Check List

ငနိုး မသေခင်လုပ်သွားမယ့် Check List ထဲမှာ (အမေဘက်က) အဖိုးရဲ့ ဘဝအကြောင်း ကို စာရေး ဖို့လည်းပါတယ်။
လူအများက အဖိုးကို ကောင်စီဥက္ကဌ ၊ နိုင်ငံရေးသမား ၊ စီးပွားရေးသမား ၊ ရပ်ရွာလူကြီး …… စသည်ဖြင့် ဘယ်လိုပဲခေါင်းစဉ်တပ်ကြပါစေ
ငနိုးအတွက်ကတော့ အဖိုးဟာ God Father တစ်ယောက်ပဲ။ 😛
တကယ်တော့ ငနိုးဟာ အဖိုးခေတ်ကိုမမီလိုက်တဲ့သူပါ။
ငနိုး ၁၀ရက်သားမှာ အဖိုးဟာ ဘဝတစ်ပါးပြောင်းသွားခဲ့တယ်။
တနည်းပြောရင် အဖိုးနောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မြေးဟာ ငနိုးဖြစ်တယ်ပေါ့။
ဒါကြောင့် ငနိုးဟာ အဖိုးကို ဓါတ်ပုံထဲမှာပဲမြင်ဖူးခဲ့ရပါတယ်။

ငနိုးဟာအရပ်ပုပေမယ့် အဖိုးကတော့ အရပ်ရှည်ရှည် နဲ့ လူထွားကြီးဗျ။
(ငနိုးအဖွားကတော့ ပုပုညှပ်ညှပ်သေးသေးလေးပါ။ ငနိုးကတော့ အဖိုးနဲ့အဖွားရောထားတဲ့ ပုပုထွားထွားကြီးပေါ့။ 😛 )
အသားဖြူသလောက် အဖိုးဟာ ဒေါသလည်းအရမ်းကြီးပါတယ်တဲ့။
မီလိုက်တဲ့သူတွေပြောတာတော့ အဖိုးရိုက်ပြီဆိုရင် အရိုက်ခံရတဲ့သူဟာ အနည်းဆုံး အိပ်ရာထဲမှာ တစ်ပတ်လောက်ခွေနေရပါရောတဲ့။

ရွာမက ၊ မြို့မကျတဲ့ ဒေသတစ်ခုမှာ
အဖိုးဟာ ဒေသခံမျိုးဆက်သစ်တွေ ပညာရေးအဆင့်မြင့်လာအောင် အထက်တန်းကျောင်းဆောက်ခဲ့တယ်။
( အခုပုဏ္ဏားကျွန်း အထက ဟာ တကယ်တော့ အခြားမြို့အတွက် အစိုးရကချပေးတဲ့ကျောင်းပါ။ကျောင်းဆောက်ဖို့ သစ်တွေ၊အုတ်တွေသယ်လာတဲ့ အစိုးရသဘောင်္ကြီး ပုဏ္ဏားကျွန်းကို အဖြတ်မှာ အဖိုးက အတင်းဆိပ်ကမ်းကပ်ခိုင်းပြီး အဲဒီ ပစ္စည်းတွေနဲ့ညတွင်းချင်း ကျောင်းနေရာမှာ ပန္နက်ရိုက်လိုက်တာလို့လည်း လူကြီးတွေပြောတာကြားဖူးပါတယ်။)
ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုအဆင်ပြေအောင် စျေးဆောက်တယ်။
ကုန်စည်စီးဆင်းမှုလွယ်အောင် ဆိပ်ကမ်းဆောက်တယ်။
ဒေသတွင်းမွေးမြူရေး နဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ တိုးတက်အောင် ရန်ကုန်ဘက်က နည်းပညာတွေ ယူလာ ၊ မျှဝေပေးတယ်။
အမျိုးထဲမှာ စာတော်ပြီး အလားအလာရှိတဲ့ ကလေးတွေကို ရန်ကုန်ထိပို့ပြီ ပညာသင်စေတယ်။
မျိုးဆွေ၄ပါးကိုစောင့်ရှောက်တယ်။

အဲလိုတွေလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် အဖိုးကို “အစိုးရလူ”ဆိုပြီး အဲဒီခေတ်က သူပုန်တွေအရမ်းမုန်းကြတယ်။
အဖိုးကိုဖမ်းမိရင်”အသားစားပစ်မယ်”လို့တောင်ကြုံးဝါးတဲ့ သူပုန်ဗိုလ်တွေရှိခဲ့တယ်။
အဖိုးနဲ့လူမှားပြီး သူပုန်သတ်တာခံခဲ့ရတဲ့ အဖိုးမိတ်ဆွေတွေလည်းရှိခဲ့တယ်။

နိုင်ငံရေးနဲ့ပတ်သတ်လာရင် အဖိုးပြောနေကျ စကားတစ်ခွန်းရှိခဲ့တယ်တဲ့။
“နိုင်ငံရေးလုပ်ချင်ရင် စားပွဲပေါ်ကပဲ တရားဝင် လုပ်ပါ။ဘယ်တော့မှ တောခိုပြီး သူပုန်မလုပ်နဲ့”
(ငနိုးလည်း လူကြီးတွေဆီကနေ တစ်ဆင့်စကားကြားရတာမို့ စကားလုံးလွဲချော်မှုရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။)

အဖိုးဟာ ကိုယ့် မွေးရပ်မြေမဟုတ်တဲ့ ဒေသတစ်ခုအတွက် တိုးတက်ရာတိုးတက်ကြောင်းတွေအများကြီးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
(အဖိုးကို မိခင်ရဲ့ ဇာတိဖြစ်တဲ့ ဧရာဝတီတိုင်းဘက်မှာမွေးဖွားခဲဲ့ပြီး အသက် ၁၀ နှစ်ဝန်းကျင်လောက်မှ ဖခင်ဇာတိဖြစ်တဲ့ ရခိုင်ဘက်ကို ဆွေပြမျိုးပြ အလည်လာရာကနေ စစ်ဖြစ်လို့မပြန်နိုင်တော့ဘဲ အဲဒီဒေသမှာပဲ အခြေချနေထိုင်ခဲ့တယ်လို့လည်း သိရပါတယ်။)
အဖိုးဟာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုထက်ပိုဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။
သူ့ကို သဘောကျထောက်ခံတဲ့သူတွေများခဲ့သလို သဘောမကျ မနှစ်မြို့တဲ့သူတွေလည်းအများကြီးရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် အဖိုးဟာ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကိုပဲ တစိုက်မက်မက်လုပ်ခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ငနိုးက ဒေသအကျိုးစီးပွားအတွက် စကားများများမပြောဘဲ အလုပ်နဲ့ပဲသက်သေပြခဲ့တဲ့ အဖိုးရဲ့အကြောင်းကို အမှတ်တရအနေနဲ့ စာရေးမှာပါ။
(တစ်ချို့အတိတ်တွေဟာ ပေထက်အက္ခရာတင်မှ သမိုင်းအဖြစ်ကျန်ရစ်မှာပါ။)

အခုလောလောဆယ်ပြောချင််တာကတော့ “ငနိုးဟာ တစ်ချို့ကိစ္စတွေမှာ အဖိုးရဲ့သဘောထားတွေနဲ့တစ်ထပ်တည်းကျနေပါတယ်”ဆိုတာပါပဲ။

#NOe

Sign

ကိုယ့်အထာနဲ့ကိုယ်

တစ်ချို့ကမေးကြတယ်။
“ခင်မြတ်နိုး” ဆိုတဲ့ နာမည်မှာ “မြတ်”ဆိုတဲ့ စာလုံးကို English လိုပေါင်းရင် ဘာလို့ “myat” လို့မပေါင်းဘဲ “Mrat” လို့ပေါင်းရတာလဲတဲ့။
တစ်ချို့ကလည်း ပေါင်းထားတဲ့ စာလုံးအတိုင်း “ခင်မရတ်နိုး”လို့လိုက်ခေါ်ကြလို့လည်း ကျောချမ်းမိရသေးတယ်။
( “ရခိုင်အသံထွက်အတိုင်းရအောင်ရေးတာမလား” လို့ထင်ကြေးပေးတဲ့သူတွေကရှိသေးတယ်။)
မေးလာတော့လည်းဖြေရတော့တာပေါ့။Sign
တကယ်တော့ ဒီလိုဗျ ။ ကျုပ်နာမည်ကို English လိုပေါင်းလိုက်ရင် စာလုံးတွေ အားလုံးကို မျဉ်းအပေါ်မှာပဲရှိစေချင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ ပုံမှန်အတိုင်း”မြတ်”ကို “Myat” နဲ့သာပေါင်းမယ်ဆိုရင် “y” တစ်လုံးတည်းကွက်ပြီး မျဉ်းအောက်ရောက်နေတာကို မကြိုက်လို့ “y” အစား “r” သုံးပြီး ရေးတာပါ။

ဒီလိုစရေးခဲ့တာ ကျုပ် ၈တန်း ကျောင်းသားဘဝကတည်းကပဲ။ ဂျိုစကြွတဲ့ ၁၃ နှစ်သားအရွယ်ကိုဗျ။
(“အတန်းထဲမှာရော တစ်ကျောင်းလုံးမှာပါ နာမည်ကို ဒီလို စာလုံးပေါင်းတာ ငါတစ်ကောင်ပဲရှိတယ်ကွ” ဆိုပြီးလည်း လူမသိ သူမသိ ကြိတ်ပြီး ဂုဏ်ယူခဲ့ဖူးသေးတယ်။)
စာလုံးပေါင်းမှားတာလည်းမဟုတ်ဘူး။
သူများလုပ်လို့ လိုက်လုပ်တာလည်းမဟုတ်ဘူး။
လူမျိုးရေးနဲ့လည်းဘာမှမဆိုင်ဘူး။
ဘယ်သူမှမြှောက်ပေးတာလည်းမဟုတ်ဘူး။
ကျုပ်ဆိုသည်မှာ ကိုယ့်အထာနဲ့ကိုယ်နေတာ။
” ရူးပါ့ ” လို့ပဲ ဆိုချင်ဆို ဗျာ ။ကျုပ် အတွေးနဲ့ကျုပ်တော့ ဟုတ်နေတာပဲလေ။

ရွှေနဲ့ယိုးမှားပန်းစံကား

“သိုးကလေ
ပုပ္ပားနတ်တောင်
အခေါင်မြင့်ဖျား
စုံတောပြား၌
နံရှားကြိုင်လွင့်
ခါတန်ပွင့်သည်
ရွှေနှင့်ယိုးမှား ပန်းစံကား”

ဒီကဗျာလေးကို စစဖတ်ချင်း
“ဒီမိန်းမပျိုလေးနှယ်
အကောင်းမကြိုက်ရှာဘုူးကိုဆိုပြီးတော့”
မဲ့ပြုံးလေးပြံုးမိပါရဲ့။
အောက်ဆုံးပိုဒ်မှာရေးထားတာကိုး

“သိုးကလေ၊ ၊
မျက်သုတ်နီစင်၊
ရထည်းဖျင်နှင့်၊
ကျိုင်းစင်မြဝါ၊
မတ်ကြီးလျာကို၊ ၊
မယ်သာကြိုက်မိတုမရှိ။ ။”ဆိုပြီးလေ။

ကဗျာပါ မိန်းမပျိုလေး
ချစ်ခင်စုံမက်မိတဲ့ သတို့သားလောင်းက
(သူ့ခေတ်သူ့အခါမှာ) ” မတ်ကြီးလျာ ” ဆိုတော့
တွေးသာကြည့်ပေတော့ လေ။

ဒါပေမယ့်
ကဗျာကို သေသေချာချာနားလည်အောင် ဖတ်မိတော့မှ
သဘောကျလွန်းလို့ ပြန်ပြံုးရပြန်ရော။
မိန်းမပျိုလေး ကိုယ်တိုင်ကိုက
“စံကားပွင့်နှင့်၊ နှိုင်းတင့်နိုးသည်၊
ရဲမျိုးသမီး၊ မောင်ကြီးနှမ၊ ညက်လှပြာစင်။”လေးဖြစ်နေပြန်တာကိုး။

“မြိတ်လွတ်စုလည်း၊ အငယ်တည်းက၊ ကျွမ်းဝင်ကြသည်” လို့လည်းဆိုထားပြန်တော့
ငယ်ကချစ်တဲ့ အနှစ်တစ်ရာလေးတွေလေ။

“မယ့်သည်ပင်” က “ခရီးသား”ဖြစ်နေပေမယ့်
မိန်းမပျိုလေးကတော့ ” ချစ်ခြင်းစုရုံး၊ သက်ထက်ဆုံးသည်၊ ၊ နှလုံးမခြားစောင့်တရား”ဆိုတဲ့ အတိုင်း
“ချစ်ရသူကလွဲ ၊ ဖွဲ ဆန် ကွဲ” လို့ မှတ်ယူထားသူလေ။

နှိုင်းမယ်ဆိုလည်းနှိုင်းကောင်းပါရဲ့လေ။
ကဗျာထဲက မိန်းမပျိုလေးဟာ တကယ်ကို
“စံကားပွင့်နှင့်၊ နှိုင်းတင့်နိုး”ရလောက်အောင်ကို
နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းလှပါတယ်။

ဒီကဗျာလေးသင်တုန်းက ဆရာ ဆုံးမခဲ့တဲ့စကားလေးက
ဘဝအတွက် အရေးပါတဲ့ အသိတရားလေးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

“မိန်းကလေးတွေ ကျိုင်းစင်မြဝါ မတ်ကြီးလျာကိုမှလက်တွဲချင်တယ်ဆို
ကိုယ်တိုင်ကလည်း စံကားပွင့်နှင့်နှိုင်းတင့်နိုးရလောက်တဲ့ ရဲမျိုးသမီး ၊ ညက်လှပြာစင်လေးဖြစ်နေမှ။
ယောကျာ်းလေးတွေလည်း ရဲမျိုးသမီး ၊ ညက်လှပြာစင်လေး ကိုလိုချင်တယ်ဆို
ကျိုင်းစင်မြဝါ မတ်ကြီးလျာ ဖြစ်အောင်ကြိုးစားကြ “တဲ့။

ဒီကဗျာလေးရဲ့ အဓိက Themes လေးက ဒါပါပဲ။

နှစ်တွေရာနဲ့ချီနေတာတောင်
အခုချိန်ထိ ခေတ်မီနေဆဲဖြစ်တဲ့
အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ရေးဖွဲ့နိုင်ခဲ့တဲ့
ပုဂံခေတ်ကလေးစားဖွယ်ရာ
ကဗျာရှင် စာဆို ခမျာမှာတော့
“အမည်မသိ” စာရင်းဝင်သွားရရှာတာတော့
စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။
သားကောင်းရတနာတွေလည်း “ကျိုင်းစင်မြဝါ မတ်ကြီးလျာ”တွေဖြစ်ကြပါစေ။
သမီးကောင်းရတနာတွေလည်း “စံကားပွင့်နှင့် နှိုင်းတင့်နိုး”နိုင်ကြပါစေ။
တောင်ရွှေပုပ္ပားမှာလည်း ” ရွှေနဲ့ယိုးမှားပန်းစံကား “တွ “နံရှားကြိုင်လွင့် ၊ ခါတန်ပွင့်” ပါစေ။

.mm Domain လေးသွားလျှောက်ခြင်း

တစ်ခုလောက်ပြောချင်တယ်သိလား?
မြန်မာနိုင်ငံမှာလေ com.mm domain လေးဝယ်တာလေ
Showroom ကိုလူကိုယ်တိုင်သွားရတယ်။
လျှောက်လွှာတင်ရတယ်။
မှတ်ပုံတင်မိတ္တူပေးရတယ်။
Company Register မိတ္တူပေးရတယ်။
USD 60 ကို In Cash ပေးရတယ်။
Domain Activate ဖြစ်ဖို့ ၁၀ ရက်စောင့်ရတယ်။
ပြီးလည်းပြီးရော ရလာတဲ့ Domain က Name Server Change မရဘူးတဲ့။

သားမှားတာပါ။
သားမှားတာပါ။
ဒီ Project ကို လက်ခံမိတာကိုက သားမှားတာပါ။

မတတ်သာတဲ့အဆုံးဆိုရင်
Customer ကို တောင်းပန်ကြောင်း စာ ပို့ပြီး
ငွေပြန်အမ်းပေးလိုက်ရမှာပေါ့ဗျာနော့်။

စီးပွားရေးအရ ရှုံးပေမယ့် အတွေ့အကြုံရတာ အမြတ်ပါ။
နောက်ဆို ဆင်ခြင်ပါ့မယ်လို့……………….။

ဝါသနာ

***တစ်ချို့တွေက သူတို့ ဖတ်ဖုူးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကြီးတွေအကြောင်း ဂုဏ်ယူနေကြတဲ့အချိန်မှာ
ကျုပ်ကတော့ ကျုုပ်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ စာလုံးလေးတွေတစ်လုံးစီတိုင်းအတွက် ကျေနပ်မိလို့မဆုံးဘူး။***
ကျုပ်က စာရေးဆရာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ဒါပေမယ့် စာရေးရတာတော့ ဝါသနာပါတယ်။

မှတ်မိနေပါသေးတယ်။
ကျုပ် စာစရေးတုန်းက ၃ တန်းပဲ ရှိဦးမယ်။
ဘယ်ကမှန်းမသိရလာတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ဟောင်းအနီရောင်လေးမှာ
“အရင်ကျောင်းက သူငယ်ချင်းကောင်လေးအကြောင်း”ကို
ခဲတံလေးနဲ့ စာ ၅ ကြောင်းလောက်ရေးရာကနေ ရောဂါစတော့တာပဲ။
အိမ်ကလူတွေတွေ့သွားတော့”ရည်းစားအကြောင်းကိုရေးနေတာလား”ဆိုပြီး လှောင်ကြတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျုပ်မရှက်ခဲ့ဘူး။ကျုပ်မဟုတ်တာလုပ်တာမှမဟုတ်ပဲ။

နောက်ပြီး ကျုပ်ကအရမ်းပျင်းတဲ့ကောင်။
ကျောင်းကခိုင်းလို့ စာစီစာကုံးရေးရပြီးဆိုရင်လည်း
စာစီစာကုံးစာအုပ်ကြီးတွေရှေ့ချပြီး ၏ / သည် မလွဲ ကူးရေးရမှာအရမ်းပျင်းတော့
စိတ်ထဲရှိတာတွေလျှောက်ရေးမိလို့ ကျောင်းက ဆရာမရဲ့ အမှတ်လျှော့တာတွေလည်းခံခဲ့ရဖူးတယ်။

၇ တန်းလောက်မှာ သီးသန့် ဗလာစာအုပ်လေးတွေလုပ်ပြီး
ကဗျာမဟုတ်၊ စာမဟုတ် တဲ့ ရေးချင်တာလေးတွေ ချရေးလို့
ကျောင်းက ဘော်ဒါတွေကို ပေးဖတ်ဖူးတယ်။

၈တန်းလောက်မှာ ဝတ္ထုတိုလေးတွေစရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။

၁၀ တန်းမှာ အရမ်းတော်ပြီး တကယ်တတ်တဲ့ မြန်မာစာ ဆရာ နဲ့ တွေ့ရတာက
ကျုပ်အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံပဲ။
တစ်ပတ် ၂ ပုဒ် တင်ရတဲ့ စာစီစာကုံးတွေမှာ ၈ မှတ် က ဆရာ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး စကေးဆိုပေမယ့်
ကျုပ်ကတော့ စိတ်ထဲတွေ့တာ ရေးရင်း ၁၃ မှတ်ထိ ရခဲ့ဖူးတယ်။
(အဲဒီ စာစီစာကုံးစာအုပ်တွေကတော့ တပည့်ကျော်တစ်ယောက်ကောင်းမှုနဲ့ အမျှဝေလိုက်ရတာတော့ နှမြောမဆုံး)

၁၀ တန်းပြီးလို့ တစ်နှစ်လောက်အကြာမှာ
တာမွေ ၅ က သုညတို့ အုပ်စုနဲ့ ပေါင်းပြီး ကဗျာစာအုပ်ထုတ်တာ
ဘာရောင်းကောင်းသလဲမပြောနဲ့။ :3
ဝယ်သူမရှိသလောက်ကိုရောင်းကောင်းလွန်းလို့
ရှုံးလိုက်တာမှ သောက်သောက်လဲ။

(အဲဒီရောင်းမကုန်တဲ့ ကဗျာစာအုပ်တွေကို
အရင်းလေးပြန်ရလိုရငြားနဲ့
ကန်တော်ကြီးထဲ သွားပတ်ရောင်းလို့
Security ရုံးခန်းရောက်တဲ့အကြောင်းတော့ နောက်ကြံုမှရေးမယ်ဗျာ။)

အခုလည်း ကျုပ်စာရေးတယ်။
အလွယ်ဆုံးကတော့ Facebook Status တွေပေါ့။
ကျုပ်ရဲ့ Official Website လေးပြီးသွားရင်တော့ အဲဒီ Website မှာပဲရေးတော့မယ်လို့တွေးထားတယ်။
စာရေးတာက ကျုပ်ရဲ့ အသက်မွေးမှုမဟုတ်ဘူး။
စာရေးပြီးထမင်းစားနေတာလည်းမဟုတ်လို့ ကျုပ်ရေးတဲ့ စာတွေက
ဘာစာပေ ၊ ညာ စာပေ ၊ ဘာအရေးသား ၊ ညာ အရေးသားတွေ ခေါင်းစဉ်တပ်မရဘူး။
(စာလုံးပေါင်းနဲ့ သဒ္ဒါတော့မှန်အောင် သတိထားတယ်။)
“ဒါဆို ဘာလို့စာရေးလဲ?”လို့မေးလာရင်တော့ ကျုပ်မှာအဖြေမရှိဘူး။
စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ဆက်နွယ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ စကားလုံးတွေက မသုံးမဝင်ဘူးလေ။

“ဘယ်သူ့အတွက်ရေးတာလဲ”ဆိုရင်တော့
“ကျုပ်အတွက်ကျုပ်ရေးတာ” လို့ဖြေရမှာပဲ။

ကျုပ်စာလည်းဖတ်ပါတယ်။
ဝါသနာအရဆိုတာထက် စာရေးဖို့အတွက် အထောက်အပံ့အနေနဲ့ဖတ်တာ။
ဒါပေမယ့် ဦးနှောက်သန်မာစေမယ့် သုတ စာပေတွေထက်
နှလုံးသား ကျန်းမာရေးအတွက် အနုပညာမြောက်တဲ့ ရသစာပေတွေ ဖတ်တာပိုများတယ်။
နောက်ပြီး ကျုပ် တက်ကျမ်းတွေကို မုန်းတယ်။ အတွေးအခေါ်စာအုပ်တွေဆို ပိုတောင်မုန်းသေး။
ဒါကြောင့် ကျုပ်ရေးတဲ့ စာတွေမှာလည်း
ဗဟုသုတ မပါသလောက်ဖြစ်နေတတ်တယ်။
မှတ်သားစရာမရှိသလောက်ရှားနေတတ်တယ်။

ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး။
တစ်ချို့တွေက သူတို့ ဖတ်ဖုူးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကြီးတွေအကြောင်း ဂုဏ်ယူနေကြတဲ့အချိန်မှာ
ကျုပ်ကတော့ ကျုုပ်ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ စာလုံးလေးတွေတစ်လုံးစီတိုင်းအတွက် ကျေနပ်မိလို့မဆုံးဘူး။

ကျုပ်က စာရေးဆရာတော့မဟုတ်ပါဘူး။ဒါပေမယ့် စာရေးရတာတော့ ဝါသနာပါတယ်။

“ေၿမနိမ္႔ရာ လွံစိုက္” တဲ႕ ေလာကနိယာမ

ဥႆာ ကဆက္သလိုက္တဲ႕ မြန္မင္းသမီးခင္ဦး (ေခၚ)မဏိစႏၵာ က က်န္စစ္သားနဲ႕ ( အထင္လြဲရံုမဟုတ္ ၊ တကယ္ၾကီး )ရည္ငံေတာ႕ေပါကံၠၿပည္႔ရွင္ အေနာ္ရထာဘုရင္မင္းၿမတ္က က်န္စစ္သားကို ပဲ အရိႏၷမာ လံွ နဲ႕
( မထိေအာင္ )ထိုးၿပီး အၿပစ္ေပးခဲ႕႔တယ္။
(လက္ေခ်ာ္ၿပီးမထိတာလည္း ၿဖစ္နိုင္တာေပါ႔ေလ)
သူကိုယ္တိုင္ေတာင္းဆိုခဲ႕တာမဟုတ္ေပမယ္႕ တစ္ဖက္ကခ်စ္ၾကည္ေရးအရဆက္သလိုက္တဲ႕ မင္းသမီးခင္ဦးကို
ေတာ႕ သူ႕မိဖုရားေနရာမွာ ေနၿမဲရွိေစခဲ႕တယ္။

ဓညဝတီ ေရႊေၿမာက္ဦးဘုရင္ မင္းဗာၾကီးကေတာ႕
ပတၱၿမားရွင္ကို အေၾကာင္းၿပဳလို႕ ကိုယ္႕ဆႏၵအရ အစီစဥ္တက် သိမ္းပိုုက္ေတာ္မူခဲ႕တဲ႕ မိဖုရားေစာမဲက်ီ ကို
သူ႕ငယ္ခ်စ္ဦး နဲ႕ အထင္လြဲေလာက္တဲ႕ ကိစၥေလးကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီး အမ်က္ရွေတာ္မူလို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို
ေသဒဏ္ေပးခဲ႔တယ္။
ပိုဆိုးတာက ” ေတြ႔ရာသခ်ိဳၤင္း ဓားမဆိုင္း သတ္ေစ ” ဆိုတဲ႕ အားေကာင္းေမာင္းသန္ ေယာက်ၤားရင္႔မာ ေမာင္ေရႊသီးက်ခံရမယ္႕ ၿပစ္ဒဏ္ထက္ “၇ ရက္ အစာၿဖတ္လို႕ ဝါးညွပ္သတ္ေစ ” ဆိုတဲ႕ မဲက်ီမအတြက္စီရင္ခ်က္က ပိုလို႕ေတာင္ ၿပင္းထန္ရက္စက္ပါေသးတယ္။

ဒီကိစၥ ၂ ခု ကိုအေၿခခံၿပီးေတြးမိတာေလးေတြရွိတယ္ဗ်။

၁ ။ ခင္ဦးက မင္းသမီးဆိုေတာ႕ ေနာက္ခံ Background ေတာင္႔တယ္ေလ။
သူ႕အၿပစ္ေပးရင္ ၂ နိုင္ငံစစ္ၿဖစ္နိုင္တဲ႕ အေၿခအေနေတြၿဖစ္သြားနိုင္တယ္။
မဲက်ီမကေတာ႕ ေက်းေတာသူမ။ မုဆိုးမ သမီး ။ ပတၱၿမားလိုခ်င္လို႕ သိမ္းပိုက္ခံထားရသူ။

၂ ။ က်န္စစ္သားက စစ္သူၾကီးဆိုေတာ႕ သူ႕မွာကလည္း လက္နက္ကိုင္ တပည္႔ေက်ာ္ေတြကမ်ားသား။
သူ႕ေသေအာင္သတ္ၿပန္ရင္လည္း ပုန္ကန္မယ္႕ ေကာင္ေတြက ရွိေသး။
ေမာင္ေရႊသီးက်ေတာ႕ ပန္းရံဆရာ ဆိုေတာ႕ သူ႕အသိုင္းအဝိုင္းမွာက အုတ္စီ ေက်ာက္ထြင္္း ပညာသည္ေတြပဲရွိမွာပါ႔။

၃။ အေနာ္ရထာထက္ မင္းဗာၾကီးက အမ်က္ ေဒါသပိုၾကီးတယ္။
(အခ်စ္ၾကီးလို႕ အမ်က္ၾကီးတာလည္းၿဖစ္နိုင္ပါတယ္။)

၄။ အကုန္ၿခံဳၿပီးၾကည္႔ရင္ေတာ႕ “ေၿမနိမ္႔ရာ လွံစိုက္” တဲ႕ ေလာကနိယာမပါပဲ။
မဲက်ီမသာ ခင္ဦးလို႕ မင္းသမီးတစ္ပါးၿဖစ္ခဲ႔ရင္ ေသာ္လည္းေကာင္း
ေမာင္ေရႊသီးသာ က်န္စစ္သားလို စစ္သူၾကီးတစ္ပါးၿဖစ္ခဲ႕ရင္ေသာ္လည္းေကာင္း
အေၿခအေနေတြဟာ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံုေၿပာင္းလဲသြားနုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက မိဘမ်ိဳး႐ိုးေကာင္းတယ္ဆိုတာကလည္း ေမြးရာပါအရည္အခ်င္းတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာပါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
လက္ရွိမွာ
အတိတ္ေတြက သင္ခန္းစာယူတတ္ရင္
အနာဂတ္ေတြ အဆင္ေၿပပါတယ္။
(ဤကား စကားခ်ပ္တည္း။)
#NOe

ဥဿာ ကဆက်သလိုက်တဲ့ မွန်မင်းသမီးခင်ဦး (ခေါ်)မဏိစန္ဒာ က ကျန်စစ်သားနဲ့ ( အထင်လွဲရုံမဟုတ် ၊ တကယ်ကြီး )ရည်ငံတော့ပေါက္ကံပြည့်ရှင် အနော်ရထာဘုရင်မင်းမြတ်က ကျန်စစ်သားကို ပဲ အရိန္နမာ လံှ နဲ့
( မထိအောင် )ထိုးပြီး အပြစ်ပေးခဲ့တယ်။
(လက်ချော်ပြီးမထိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့လေ)
သူကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခဲ့တာမဟုတ်ပေမယ့် တစ်ဖက်ကချစ်ကြည်ရေးအရဆက်သလိုက်တဲ့ မင်းသမီးခင်ဦးကို
တော့ သူ့မိဖုရားနေရာမှာ နေမြဲရှိစေခဲ့တယ်။

ဓညဝတီ ရွှေမြောက်ဦးဘုရင် မင်းဗာကြီးကတော့
ပတ္တမြားရှင်ကို အကြောင်းပြုလို့ ကိုယ့်ဆန္ဒအရ အစီစဉ်တကျ သိမ်းပိုက်တော်မူခဲ့တဲ့ မိဖုရားစောမဲကျီ ကို
သူ့ငယ်ချစ်ဦး နဲ့ အထင်လွဲလောက်တဲ့ ကိစ္စလေးကို အကြောင်းပြုပြီး အမျက်ရှတော်မူလို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို
သေဒဏ်ပေးခဲ့တယ်။
ပိုဆိုးတာက ” တွေ့ရာသချိုၤင်း ဓားမဆိုင်း သတ်စေ ” ဆိုတဲ့ အားကောင်းမောင်းသန် ယောင်္ကျားရင့်မာ မောင်ရွှေသီးကျခံရမယ့် ပြစ်ဒဏ်ထက် “၇ ရက် အစာဖြတ်လို့ ဝါးညှပ်သတ်စေ ” ဆိုတဲ့ မဲကျီမအတွက်စီရင်ချက်က ပိုလို့တောင် ပြင်းထန်ရက်စက်ပါသေးတယ်။

ဒီကိစ္စ ၂ ခု ကိုအခြေခံပြီးတွေးမိတာလေးတွေရှိတယ်ဗျ။

၁ ။ ခင်ဦးက မင်းသမီးဆိုတော့ နောက်ခံ Background တောင့်တယ်လေ။
သူ့အပြစ်ပေးရင် ၂ နိုင်ငံစစ်ဖြစ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေဖြစ်သွားနိုင်တယ်။
မဲကျီမကတော့ ကျေးတောသူမ။ မုဆိုးမ သမီး ။ ပတ္တမြားလိုချင်လို့ သိမ်းပိုက်ခံထားရသူ။

၂ ။ ကျန်စစ်သားက စစ်သူကြီးဆိုတော့ သူ့မှာကလည်း လက်နက်ကိုင် တပည့်ကျော်တွေကများသား။
သူ့သေအောင်သတ်ပြန်ရင်လည်း ပုန်ကန်မယ့် ကောင်တွေက ရှိသေး။
မောင်ရွှေသီးကျတော့ ပန်းရံဆရာ ဆိုတော့ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာက အုတ်စီ ကျောက်ထွင်း ပညာသည်တွေပဲရှိမှာပါ့။

၃။ အနော်ရထာထက် မင်းဗာကြီးက အမျက် ဒေါသပိုကြီးတယ်။
(အချစ်ကြီးလို့ အမျက်ကြီးတာလည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။)

၄။ အကုန်ခြုံပြီးကြည့်ရင်တော့ “မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက်” တဲ့ လောကနိယာမပါပဲ။
မဲကျီမသာ ခင်ဦးလို့ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ရင် သော်လည်းကောင်း
မောင်ရွှေသီးသာ ကျန်စစ်သားလို စစ်သူကြီးတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ရင်သော်လည်းကောင်း
အခြေအနေတွေဟာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။

နောက်တစ်ခုပြောချင်တာက မိဘမျိုးရိုးကောင်းတယ်ဆိုတာကလည်း မွေးရာပါအရည်အချင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်
လက်ရှိမှာ
အတိတ်တွေက သင်ခန်းစာယူတတ်ရင်
အနာဂတ်တွေ အဆင်ပြေပါတယ်။
(ဤကား စကားချပ်တည်း။)
#NOe