက
“အကိုချင်းရောစာနာဖူးလား?”
“မောင်ချင်းရောစာနာဖူးလား?”
“အဖေချင်းရောစာနာဖူးလား?” လို့။

နောက်ဆုံးအချုပ်ပြောရရင်
ဘယ်ကိစ္စမဆို ကောက်ချက်ချမစောကြပါနဲ့။
ပေါင်ချိန်စကားတစ်ခုရှိတယ်
“အချိန်တန်ရင် သက်သေတွေက စကားပြောလိမ့်မယ်။”
#NOe

ကိုယ့် လက်တွဲဖော် ရဲ့ တန်ဖိုးကို မသိတဲ့သူတွေဟာ ဖောက်ပြားတတ်ကြတယ်။

ယောက်ကျားဖြစ်စေ ၊ မိန်းမဖြစ်စေ လူတွေမှာ ကိုယ်စီကိုယ်စီ မတူညီတဲ့ တန်ဖိုးလေးတွေရှိတယ်။
တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့အရာလေးတွေရှိတယ်။

ဥပမာ
တစ်ချို့က လှတာကို တန်ဖိုးထားတယ် ။
တစ်ချို့က အတွေးအခေါ်မြင့်တာကို တန်ဖိုးထားတယ်။
တစ်ချို့ကျပြန်တော့လည်း ငွေကြေး ဥစ္စာတွေကို တန်ဖိုးထားတယ်။

ဒီတော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့လက်တွဲဖော် (ချစ်သူ၊ရည်းစား ၊ အိမ်ထောင်ဖက် )မှာ ကိုယ်တန်ဖိုးထားရတဲ့ အချက်လေးတွေမရှိဘူးဆိုတာသိရတဲ့အခါ (ဒါမှမဟုတ်) ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အခါ လူအများစုဟာ ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ဦးတည်တတ်ကြတယ်။

ဒါဟာချစ်တယ် ၊ မချစ်ဘူးနဲ့မဆိုင်ဘူး။
ဖောက်ပြန်ခံရတဲ့သူမှာလည်းအပြစ်မရှိဘူး။
ချစ်ရက်နဲ့လက်တွဲခဲ့ကြပြီးမှ ဖောက်ပြန်ကြတဲ့ကိစ္စတွေအများကြီးပဲလေ။
ဥပမာ
ကိုယ့်တန်ဖိုးက အတွေးအခေါ်မြင့်တာဖြစ်နေပေမယ့် တစ်ဖက်လူရဲ့ တန်ဖိုးထားရာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအလှအပ ဖြစ်နေတဲ့အခါ ဖောက်ပြန်ခံရဖို့များတယ်။

လက်တွဲဖော်ရဲ့ တန်ဖိုးကိုသိပြီး အမှန်တကယ်တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာကလည်း
ကားပေါ်ကအဆင်းထီးမိုးပေးတာ ၊
အိမ်ပြန်ချိန် အိမ်အောက်ထိလိုက်ပို့တာ ၊
ပိတ်ရက်တွေမှာ ဟင်းချက်ကျွေးတာ၊
အထိမ်းအမှတ်နေ့တွေမှာ အမှတ်တရတွေစီစဉ်ပေးတာ ၊
လိုချင်တဲ့ပစ္စည်းကို အလိုက်တသိဝယ်ပေးတာ၊
စသဖြင့်
စသဖြင့်
စသဖြင့် တွေထက် အများကြီး (အများကြီး) ပိုပါသေးတယ်။

အမှန်တကယ် တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာရဲ့နောက်မှာ လေးစားခြင်းဆိုတာကပ်ပါလာတယ်။

ကြောက်တာမဟုတ်ဘူးနော်။
သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှု ၊ ရပ်တည်မှု တွေကိုပါ လက်ခံနိုင်လာတဲ့ လေးစားမှုမျိုး။

နားငြီးလို့ခေါင်းညိတ်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ
သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက် ၊ ခံယူချက်တွေ က ကိုယ်နဲ့ သဘောထားမတိုက်ဆိုင်သည့်တိုင် ထောက်ခံပေးနိုင်တဲ့ လေးစားမှုမျိုး။

အလိုလိုက်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ
သူ့ရဲ့ ကြိုက်ခြင်း ၊ မကြိုက်ခြင်းတွေကိုပါ နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ လေးစားမှုမျိုး တွေနဲ့ အမြတ်တနိုးလေးစားတာ။

အကယ်၍သာ လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့လက်တွဲဖော်ကို ဒီလိုလေးစားမှုမျိုးတွေနဲ့တန်ဖိုးထားပြီး မြတ်နိုးရကောင်းမှန်း သိတတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဖောက်ပြားလိုစိတ်ဆိုတာ ဘယ်ဆီနေမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။

ဒီနေရာမှတစ်ခုပြောချင်တာက လောဘမကြီးဘဲ သူ့ဖက် ကိုယ့်ဖက် မျှကြည့်တတ်ဖို့လည်းလိုသေးတယ်ဆိုတာပါပဲ။

“ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဟော့ပေါ့ကို မင်းလိုက်စားရမယ်။
မင်းကြိုက်တဲ့ ကော်ဖီတော့ ကိုယ်လိုက်မသောက်နိုင်ဘူး။” ဆိုတဲ့အကျင့်တွေနဲ့တော့ တန်ဖိုးထားလေးစားမှုတွေ တောင်းဆိုလို့မရဘူးပေါ့။

အချုပ်ပြောရရင်တော့
ဖောက်ပြန်မခံချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ့်တန်ဖိုးကို သိတဲ့သူနဲ့ပဲလက်တွဲပါ။
ဖောက်ပြန်တတ်သူမဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တန်ဖိုးထားနိုင်တဲ့သူနဲ့လက်တွဲပါ။
ဖောက်ပြန်လည်း မခံချင်ဘူး ၊ ဖောက်ပြန်တတ်သူလည်း မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အပြန်အလှန်တန်ဖိုးသိပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်တဲ့သူအချင်းချင်း လက်တွဲပါ။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ဖြည့်စွက်ပြောရရင်တော့
“ကိုယ့်ကိုကိုယ် လေးစားတတ်တဲ့သူတွေပဲ အခြားလူတွေကိုလေးစားရကောင်းမှန်းသိကြတာပါ။”

( ဟိုနေ့က ကိုထွန်းလင်းနဲ့ဆွေးနွေးရင်း ရလာတဲ့ အတွေးအခေါ်လေးကို အခြေခံရေးလိုက်တာပါ။ အမြင်မတူတာတွေလည်း ရှိပါလိမ့်မယ်။)
#NOe

မိမိမှာ ရခိုင်ဖြစ်ကြောင်း လူစိမ်းတွေကြား ပြောမိသောအခါ

မိမိမှာ ရခိုင်ဖြစ်ကြောင်း လူစိမ်းတွေကြား ပြောမိသောအခါ အမေးခံရလေ့ရှိသော မေးခွန်းများထဲမှ မိမိသဘောမတွေ့သည့်မေးခွန်းအချို့

– ရခိုင်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ အသားတွေ ဖြူနေရတာလဲ?
– ရခိုင်ဖြစ်ပြီး စကားလဲမဝဲဘူးကော။
– ရခိုင်ဆိုတော့ အစပ်ကြိုက်မှာပေါ့။
– ရခိုင်တွေက ဆီမစားဘူးနော်?
– ရခိုင် မုန့်တီချက်တတ်လား?

သိစေချင်တာက
– ရခိုင်ဖြစ်ရင် အသားမဲ ရမယ်လို့ ဘယ်သူကများ သတ်မှတ်ခဲ့လဲ?
ဖြူသူရှိသလို၊ မဲသူလည်းရှိတယ်။
အညိုဆင်တွေတောင်ရှိသေး။

– စကားဝဲတယ်ဆိုတာဘယ်လိုမျိုးလဲ?
ဗမာစကားက ရန်ကုန်လေသံနဲ့ပြောမှအမှန်လား?
ဒါဆိုရင်တော့ မထူးဆန်းဘူး။
အသက် က၂၆၊ ရန်ကုန်မှာနေတာ ၂၄ နှစ်ရှိနေပြီရန်ကုန်လေသံပေါက်မှာပေါ့။
ရန်ကုန်ကလူတွေအချို့က ဗမာအချင်းချင်းကိုတောင် အညာသားတွေဆို စကားဝဲတယ်လုပ်ချင်ကြတာ။

– အစပ်ကြိုက်လားဆိုတော့ အစပ်လည်းကြိုက်တယ် ၊ အချိုလည်းကြိုက်တယ် ၊ အချဉ်လည်းကြိုက်တယ်၊ အငံလည်းကြိုက်တယ် ၊ အဖန်လည်းကြိုက်တယ် ၊ အခါးလည်းကြိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီကိုယ်လုံးဖြစ်နေတာ။ ဘယ့်နှယ် မသိရင် ရခိုင်တွေက ငရုပ်သီးတွေချည်း ထိုင်စားနေတဲ့ ပုံမျိုး။

– ဆီစားတာ ၊ မစားတာတော့ အများကြီးမရှင်းချင်ဘူး။
ဓညင်းသီးပြုတ်ကို ဗမာတွေ ငပိရည်နဲ့တွဲစားချိန်မှာ ရခိုင်တွေက ဆီခွက်ထဲ နှစ်နှစ်ပြီး သရေစာလိုစားတာပဲကြည့်တော့။
(သူ့ဓလေ့နဲ့သူ ဆီစားကြပုံကို ဥပမာပေးတာပါ။ ဗမာတွေကို စော်ကားတာမဟုတ်ဘူးနော် ။ )

– မုန့်တီချက်တဲ့ ကိစ္စကတော့ ပြန်မေးချင်တာ ဗမာတိုင်းရော မုန့်ဟင်းခါးချက်တတ်ကြလို့လား?
ကရင်တိုင်းရော မျှစ်တာလပေါ ချက်တတ်ကြလား?
ရခိုင်တိုင်း မုန့်တီမချက်တတ်ကြဘူး။
နောက်ပြီး ရခိုင်တိုင်းလည်း မုန့်တီမကြိုက်ဘူး။
ကိုယ်တွေဆို မုန့်တီထက် မုန့်ဟင်းခါး ပိုကြိုက်တယ်။
#NOe

Check List

ငနိုး မသေခင်လုပ်သွားမယ့် Check List ထဲမှာ (အမေဘက်က) အဖိုးရဲ့ ဘဝအကြောင်း ကို စာရေး ဖို့လည်းပါတယ်။
လူအများက အဖိုးကို ကောင်စီဥက္ကဌ ၊ နိုင်ငံရေးသမား ၊ စီးပွားရေးသမား ၊ ရပ်ရွာလူကြီး …… စသည်ဖြင့် ဘယ်လိုပဲခေါင်းစဉ်တပ်ကြပါစေ
ငနိုးအတွက်ကတော့ အဖိုးဟာ God Father တစ်ယောက်ပဲ။ 😛
တကယ်တော့ ငနိုးဟာ အဖိုးခေတ်ကိုမမီလိုက်တဲ့သူပါ။
ငနိုး ၁၀ရက်သားမှာ အဖိုးဟာ ဘဝတစ်ပါးပြောင်းသွားခဲ့တယ်။
တနည်းပြောရင် အဖိုးနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြေးဟာ ငနိုးဖြစ်တယ်ပေါ့။
ဒါကြောင့် ငနိုးဟာ အဖိုးကို ဓါတ်ပုံထဲမှာပဲမြင်ဖူးခဲ့ရပါတယ်။

ငနိုးဟာအရပ်ပုပေမယ့် အဖိုးကတော့ အရပ်ရှည်ရှည် နဲ့ လူထွားကြီးဗျ။
(ငနိုးအဖွားကတော့ ပုပုညှပ်ညှပ်သေးသေးလေးပါ။ ငနိုးကတော့ အဖိုးနဲ့အဖွားရောထားတဲ့ ပုပုထွားထွားကြီးပေါ့။ 😛 )
အသားဖြူသလောက် အဖိုးဟာ ဒေါသလည်းအရမ်းကြီးပါတယ်တဲ့။
မီလိုက်တဲ့သူတွေပြောတာတော့ အဖိုးရိုက်ပြီဆိုရင် အရိုက်ခံရတဲ့သူဟာ အနည်းဆုံး အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ပတ်လောက်ခွေနေရပါရောတဲ့။

ရွာမက ၊ မြို့မကျတဲ့ ဒေသတစ်ခုမှာ
အဖိုးဟာ ဒေသခံမျိုးဆက်သစ်တွေ ပညာရေးအဆင့်မြင့်လာအောင် အထက်တန်းကျောင်းဆောက်ခဲ့တယ်။
( အခုပုဏ္ဏားကျွန်း အထက ဟာ တကယ်တော့ အခြားမြို့အတွက် အစိုးရကချပေးတဲ့ကျောင်းပါ။ကျောင်းဆောက်ဖို့ သစ်တွေ၊အုတ်တွေသယ်လာတဲ့ အစိုးရသဘောင်္ကြီး ပုဏ္ဏားကျွန်းကို အဖြတ်မှာ အဖိုးက အတင်းဆိပ်ကမ်းကပ်ခိုင်းပြီး အဲဒီ ပစ္စည်းတွေနဲ့ညတွင်းချင်း ကျောင်းနေရာမှာ ပန္နက်ရိုက်လိုက်တာလို့လည်း လူကြီးတွေပြောတာကြားဖူးပါတယ်။)
ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုအဆင်ပြေအောင် စျေးဆောက်တယ်။
ကုန်စည်စီးဆင်းမှုလွယ်အောင် ဆိပ်ကမ်းဆောက်တယ်။
ဒေသတွင်းမွေးမြူရေး နဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ တိုးတက်အောင် ရန်ကုန်ဘက်က နည်းပညာတွေ ယူလာ ၊ မျှဝေပေးတယ်။
အမျိုးထဲမှာ စာတော်ပြီး အလားအလာရှိတဲ့ ကလေးတွေကို ရန်ကုန်ထိပို့ပြီ ပညာသင်စေတယ်။
မျိုးဆွေ၄ပါးကိုစောင့်ရှောက်တယ်။

အဲလိုတွေလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် အဖိုးကို “အစိုးရလူ”ဆိုပြီး အဲဒီခေတ်က သူပုန်တွေအရမ်းမုန်းကြတယ်။
အဖိုးကိုဖမ်းမိရင်”အသားစားပစ်မယ်”လို့တောင်ကြုံးဝါးတဲ့ သူပုန်ဗိုလ်တွေရှိခဲ့တယ်။
အဖိုးနဲ့လူမှားပြီး သူပုန်သတ်တာခံခဲ့ရတဲ့ အဖိုးမိတ်ဆွေတွေလည်းရှိခဲ့တယ်။

နိုင်ငံရေးနဲ့ပတ်သတ်လာရင် အဖိုးပြောနေကျ စကားတစ်ခွန်းရှိခဲ့တယ်တဲ့။
“နိုင်ငံရေးလုပ်ချင်ရင် စားပွဲပေါ်ကပဲ တရားဝင် လုပ်ပါ။ဘယ်တော့မှ တောခိုပြီး သူပုန်မလုပ်နဲ့”
(ငနိုးလည်း လူကြီးတွေဆီကနေ တစ်ဆင့်စကားကြားရတာမို့ စကားလုံးလွဲချော်မှုရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။)

အဖိုးဟာ ကိုယ့် မွေးရပ်မြေမဟုတ်တဲ့ ဒေသတစ်ခုအတွက် တိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်းတွေအများကြီးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
(အဖိုးကို မိခင်ရဲ့ ဇာတိဖြစ်တဲ့ ဧရာဝတီတိုင်းဘက်မှာမွေးဖွားခဲဲ့ပြီး အသက် ၁၀ နှစ်ဝန်းကျင်လောက်မှ ဖခင်ဇာတိဖြစ်တဲ့ ရခိုင်ဘက်ကို ဆွေပြမျိုးပြ အလည်လာရာကနေ စစ်ဖြစ်လို့မပြန်နိုင်တော့ဘဲ အဲဒီဒေသမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ခဲ့တယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။)
အဖိုးဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုထက်ပိုဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။
သူ့ကို သဘောကျထောက်ခံတဲ့သူတွေများခဲ့သလို သဘောမကျ မနှစ်မြို့တဲ့သူတွေလည်းအများကြီးရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အဖိုးဟာ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကိုပဲ တစိုက်မက်မက်လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ငနိုးက ဒေသအကျိုးစီးပွားအတွက် စကားများများမပြောဘဲ အလုပ်နဲ့ပဲသက်သေပြခဲ့တဲ့ အဖိုးရဲ့အကြောင်းကို အမှတ်တရအနေနဲ့ စာရေးမှာပါ။
(တစ်ချို့အတိတ်တွေဟာ ပေထက်အက္ခရာတင်မှ သမိုင်းအဖြစ်ကျန်ရစ်မှာပါ။)

အခုလောလောဆယ်ပြောချင််တာကတော့ “ငနိုးဟာ တစ်ချို့ကိစ္စတွေမှာ အဖိုးရဲ့သဘောထားတွေနဲ့တစ်ထပ်တည်းကျနေပါတယ်”ဆိုတာပါပဲ။

#NOe

အညာမှာပွင့်တဲ့ စိန်ပန်းနီ (သို့မဟုတ်) မင်းစုရွာက အညာသူလေး။

အသက်က ၁၂ နှစ်။
ခြောက်တန်းဖြေထားတယ်တဲ့။
Workshop လာတက်တဲ့ သူ့အမေကို လာစောင့်ရင်း ကျောင်းဝန်းထဲက ကျောင်းစောင့်ဦးလေးကြီးနဲ့ ရယ်ရယ်မောမောစနောက်ဆော့နေတဲ့ကလေးမလေးပါ။
နိုးတို့ အအေးတွေ ၊ ရေသန့်ဘူးတွေလိုလာတော့လည်း သူ့စက်ဘီးပန်းရောင်လေးနဲ့ ပြေးပြေးဝယ်ပေးရှာတယ်။
“သမီးကြီးရင်ဘာလုပ်မလဲ”လို့နိုးကမေးတော့သူခဏတော့တွေဝေသွားတယ်။
ခဏနေမှ ပြုံးပြံုးလေးနဲ့ဖြေရှာပြန်တယ်။
“ဆရာဝန်ကြီးလုပ်မှာ”တဲ့။
“သမီးကအတန်းထဲမှာအဆင့်ဘယ်လောက်ရလဲ။”လို့သွေးတိုးစမ်းတော့ “သမီးက A နဲ့အောင်တာ”တဲ့လေ။
အခြား Trainer တွေရဲ့ Workshop အချိန်တွေမှာ
သူနဲ့နိုုးနဲ့ နှစ်ယောက်သား ကျောင်းဝန်းကြီးထဲ့ မန်းကျည်းကြီးအောက်မှာထိုင်လို့ စကားစမြည်နည်းနည်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
စကားပြောရင်းသိလာရတာက အဲဒီနေ့က သူ့မွေးနေ့ပါတဲ့။
“Happy Birthday ပါသမီးရယ်။”ဆိုတဲ့ဆုတောင်းစကားနဲ့ Ve Ve အချိုရည်တစ်ဗူးကလွဲလို့ နိုးမှာ သူ့အတွက်ထူးထူးခြားခြားပေးစရာလက်ဆောင်မရှိခဲ့ဘူး။
ကလေးမလေးကိုကြည့်ရတာ သွက်လက်ချက်ချာ ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေတာပဲ။
“ချစ်စရာ အညာသူလေးပါ။”

Workshop ပြီးလို့ အားလုံးနှုတ်ဆက်ကြတော့မှကလေးမလေးရဲ့ အမေနဲ့စကားပြောဖြစ်ပြန်တယ်။
“အမ သမီးလေးက ချစ်စရာလေးနော်”လို့ဆိုတော့
“တစ်ဦးတည်းသော သမီးပါဆရာမလေးရယ်။ ကျွန်မက Nurse ပါ။သူ့အဖေကတော့ မီးရထားဝန်ထမ်းလေ။ ရှေ့လ ၁၁ ရက်နေ့ကမှဆုံးသွားတာ။နှစ်တိုင်းသူ့မွေးနေ့ဆို အိမ်မှာမုန့်ချက်ပြီးအရပ်ကိုဝေနေကျလေ။ဒီနှစ်ကျတော့ သူ့အဖေဆုံးတာ တစ်လတောင်မပြည့်သေးတော့ ဘာမှမလုပ်ပေးဖြစ်ဘူး။နောက်တစ်ပတ်ဆိုရန်ကုန်သွားပြီးသူ့အဖေ ပင်စင်ကိစ္စတွေသွားလုပ်ရမှာ။အိမ်မှာကလည်းလူခွဲမရှိတော့ သူ့ပါခေါ်သွားရတော့မယ်။”
ပြောရင်းနဲ့သူ့ခမျာ မျက်ရည်တွေဝဲရှာတယ်။

ဘယ်လိုစကားနဲ့နှစ်သိမ့်ဖို့စကားရှာမရနိုင်တဲ့အချိန်မှာ ကလေးမလေးက ကိုယ့်ကို ပြံုးပြီးကြည့်နေရာကနေ သွားလေးတွေပေါ်အောင်ထိ ရယ်ပြလိုက်တော့ ကိုယ့်မှာဆွံအသွားရတယ်။

“အော် ကလေးရယ်။” အသံမထွက်အောင် ရေရွတ်မိခဲ့မယ်ထင်တယ်။

“အမရယ်။ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ရန်ကုန်ရောက်ခဲ့လို့ အကူအညီလိုတယ်ဆိုလည်းဆက်သွယ်ပါ”။
ဒီလောက်ပဲပြောထွက်ခဲ့တယ်။

မင်းစုကနေ မြင်းခြံကိုခရီးဆက်ရဦးမှာမို့ ကားတံခါးကိုဆွဲဖွင့်တော့ အဖေအိမ်ပြန်နောက်ကျလို့ သူငယ်ချင်းတွေအတွက် မွေးနေ့အမှတ်တရကျွေးဖို့ မုန့်တွေဝယ်ဖို့ အချိန်မမီတော့တဲ့အတွက် စိတ်ကောက်ပြီး ကျောင်းမသွားတော့တဲ့ ၁၃ နှစ်သား ငနိုးဟာ ကားပေါ်မှာငုတ်တုတ်။သူခေါင်းငုံ့နေတယ်။အသံတိတ်နေတယ်။ရှက်နေတယ်။

လတ်တလောအဖေတစ်ယောက်လုံးကိုဆုံးရှုံးထားလို့ မွေးနေ့မလုပ်ရတဲ့ ၁၂ နှစ်အရွယ် မွေးနေ့ရှင် အညာသူလေးက ကားပေါ်က နိုးကို ပြံုးပြံုးလေးကြည့်ပြီး လက်ပြနှုတ်ဆက်တယ်။
“မမ တာ့တာနော်”တဲ့။သူ့လေသံလေးကတက်တက်ကြွကြွပဲ။
ငနိုးတစ်ယောက် ကလေးမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ခဲ့ဖြစ်လားမဖြစ်လားတော့ ငနိုးကိုယ်တိုင်လည်း အခုထိ ဝေခွဲမရသေးပါ။

အပြန်လမ်းမှာ စိန်ပန်းနီတွေရဲတယ်။
အပူဒဏ်ပြင်းပြင်းကိုအန်တုပြီး အလှဆုံးပွင့်တယ်။
အတောက်ပဆုံး ရဲရဲနီအောင်သူတို့ပွင့်ကြတယ်။
နောက်နှစ်တွေမှာလည်း ဒီလိုပဲ ပွင့်လန်းကြစေချင်ပါတယ်။