၂၁-၁၉-၂၀၁၉

နေပြည်တော်မှာ အတော်အတန်အရေးကြီးတဲ့ Project ကြီးတစ်ခုရတော့ အဲဒီ Project အတွက် စာချုပ်ကို JJ ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး လက်မှတ်ထိုးဖူးတယ်။

အဲလိုပဲ လွှတ်တော်မှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ Meeting ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်လောက်ထိုင်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေတုန်းကလည်း ညနေပိုင်းတွေဆို တွေ့ရာ ပလက်ဖောင်းခေါင်းအုံးပြီး နေဝင်ချိန်ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လို့အပမ်းဖြေခဲ့ဖူးတယ်။

အခုနောက်ပိုင်းမှာပုံမှန်ထသွားထလာဖိနပ်တစ်ရံအတွက်ငွေ ၂၀၀၀ အထက်မသုံးဖြစ်တာအတော်ကြာပြီ။

ကိုယ်နဲ့သွေးမတော်သားမစပ်ပေမယ့် လစဉ်ကျောင်းစရိတ်အပြင် အဝတ်အစား ၊ မုန့်ဖိုးပဲဖိုးကအစ ထောက်ပံ့ပေးဖြစ်နေတဲ့ကလေးတွေရှိတယ်။

လူသိရှင်ကြား ပွဲအခမ်းအနားတွေနဲ့မဟုတ်ပေမယ့် လမ်းသွားရင်းစီးထားတဲ့ဖိနပ်ချွတ်ပေးခဲ့တာမျိုး ၊ အိမ်ရောက်မှစားဖို့ဝယ်လာတဲ့ မုန့်ထုတ်ပေးပစ်ခဲ့တာမျိုး ၊ ညနေလမ်းလျှောက်ဖို့ထည့်လာတဲ့အဝတ်ထုတ်ချပေးလိုက်တာမျိူးတွေတော့ ကြုံရင်ကြုံသလို ခဏခဏလုပ်ဖြစ်တယ်။

ငနိုးအတွက်တော့ အသက်ရှင်နေရမှုရဲ့အဓိပ္ပာယ်ဟာ အရေခွံကောင်းကောင်းတစ်ခုထက် အများကြီးပိုသလို နာမည်ကြီးတံဆိပ်တပ်စျေးကြီးအဆင်တန်ဆာတွေထက် အဆမတန်သာလွန်ခမ်းနားတယ်။

#NOe

၂၀-၁၀-၂၀၁၉

သိဒ္ဓတ္ထဟာ စကြာဝတေးမင်းအဖြစ်ကို စွန့်ပြီး အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနဲ့တောထွက်သွားတယ်။

သိဒ္ဓတ္ထရဲ့ ချမ်းသာမှုဟာ အခုခေတ်ဘုရင်တွေလို ပါးပါးလေးမဟုတ်ဘူး။

ချမ်းသာမှုတွေထားပါ။

သူ့ကိုခစားရတဲ့အပျိုတော်တွေဆိုတာတောင် နယ်နယ်ရရတွေမဟုတ်ဘူး။

ပြစ်မျိုးမှည့်မထင်အပျိုတော်တွေဟာ အသက် ၂၅ နှစ်ပြည့်ရင် ခစားခွင့်မရှိ။

ဥတု ၃ ပါးအတွက် ပြသာဒ်နန်းဆောင် တွေအပြင် ဆိုင်ရာဆိုင်ရာ စည်းစိမ်အဆောင်အယောင်ပေါင်း များစွာနဲ့။

ရထားတဲ့မိန်းမဆိုသည်မှာလည်း လူမက နတ်မကျလှတဲ့ ဘဒ္ဒကစ္စနာ။

ဒါပေမယ့်လည်း သိဒ္ဓတ္ထက အားလုံးထားပြီး တောထွက်သွားတယ်။

အားလုံးထားခဲ့တာနော်။

ဘာအဝတ်မှမယူသွားတာ။ဘာပစ္စည်းမှမယူသွားတာ။အပ်တိုတစ်ချောင်းတောင်မယူသွားဘူး။

အနော်မာသောင်ကမ်းမှာဆံပယ်ပြီးတောထဲဝင်တော့ တောစပ်မှာ ဆာဒူးဆိုလား ၊ သူတောင်းစားဆိုလား (မသဲကွဲတော့) နဲ့တွေ့တော့ နန်းတော်ကဝတ်လာတဲ့ နန်းဝတ်နန်းစားတွေချွတ်ပေးပြီး အဲ့သူတောင်းစားအဝတ်တွေနဲ့ လဲဝတ်သွားသေးတာ။

(တစ်ချို့ကလည်း ဗြမ္မာမင်းကဆက်သတဲ့ သင်္ကန်း ဘာညာနဲ့ အမွှန်းတင်ကြလေရဲ့။ တကယ်က အဝတ်စုတ်ပဲ။ လူ့ပြည်ကနန်းဝတ်နန်းစားတောင်စိတ်မဝင်စားတာ ဗြမ္မာသင်္ကန်းဝတ်ပါလိမ့်မယ် အားကြီးကြီး။)

ဘုရားဖြစ်တော့လည်း သင်္ချိုင်းသွားပြီး ပြည်တည်ပုပ်ပွနေကျွန်မအလောင်းက လောက်တဖွားဖွားနဲ့အဝတ်ကိုကောက်ယူပြီး ပံ့သကူသင်္ကန်းလုပ်ဝတ်သတဲ့။

ရှင်မဟာကဿပကိုပေးခဲ့တာ အဲဒီပံ့သကူသင်္ကန်းပေါ့။

အခုခေတ် ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုတဲ့သူတွေ ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သတ်တဲ့အခမ်းအနားတွေသွားခါနီး အဝတ်ရွေးပြီးဗျာများနေတာမြင်ရင် သူ့ကိုသတိရတယ်။

#NOe

Gym သွားချင်နေပါတယ်

ဒီနေ့မနက်လည်းစောစောနိုးတယ်။

နိုးနိုးချင်း Gym သွားချင်စိတ်ပေါက်တယ်။

ဟူး…..

တကယ်တော့ gym ဆိုတာ ကိုယ်နဲ့ စိမ်းတဲ့နေရာမဟုတ်။

ကိုယ်တွေ ဆယ်တန်းအောင်ခါစ gym စဆော့တုန်းကဆို ရန်ကုန်မှာ အခုလို gym culture သိပ်မထွန်းကားသေး။

အဲဒီကတည်းက ဆော့တာ။

တစ်နေ့ ၂ ကြိမ်ဆော့ခဲ့တဲ့အချိန်တွေတောင်ရှိခဲ့သေး။

နေပြည်တော်မှာ ရုံးစခွဲတော့ gym နားလိုက်တယ်။

ဒီကြားထဲ ဟော့ပေါ့တွေမတရားစားပြီး နည်းနည်းဝလာတော့ gym ပြန်ဆော့ပါသေးတယ်။

နောက်တော့ “ဟယ် .. ဝလိုက်တာ ။ gym ဆော့ပါလား ။ဗလာဗလာ “နဲ့ လာပြောကြတဲ့သူတွေကို ရွံ့လို့တမင်ကိုမဆော့ပဲနေပစ်တာ။

တကယ်ဝတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ သိအောင်ပြချင်တာလည်းပါတယ်။

အခုတော့မနက်ပိုင်းတွေ gym ပြန်ဆော့တော့မယ်ဆံုးဖြတ်တယ်။

နောက်တစ်ပတ်က စပြီးပေါ့။

ခန္ဓာကိုယ်လှဖို့ဆိုတာ ငနိုးအတွက် မခက်ခဲကြောင်း …

#NOe

၀၉-၁၀-၂၀၁၉

Facebook မသုံးဖြစ်တာ ၁ လလောက်ရှိတော့မယ်။

ဒီတစ်လအတွင်း အလုပ်တွေအများကြီးလုပ်ဖြစ်တယ်။

အရင်ကထက်ပိုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်းအာရုံစိုက်ဖြစ်တယ်။

ညနေခင်းတွေဆို ကန်တော်ကြီးကို ပုံမှန်လမ်းလျှောက်ထွက်တယ်။

နေဝင်ချိန်ကို သေသေချာချာ ခံစားတယ်။

ကားကြပ်တဲ့အချိန်တွေဆိုလည်း ဘေးဘီ ဝဲယာသေချာကြည့်ဖြစ်တယ်။

လမ်းသွား လမ်းလာတွေ ၊ ကားစောင့်သူတွေ ၊ စျေးသည်တွေ ၊ ကလေးတွေ ၊ ငှက်တွေ ၊ လမ်းဘေးခွေးတွေ ၊ ဘတ်စ်ကားတွေ …

အကုန်လုံးကို သေချာအချိန်ပေး အလေးထား ဂရုတစိုက်ကြည့်ဖြစ်နေတော့ ကမ္ဘာကြီးဟာအရင်ကထက်ပိုလှလာတယ်။

 

ရုံးချိန်မှာလည်း အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ရတာပိုကောင်းလာတယ်။

ဂိမ်းဆော့ချိန်လည်းပိုရလာတယ်။

ဒါပေမယ့် … ဂိမ်းလည်း ထင်သလောက်တော့မဆော့ဖြစ်ပြန်ဘူး။

Screen Time ကို လျော့သထက်လျော့အောင် လုပ်ချင်နေတယ်။

သက်သတ်လွတ်စားတာကလည်း ၄ လပြည့်တော့မယ်။

ဒီကြားထဲမှာ ကိုထွန်းလင်းနဲ့ဒံပေါက်သွားစားတဲ့နေ့က ကြက်သားနည်းနည်းစားဖြစ်လိုက်သေးတယ်။

ဒံပေါက်ထဲက အသားက ပုံမှန်တွေထက် ပိုနူးညံ့တယ်ဆိုပေမယ့် ကိုယ့်အတွက်တော့ အရမ်းမာနေလို့ မနည်းဝါးလိုက်ရတယ်။

ဝါးပြီးတော့ လည်း မျိုချဖို့ ကိုတော်တော် ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။

အရသာတော်တော်ရှိတာတော့ ဝန်ခံရမယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်နေ့ ဝမ်းချုပ်ပြီး အိမ်သာမတက်နိုင်လို့တော်တော်တော့ ဒုက္ခရောက်သွားသေးတယ်။

SUNDEW နဲ့ပတ်သတ်ပြီးပြောရရင် ဒီလထဲ ရုံးခန်းအသစ်ကိုပြောင်းမယ်။

ဟိုဖက်ရုံးခန်က ဒီဖက်ရုံးခန်းထက်အများကြီးလှတယ်။ဒီရုံးခန်းလေးကိုတော့ သံယောဇဉ်ရှိနေတယ်။

ဒါပေမယ့် အရမ်းငြီးငွေ့လာတာတော့ ပြောင်းဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

SUNDEW ၁၀ နှစ်မပြည့်ခင်မှာ Campus သေးသေးလေးတစ်ခုလောက်တော့ လိုချင်သားရယ်။

မနေ့က ခုံတွေဆေးသုတ်ရင်တော့ “အော် … ဒီခုံတွေတောင် ပိုင်ရှင်တွေ အများကြီး ပြောင်းပြီးပါရောလား” လို့ ဆိုပြီး SUNDEW ရဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်ကို သတိရသွားသေးတယ်။

အေးလေ…… ၉ နှစ်တောင်ပြည့်တော့မှာပဲကို…..။

နောက်ပြီး ကိုယ်သူငယ်တန်းကနေ ဆယ်တန်းထိ စာလုပ်ခဲ့တဲ့ ခုံလေးရယ် ၊ နှစ်တန်းကနေ ဆယ်တန်းအထိသုံးလာတဲ့ စာအုပ်စင်လေးရယ်ကို တွေ့ပြီး “ငါတော်တော်အသက်ကြီးလာပါလား”လို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။

ပြောနေကျအတိုင်းပြောရရင်တော့ “လက်ရှိအခြေအနေကို ကျေနပ်ပါတယ်။ဒါပေမယ့် မရောင့်ရဲနိုင်ဘူး”။

ဒါ့ကြောင့် လုပ်တွေအရင်ကထက်ပိုကြိုးစားချင်တယ်။

ပိုက်ဆံတွေလည်း ဒီ့ထက်အများကြီးပိုရှာနိုင်ချင်တယ်။

 

 

 

၁၂ လပိုင်းမှာ မင်္ဂလာဆောင် ဖို့ရှိတယ်။

မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင် ကိုထွန်းလင်းကို ပင်ပင်ပန်းပန်းဘာမှမလုပ်စေချင်ဘူး။

သူဝါသနာပါတဲ့ ပန်းချီလေးဆွဲပြီး အေးအေးဆေးဆေးလေးပေးနေချင်တယ်။

အခုအချိန်မှာ သူ့ကိုသွားပြောရင်တော့ “ခင်ဗျားကပြောနေတာပဲ။ဟုတ်တာလည်းမဟုတ်ဘူး။” ဆိုပြီးပြန်ပြောလိမ့်မယ်။

ဒီတော့ အလုပ်နဲ့ပဲ သက်သေပြတော့မယ်။

၂၀၂၀  ထဲမှာတော့ လုံးချင်းအိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်နိုင်ချင်တယ်။

Anyway…. Dreams Do Come True.

#NOe

ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင် လူယောင်ဆောင်နေသည်(၁)

ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်နှင့်ဆုံဖူးသည်။

ဆုံဖူးသည် ဆိုသည်ထက် သူက  ကျွနု်ပ်ကို လာဆုံသည်ဆိုပိုမှန်မည်။

ဟုတ်သည်။

ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်လာဆုံဖူးသည်။

ထိုစဉ်က ကျွနု်ပ်သည် တောင်တန်းတွေဖက် ခရီးသွားရန်ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ပုတ်သင်ညိုက ကျွနု်ပ် နှင့်လိုက်ချင်သည်ဆို၍ အိတ်ကပ်ထဲထည့်ခေါ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

ခရီးလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပုတ်သင်ညိုက သူ့မိသားစုအကြောင်းတွေပြောပြသည်။

ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှ၍ဆွေမျိုးတွေမျက်နှာကြည့်နေရသည့်အဖြစ်အပျက်များပါသလို ချမ်းသာလွန်း၍ အရပ်ထဲတွင် ဘယ်သူကမှမနာလိုကြသည့်အကြောင်းများလည်းပါသည်။

ကျွနု်ပ်မှာလည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ၍ နှုတ်ဆိတ်၍သာနားထောင်ပေးခဲ့ရသည်။

တစ်ချက်တစ်ချက် ပုတ်သင်ညိုက မိကျောင်းမျက်ရည်တွေကျသည်။

ခရီးကပြန်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပုတ်သင်ညိုက ကျွနု်ပ် နေရာတွင် နေခွင့်ပေးရန်တောင်းလာ၍ တစ်နေရာစာပေးနေခဲ့မိသည်။

ကျွနု်ပ်နေရာတွင် အနေကြာပြီး ကျွနု်ပ်၏ အစာတော်တော်များများစားပြီးနောက် ပုတ်သင်ညိုက ကျွနု်ပ်တွင် ရွှေဆွဲကြိုးများမှ တစ်ကြိုးကို သူ့လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုကြောင်း  ငိုယိုပြလာသည်။

 

ဤသို့ဖြင့် ………

 

(ဆက်ရန်)

 

 

ပီတိ

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်ကစပြီး မိတ်ဆွေအကိုတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လစဉ်ကျောင်းစရိတ်ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ ကလေးတွေရှိတယ်။
အဲဒီကလေးတွေထဲကတစ်ယောက်က နောက်နှစ်ဆို ၁၀ တန်းတက်ပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ကျူရှင်လစာ စုံစမ်းကြည့်တာ တစ်လကို ၁ သိန်း ၈ သောင်းဆိုတော့ လန့်ပြီးပြန်လာတယ်။
အခုဆရာမတွေနဲ့က အသားကျနေတော့ ဈေးသက်သာပါစေဆိုပြီး အခြားကျူရှင်လည်းမပြောင်းရက်ဘူးလေ။
ဆယ်တန်းဆိုတော့ ၁၂ လစာ ၂၁ သိန်းကျော်တယ်။
ကူညီပေးနေတဲ့ မိတ်ဆွေအကိုကလည်း အခြားကူညီနေတာတွေရှိတာသိနေတော့ ထပ်ပြီး ဝန်မပိစေချင်ဘူး။
Online မှာလည်းတက်ပြီး အလှူငွေမကောက်ချင်ပြန်ဘူး။
အငယ်တွေလည်းရှိသေးတော့ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းလည်းမတတ်နိုင်ပြန်ဘူး။
ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းမမတွေကို ရင်ဖွင့်မိတယ်။
သူတို့က ဝမ်းသာအားရပဲ လစဉ်နိုင်သလောက်ဝိုင်းထောက်ပံ့မယ်ဆိုပြီး တကာခံသွားကြတယ်။
ပျော်တာ ပျော်တာ ဆိုတာလေ။
ဘယ်လိုပြောပြရမှန်းတောင်မသိဘူး။
အလှူရှင်တွေလည်း လိုရာပြည့်ကြပါစေ။
သမီးကြီးလည်း ဆယ်တန်းကို နှစ်ချင်းပေါက်အောင်မြင်ပါစေ။
#NOe

24.11.2018

This afternoon, I attended the “Becoming a Tech Entrepreneur ” event as one of the panelists at “Exuberance Panel” and shared about me , my career life and my future dreams .

There were some girls asked me if the organization I’m participating, Geek Girls runs events and activities as commercial , how Geek Girls is using registration fees from members and so on.

I got shock when I heard these questions.

Actually, Geek Girls is neither a organization nor a commercial business. It’s just a platform to communicate among women working in Myanmar Tech Industry.

We , all the board members , are running our own businesses and have well enough income from each of them. For me , Geek Girls is just for fun not for fund. And the others are same as me. I make money mainly by running my business and sometimes working as consultant for some people secretly , speaker at some events and trainer at some workshops.

So, except some trainer fees for Geek Girls workshop tours , I haven’t get any penny from it. Sometimes, I have to spend from my pocket.

I didn’t explain the girls in detail as it’s too weird . But I told them that I don’t know where they heard such rumors and to ask the ones how much they spent for Geek Girls.

I hate such Dramas a lot. That’s why I quit from Facebook. In Myanmar, Facebook is like a gossip garbage heap and so annoying. People are sharing mostly hate speech ,rumors and gossip mostly there.

They also usually use so rude word shamelessly. I can’t understand such people.

Why they want to creat and share such dramatic rumors a lot? Yes If they don’t like someone, they should just stay away from them or confront with them face to face.

Instead of them , they just do underhand machinations.

And there’s another type of people I can’t understand on Facebook.

That type is people who love to promote themselves with fake things.

For example, although being nothing , they pretend like a successful people. Sometimes, they copy other people ‘s idea without credit and post like their own.

My biggest problem is knowing the truth of whatever they are lying. I want to advise them that if they want to be successful, they should try honestly to be instead of doing such shit things.

But I also understand that’s their rights, they can post anything on their own Facebook wall as they like. That’s why I uninstalled Facebook from my phone as I also have rights to do thus.

Anyway , as I met with many successful and famous CEOs and real (not fake) Entrepreneurs , today has been so meaningful for me.

Thank you so much everyone who made today happened.

#NOe

လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ

” မည်သူမပြု မိမိမှု “လို့ဆိုသော်ငြားလည်း

ဟိုးးးးးးးးးးဘက် ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ
ဒီဘက်ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
ဘဝတွေအများကြီး(ဘုမသိဘမသိ)
မရှုမလှ ဆုံးရှုံးလိုက် ရတဲ့
အမှန်တရားခါးခါးတွေ (တကယ်) ရှိတယ်ဗျ။

ပစ္စုပ္ပန်ကို အနိုင်ယူလို့မရတဲ့အဆုံး
ကျုပ်တို့ခမျာလည်း အတိတ်ကိုပဲ ရှူံးမဲ မဲလိုက်ကြရတယ်။

ကံကြမ္မာဆိုတာကလည်း
ပေါက္ခရဝဿ မိုး မှ မဟုတ်လေတော့
“စိုချင်ပါတယ် မစိုချင်ပါဘူး”
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူးလေ။

ရာဇဝင်ထဲက စကားတစ်ခွန်းကတော့
အထပ်ထပ် အဖန်ဖန် သတိပေးနေလေရဲ့။
ဘာတဲ့?
“သူ့ကြွေးရှိက ဆပ်ရ၏”တဲ့။

ဒါပေမယ့်
မမြင်နိုင်တဲ့ အတိတ်အတွက်
ဆပ်စရာရှိတာလည်းဆပ်တာပေါ့။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခွင့်ရှိတဲ့ အနာဂတ် အတွက်
ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရှင်သန်နေထိုင်နေပါတယ်

#NOe

“ယောကျာ်းများ မီးနေခန်းမဝင်ရ ၊ ထမီတန်းအောက်မသွားရ”

ယောကျာ်းတွေ မီးနေခန်းဝင်ရင် ဘုန်းနိမ့်တယ်။တို့
ထမီတန်းအောက်သွားရင် ဘုန်းနိမ့်တယ်။တို့ ဆိုတာ
တော်တော်နှိမ်တဲ့စကားတွေ။
တော်တော်ကြီးကို နှိမ်တာ။

ဘယ်သူတွေကိုနှိမ်တာလဲ? ဆိုတော့
“ယောကျာ်းတွေ” ကို နှိမ်ခဲ့တာဗျာ။
ဟုတ်တယ်။
အဲဒီစကားတွေက ယောကျာ်းတွေကို နှိမ်ထားတာ။

ဘယ်သူတွေက နှိမ်တာလဲ ? ဆိုရင် မိန်းမတွေက နှိမ်ထားတာ။

အယ်….
မယုံမရှိနဲ့။
အဲဒါ မိန်းမတွေက ယောကျာ်းတွေကို တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ နှိမ်ခဲ့တာဗျာ။

ဘယ်လိုနှိမ်တာလဲ? ဆိုတော့ ဒီလိုရှိတယ်။

မီးနေခန်းဆိုတာ အရမ်းသန့်ရှင်းရတဲ့အခန်း။
ရှေးခေတ်က အခုလို ဆေးရုံ ၊ ဆေးခန်းတွေမရှိတော့ ကိုယ့်အိမ်ကအခန်းကိုပဲ ရေနွေးပူတွေလောင်း ၊ တံခါးတွေအလုံပိတ်ပြီး တတ်နိုင်သလို မသန့်သန့်အောင် လုပ်ခဲ့ကြရတာ။
အဲလောက် သန့်အောင် ထားတဲ့ အခန်းကို လယ်ထွန် ၊ တောခုတ် ၊ ငါးရှာ ၊ ဖားရိုက် ၊ လှည်းမောင်း ၊သိုင်းကျင့် စတာတွေကြောင့် ချွေးတစီစီ ဖုန်တလုံးလုံးနဲ့ ညစ်တီးညစ်ပတ် ယောကျာ်းရင့်မာကြီးတွေကို ရာရာစစဝင်ခွင့်ပေးစရာလား။
အားလုံး ညစ်ပတ်ကုန်ပြီး သွေးနုသားနုမီးနေသည်ရော နီတာရဲကလေးလေးပါ ရောဂါတွေဖြစ်ကုန်မှာပေါ့လို့။

ထမီတန်းလည်း ထိုနည်း၎င်းပဲ။

အဆင်လှလှ ၊ အရောင်လွင်လွင်လေးတွေကို သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ဝတ်ချင်လို့ အပင်ပမ်းခံလျှော်ထားပါတယ်ဆိုမှ ဒင်းတို့ ညစ်ပတ်တုံးကြီး ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတွေ လက်ညစ်ပတ်ကြီးတွေနဲ့ထိကုန်ရင် အကုန်ပြန်လျှော်နေရမှာ။

အဲဒါကြောင့် ရှေးခေတ်က မိန်းမတွေက သဲကိုးဖျာသော မာယာတွေနဲ့ လှည့်စားပြီး သူတို့တွေရဲ့ အားနည်းချက်ဖြစ်တဲ့ “အလကားနေ ဘုန်းကြီးချင်နေတဲ့” ပျော့ကွက်ကို အကောင်းဆုံး အညှာကိုင်ပြီး ဝေးဝေးနေခိုင်းခဲ့ကြတာ။
“နင်တို့ကညစ်ပတ်တုံးတွေ မို့ဝေးဝေးနေ” ဆိုပေါ်တင်တွေနှိမ်တယ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဘုန်းနိမ့်မယ် ဆိုပြီး တစ်ဖက်လှည့်နဲ့နှိမ်ထားခဲ့ကြတာ။
ပိုင်ချက်ပဲ။
ဒါပေမယ့် လောလောဆယ်တော့ သူတို့အတတ်က ဒီဖက်ခေတ် မိန်းမတွေကို လာစူးနေတော့တာပဲ။

ဒါ့ကြောင့် အခုခေတ်ကတော့ ယောကျာ်းတွေက တော်တော်လေးသန့်လာကြပြီဆိုတော့ မီးနေခန်းပဲ ဝင်ဝင် ၊ ထမီတန်းအောက်ပဲသွားသွား သိပ်ပြဿနာမရှိတော့တာမို့ မိန်းမတွေအနေနဲ့အရင်ကလောက် အဖြစ်မသည်းကြပါနဲ့တော့နော်။

#NOe

တွေးမိတွေးရာ (၁)

လူတွေဟာ ကမ္ဘာဦးမှာ ကိုယ်တုံးလုံးနေခဲ့ကြရာကနေဘာလို့အဝတ်အစားတွေဝတ်လာခဲ့လဲဆိုတဲ့အကြောင်းအရင်းကို ဆင်ခြင်ကြည့်တဲ့အခါ
“ရာသီဥတု ဒါဏ်ခံနိုင်ဖို့”လို့ ကောက်ချက်ချမိတဲ့ နောက်ပိုင်း
အဝတ်အစားတွေနဲ့ပတ်သတ်ရင် ရင်ခုန်နှုန်းနှေးလာခဲ့တယ်။
တပ်မက်ခြင်းနည်းလာခဲ့တယ်။
အဝတ်အစားကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ လောဘနည်းလာတယ်။ ဒေါသရှားလာတယ်။

ဒီလိုပဲ အစာစားခြင်းဟာ ရသာတဏှာအတွက်မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ကျန်းမာရေးအတွက် သက်သက်သာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ခံယူချက်ကို အသိချည်းမဟုတ်ဘဲ နှလုံးသားနဲ့ လက်ခံနိုင်တဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ်ဟာ အစားနည်းလာလိမ့်မယ်။
အစားတစ်လုတ်အတွက် ပေးရတဲ့ အချိန်တွေနည်းသွားမယ်။
ထမင်းတစ်နပ်အကြောင်းပြုပြီး လောဘဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ရှားလာလိမ့်မယ်။
စားချင်တာမစားရတဲ့ အခါ ဒေါသထွက်တတ်တဲ့ အကျင့်ပျောက်သွားမယ်။
ဝိတ်လည်းပြန်ကျသွားလိမ့်မယ်။ 😛

လောလောဆယ်ထိတော့ ဗိုက်ဆာလို့ စားတာထက် ရသာတဏှာအတွက် စားတာက များနေသေးတယ်။
ဆင်ခြင်ရဦးမယ်။
စားချင်တယ် ဆိုတာထက် စားသင့်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းနဲ့ပဲ အစာစား နိုင်ဖို့ သတိထားရမယ်။

အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ “မလိုအပ်”တာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး စွန့်ပြီး “လိုအပ်”တာတွေကို ရှေးရှုဖို့ကြိုးစားချင်လာတယ်။

အပိုတွေမလုပ်ချင်တော့ဘူး။

ဥပမာ မလိုအပ်ဘဲ စကားတွေအများကြီး ပြောနေတတ်တာမျိုး။
အချိန်တွေပိုနေလို့ဆိုပြီး ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်ကို ဘာမှန်းမသိ ထိုင်ကြည့်နေတာမျိုး။
လူသိများရင်ပြီးရောဆိုပြီး ရှိသမျှပွဲတွေ အတင်း လိုက်တက်နေတာမျိုး တွေ ကို လုပ်ချင်စိတ် လုံးဝ(လုံးဝ) ပျောက်လာတယ်။

ဘဝကို စိတ်ပျက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းနဲ့လည်း မတူဘူး။
နဂိုရှိတဲ့ တက်ကြွမှုတွေလည်းပျောက်ဆုံးမသွားဘူး။

လက်ရှိအနေအထားကို (အမှန်တကယ်) ကျေနပ်တယ်။
ဒါပေမယ့် ပုထုဇဉ်ပီပီ မရောင့်ရဲနိုင်သေးလို့ ဆက်ကြိုးစားတယ်။

ဒီလောက်ပဲ။

ခန္ဓာရခြင်းဟာ ဒုက္ခအမှန်ဖြစ်ကြောင်း စတင်နားလည်စပြုလာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ နေ့စဉ်ဖြတ်သန်းမှုတွေဟာ အရင်ကထက် ပို အဆင်ပြေလာတယ်။

#NOe