မိမိက ရတနာပစ္စည်းတွေအများကြီးဝတ်ရတာကို သိပ်ပြီး သဘောတွေ့လှတဲ့သူမဟုတ်ဘူး။

မိမိက ရတနာပစ္စည်းတွေအများကြီးဝတ်ရတာကို သိပ်ပြီး သဘောတွေ့လှတဲ့သူမဟုတ်ဘူး။အများကြီးမဟုတ်ဘဲ နည်းနည်းလေးဝတ်ရတာလည်း သိပ်မကြိုက်ပါဘူး။(အဲဒါကြောင့် မင်္ဂလာဆောင်တုန်းကတောင် အဖွားတတွတ်တွတ်ပြောနေတဲ့ကြားထဲက နားကပ်အပါအဝင် ၊ ဒေါင်းဘယက်တစ်ကုံး ၊ လက်ကောက်တစ်ရံနဲ့ လက်စွပ် ၃ ကွင်း ပဲဝတ်ခဲ့တာ။)ဒါပေမယ့် ရတနာအများကြီးဝတ်တဲ့သူတွေကို တောဆန်တယ်ပြောရင်တော့ သိပ်မကြိုက်ချင်ဘူး။သူ့ရဲ့နောက်ဆက်တွဲက “ရတနာကို​ သေးသေးမျှင်မျှင်လေးနဲ့နည်းနည်းလေးဝတ်မှဘိုဆန်တယ်။အထက်တန်းကျတယ်။ရတနာတွေအများကြီးဝတ်တာက တောဆန်တယ်။အရူးတွေလိုပဲ။”ဘလာဘလာဘလာပေါ့။အဲဒီကိစ္စကပြောရရင် ဒီလိုရှိတယ်။ဘိုတွေလို့ခေါ်တဲ့ အင်္ဂ လိပ်တွေလည်း ရတနာကြိုက်ကြပါတယ်။ဟုတ်မဟုတ်သိချင်ရင် အင်္ဂလန်ကဘျင်မကြီးကိုသာကြည့်ကြပါတော့။ရတနာဆို ပြူးတူးပြဲတဲတွေလည်းဝတ်ပါတယ်။အများကြီးလည်းဝတ်ပါတယ်။နားကပ်တွေရော ၊ လည်ဆွဲတွေရော ၊ လက်ကောက်တွေရော ၊ လက်စွပ်တွေရော ၊ ရင်ထိုးတွေရော ၊သရဖူတွေရော စုံနေအောင်ကိုဝတ်တာပါ။ဒီထက်သေချာချင်ရင် ဝိတိုရိယဘျင်မကြီးအကြောင်းရှာဖတ်လို့ရပါသေးတယ်။သူတို့တွေက ရတနာဆို လိုချင်လွန်းလို့ ၊ ကြိုက်လွန်းလို့ မြန်မာပြည်ကို သိမ်းတုန်းကတောင် နန်းစဉ်ရတနာတွေအကုန်မသွားကြတာပါ။ဒါပေမယ့် သူတို့ဆီက လူအများစုက ဘာလို့ ရတနာကို နည်းနည်းပဲဝတ်ကြလဲဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ ရှားလို့ပါ။မြန်မာပြည်မှကပေါပါတယ်။ကျောက်စိမ်း ၊ ပတ္တမြား ၊ ပုလဲ ၊ နီလာ ၊ ဥဿဖရား …. အကုန်ထွက်ပါတယ်။ထွက်သလောက်လည်း ထုတ်ကြပါတယ်။တူးကြပါတယ်။ဖော်ကြပါတယ်။အဲဒီတော့ မြန်မာတွေ ရတနာဝတ်ကြပါတယ်။ပေါပေါများများမို့ များများစားစားကိုဝတ်ကြတာပါ။ဒါဟာတောဆန်တာမဟုတ်ပါဘူး။ပေါပေါရလို့ ပေါပေါဝတ်ကြတာပါ။အခုမှထဝတ်ကြတာမဟုတ်ပါဘူး။ဟိုးအရင်ကတည်းက ခေတ်အဆက်ဆက်ကိုဝတ်လာခဲ့ကြတာပါ။ဝတ်တာမှ ရွှေကိုခြေကျင်းတောင်လုပ်ဝတ်ခဲ့ကြသေးတာပါ။အခုခေတ်မှာ ရွှေခြေကျင်းဝတ်တာရှားသွားပါပြီ။မဝတ်နိုင်ကြတော့တာလည်းပါပါတယ်။အိန္ဒိယမှာဆို အမျိုးသမီးတွေဟာ မင်္ဂလာအခမ်းအနားတွေ ရှိရင် လက်ကောက်တွေကို တံတောင်ဆစ်လောက်ထိအပြည့်ဝတ်ကြပါတယ်။လက်ကိုဒန်းဆိုကြပါတယ်။ဒါဟာတောဆန်တာမဟုတ်ပါဘူး။ရိုးရာပါ။ဓလေ့ပါ။ဒြပ်မဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်ပါ။ဒါကိုသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လို့မရပါဘူး။ပြောချင်တာက ရတနာတွေအများကြီးဝတ်တယ်ဆိုတာ တောဆန်တာမဟုတ်ပါဘူး။ဘိုတွေကဘာလို့ နည်းနည်းပဲဝတ်ကြလဲဆိုရင် သူတို့ဆီမှာရှားလို့ပါ။သူတို့ဆီမှာသာပေါကြည့်။မြန်မာတွေထက်တောင်ပိုဝတ်ကြဦးမှာ။

#NOe

ဘဝမှာ မဖြစ်ချင်ဆုံးကိုပြောပါဆိုရင် “ ချီးထုတ်”ပဲ

ဘဝမှာ မဖြစ်ချင်ဆုံးကိုပြောပါဆိုရင် “ချီးထုတ်”ပဲ။ချီးထုတ်မဖြစ်ချင်ဘူး။ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာမှ ကိုယ်ဟာ ချီးထုတ်မဖြစ်ချင်ဘူး။ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ ကိုယ့်ကို မပတ်သက်ချင်ဘဲ မဆက်နွယ်ချင်ဘဲ သနားလို့သော်လည်းကောင်း ၊ မကောင်းတတ်လို့သော်လည်းကောင်း ၊ ကိုယ့်ကို ငဲ့ကွက်၍သော်လည်းကောင်း ၊ ကိုယ်နာကျင်သွားမှာစိုးလို့သော်လည်းကောင်း ဆက်လက်ပတ်သက်ဆက်နွယ်နေရတာမျိုးကိုမလိုချင်တာ။မချစ်သော်လည်း အောင့်ကာနမ်းခံရတာမျိုးကိုမလိုလားတာ။

ပတ်သက် ဆက်နွယ်ချင်သည့်တိုင်အောင် တစ်ခုခုကြောင့် ကိုယ့်ကို ငဲ့လိုက်ရတာမျိုး လည်းမလိုချင်ဘူး။ဥပမာ – အများနဲ့ အုပ်စုလိုက်ခရီးသွားကြတဲ့အခါ အားလုံးက လေယာဉ်စီးသွားချင်ပေမယ့် ကိုယ့်က လေယာဉ်မစီးနိုင်လို့ဆိုပြီး ကားပြောင်းစီးလိုက်ရတာမျိုး။ စျေးပေါပေါ ဟိုတယ်တည်းဖို့လုပ်ထားပေမယ့် ကိုယ် ဂဂျီဂဂျောင်ကျလို့စျေးကြီးတဲ့ ဟိုတယ်ပြောင်းတည်းလိုက်ရတာမျိုး.. တွေ မဖြစ်ချင်ဘူး။နောက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မှီခိုပြီး ရှင်သန်နေထိုင် အသက်ဆက်ရတာမျိုးကိုယ်မဖြစ်ချင်ဘူး။စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ မမှီချင်တာ။ကိုယ့်ဘဝမှာ ဘယ်သူမရှိလို့တော့မဖြစ်ပါဘူး ဆိုတာမျိုးမရှိအောင်လည်းအမြဲသတိထားတယ်။ဥပမာ – မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ၃ လအတွင်းမှာ ကထွင်းကို အရမ်းတွယ်တာမိသွားလို့ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ပြန်ထိန်းရတာမျိုး။လူတွေကိုပဲ မမှီချင်တာ မဟုတ်ဘူး။သက်ရှိ ၊ သက်မဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ မတွယ်ချင်ဘူး။ဒါလေးမှမစားရရင် ၊ ဒါလေးမှမဝတ်ရရင် ၊ ဒါလေးမှ မသောက်ရရင် “ အဆင်မပြေဘူး “ ဆိုတဲ့အခြေအနေမျိုးတွေကို မကြိုက်ဘူးလေ။ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘ ဂရုစိုက်တာ မခံခဲ့ရလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလည်းမဟုတ်ပြန်ဘူး။ကိုယ်တွေက အသက် ၁၃ နှစ် (၈တန်းကျောင်းသူဘဝအထိ)ကျောင်းသွားရင် ကိုယ့်လွယ်အိတ်တောင်ကိုယ်မလွယ်ခဲ့ဖူးဘူး။သနပ်ခါးလည်း အမေပဲ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးလူးပေးတာ။ခေါင်းလည်းအမေပဲဖြီးပေးတာ။ထမင်းလည်း အမေပဲခွံကျွေးတာ။အမေ ဘူးသီးကို ကိုယ်ဝန်စရှိတော့ ကိုယ်နဲ့ပြဿနာတက်တယ်။ကိုယ်တွေရှိနေရက်နဲ့ အမေ ဘာကြောင့် ကလေးထပ်မွေးမလဲ ဆိုတာ အဖြေရှာမရဘဲ ကိုယ်တွေမှာ မိုးမီးတွေလောင်တာ။(မွေးလာမှ ဘူးသီးကိုချစ်သွားတာက သပ်သပ်။မမွေးခင်ကတော့ တော်တော်မုန်းတာ။မွေးတော့လည်း ဆေးရုံသွားမကြည့်ဘူး။)အဲဒီကတည်းကအမေ့ကိုမကပ်တော့တာ။ကျောင်း မပို့ခိုင်းတော့ဘူး။လာလည်းမကြိုခိုင်းတော့ဘူး။(လာကြိုရင်လည်းမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြေးတာ။ အမေက ဗိုက်တစ်လုံးနဲ့မို့လိုက်မရဘူးလေ။နောက်တော့လည်းလာမကြိုတော့ဘူး။)ထမင်းလည်းကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲစားတယ်။သနပ်ခါးလည်းအလူးမခံတော့ဘူး။ကိုယ့်ဟာကိုယ်လူးတယ်။မလူးချင်ရင် မျက်နှာပြောင်နဲ့ကျောင်းသွားတယ်။ခေါင်းမဖြီးနိုင်တဲ့အခါ စုတ်ဖွားကေနဲ့ပေါ့။အားလုံး ကိုယ့်လက်ကိုယ့်ခြေလုပ်ဖြစ်တယ်။ဒါတောင် ၁၀ တန်းအထိ အဝတ်လျှော်တာ ၊ ထမင်းချက်တာ အိမ်အလုပ် ဘာညာဝင်မလုပ်ရဘူး။(အိမ်အလုပ်တွေ တတ်အောင်သင်တာကတစ်ပိုင်း ၊ စာကျက်ပျက်မှာစိုးလို့ ဝင်မလုပ်ခိုင်းတာကတစ်ပိုင်း)အဲဒီမှာပိုနားလည်သွားတယ်ပဲပြောရမလား?“ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ်အပိုင်မရနိုင်ဘူး ။ ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ်ရှင်းတာအကောင်းဆုံး ။ ဘဝမှာ ဘယ်လောကဓံနဲ့ကြုံကြုံ အဆင်ပြေဆုံးဖြစ်အောင် ကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ”ဆိုတာကို တော်တော်နားလည်လိုက်တယ်။တကယ်တော့ မိမိဟာ လူမှန်းသိတတ်စကတည်းက “အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ရင် ကိုယ့်ပိုက်ဆံကိုယ်ရှာပြီး ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ကျောင်းမယ်။” ဆိုပြီးဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား။(ဘဝပေးအခြေအနေအရ အသက် ၁၆ နှစ်ကတည်းက ကိုယ့်အတွက်သာမက မိသားတစ်စုလုံးအတွက်ပိုက်ဆံရှာခဲ့ရတယ်။ )မွေးကတည်းက အတ္တကြီး ၊ မာနကြီး ၊ ဒေါသကြီး ရတဲ့အထဲ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်လာနိုင်တဲ့အခါ မောက်မာထောင်လွှားဘဝမေ့တတ်တဲ့သူမဖြစ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရမ်းထိန်းကျောင်းရတယ်။(ထိန်းကျောင်းပေးမယ့်သူလည်းမရှိသလို။ ထိန်းကျောင်းရင်လည်း ကိုယ်တွေကလက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။)အောင်မြင်တာလည်းရှိခဲ့တယ်။ကျဆုံးတာလည်းရှိခဲ့တယ်။အဆင်ပြေတာလည်းရှိခဲ့တယ်။သောက်တလွဲတွေလည်းကြုံဖူးခဲ့တယ်။ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကောင်းကောင်းနဲ့နေဖူးသလို (စီးပွားပျက်တုံးက) ၁၂ ပေ x ပေ ၅၀ ပဲရှိတဲ့ စုတ်တိစုတ်ပဲ့ တိုက်ခန်းအဟောင်းလေးမှာ တစ်မိသားစုလုံး ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းလည်းနေခဲ့ဖူးတယ်။ကိုယ်နဲ့သွေးမတော်သားမစပ် ကလေး ၃ ယောက်ကို တစ်လကို သိန်းချီအကုန်ခံပြီး နှစ်ပေါက်အောင် ကျောင်းစရိတ်ထောက်ပံ့ခဲ့ဖူး(နေဆဲဖြစ်)သလို ၊ Bus ကားခ ၅၀ ကုန်မှာစိုးလို့ ကျိုက္ကဆံ Super One နားကနေ (ဂိုက်သွားသင်ပြီးရင်) ကျောက်မြောင်းထိ ည ၉ နာရီလောက်ကြီး တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ပြန်ဖူးတယ်။ တစ်ခုချင်းစီပြန်ပြောမယ်ဆိုရင် အများကြီးပဲ။အဆင်မပြေတာတွေကြောင့် ဝမ်းမနည်းသလို ၊ အဆင်ပြေတာတွေကြောင့်လည်း ဂုဏ်မဆာချင်ဘူး။ဘဝမှာ ဘာလာလာ ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိဖို့တော့ အမြဲကြိုးစားတယ်။တစ်ခုပဲ…ချီးထုတ်မဖြစ်ချင်ဘူး။ဘဝမှာ မဖြစ်ချင်ဆုံးကိုပြောပါဆိုရင် “ချီးထုတ်”ပဲ။ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာမှ ကိုယ်ဟာ ချီးထုတ်မဖြစ်ချင်ဘူး။

#NOe

လူတွေကတော့ပြောကြတာပဲ“ကြာပန်းတွေဘုရားမှာလှူရင် ကြာတတ်တယ်”

လူတွေကတော့ပြောကြတာပဲ။“ကြာပန်းတွေဘုရားမှာလှူရင် ကြာတတ်တယ်”တဲ့။သုမိတ္တာဟာ သုမေဓါ နဲ့စတွေ့ချိန်တုန်းက သူ့လက်ထဲမှာ ကြာတွေကိုင်ထားခဲ့တယ်တဲ့။အဲဒီဘဝကနေ ကြာပန်း တွေနဲ့ စလိုက်ကြတဲ့ သူတို့ဖူးစာဟာ ဒီဘဒ္ဒကမ္ဘာမှာ သံသရာလာဆုံးကြတဲ့အထိလေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတောင်ကြာခဲ့တယ်။မိမိ မင်္ဂလာဆောင်တော့ ကြာပန်းတွေကိုင်ခဲ့တယ်။၏

(တကယ်တော့ အဲဒီနေ့က ဆံထုံးမှာပါ ကြာပန်းပန်ဖို့စီစဉ်ထားတာ။အဖွားက “ဘုရားပန်းမို့ မပန်ပါနဲ့ သမီးရယ်” ဆိုလို့ကြာပန်းမပန်ဘဲ Plan B အနေနဲ့စီစဉ်ထားတဲ့ နှင်းဆီဖြူပဲပန်ဖြစ်ခဲ့တယ်။)ဒီနေ့လည်း စျေးထဲမှာ ကြာတွေတွေ့တော့ မနေနိုင်ဘဲဝယ်ခဲ့မိပြန်တယ်။လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်းတုန်းကသုမိတ္တာလေး တစ်ယောက်“ဘာတွေဆုတောင်းခဲ့လဲ?”ဘဒ္ဒကစ္စနာ သာအသိဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။မိမိကတော့“နောက်ဆုံးကမ္ဘာမှာ ပေါက္ခရဝဿမိုးတွေရွာတဲ့အခါချစ်သူရဲ့ဘယ်ဖက်အရပ်မှာတစ်ယောက်တည်းရပ်မယ့်သူဟာကိုယ်ပဲဖြစ်လိုတယ်။”

#NOe

“အားတင်းထားရန်ကုန် ၊ ရန်ကုန် အားတင်းထား။”

First Wave တုန်းကအခြားဒေသက COVID -19 လူနာတွေကို ရန်ကုန်ကိုရွှေ့တုန်းက ရန်ကုန်သူ/သား ဘယ် နှယောက်ကများ ဆဲခဲ့ဖူးလဲ? ပြည်တော်ပြန်တွေရော ၊ အခြားဒေသပြန်တွေရော သေသေချာချာလက်ခံခဲ့ကြတာပဲ။ ဘယ်နေရာ ဘယ်ဒေသမှာ ဘယ်သူတွေပဲ ဒုက္ခရောက်ရောက် လူမျိုးဘာသာဆင်းရဲချမ်းသာမခွဲခြားဘဲ လှုစရာရှိတာ လှူ ၊ ကူစရာရှိတာကူနဲ့ အားလုံးကို တန်းတူဆက်ဆံကြတာလည်း “ဆန်မရှိဘဲအစားကြီးတဲ့ကောင်တွေပါ”လို့အပြောခံရတဲ့ ရန်ကုန်သားတွေပဲ။

အခုလည်း Second Wave မှာ အထိဆုံးက ရန်ကုန်ပဲဖြစ်ဖို့များနေ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယုံကြည်နေတယ်။အဆိုးဆုံးအခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တောင် ရန်ကုန်ဟာ ပြန်လည်စိုပြည်လာဦးမှာ ယုံကြည်တယ်။ပြာပုံကခဏခဏ ပြန်လည်ရှင်သန်ထမြောက်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းတွေ ရန်ကုန်မှာအများကြီးရှိခဲ့တာပါ။ရန်ကုန်ဟာ Phoenix ပဲ။”အားတင်းထားရန်ကုန် ၊ရန်ကုန် အားတင်းထား။”

#NOe

“Report ထုပါမယ်။”

Facebook မှာ အခုတစ်လော (COIVD-19 ကိုအကြောင်းပြုပြီးဖြစ်ဖြစ်) မည်သည့်ကိစ္စကိုအကြောင်းပြုပြီးဖြစ်ဖြစ် လူမျိုးရေးကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး အမုန်းစကား ပါသော ၊ ခွဲခြားဆက်ဆံ ၊ အထင်အမြင်လွဲမှားစေသော အကြောင်းအရာတစ်စုံတစ်ရာတွေ့ရင် Report ထုပါမယ်။မိမိအနေနဲ့ အသက် ၂ နှစ်ကျော်ကတည်းက အခု ၂၉ နှစ်အထိ ရန်ကုန်မှာနေလာတဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော် ၃၀ နီးပါး တစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း ရခိုင်မဟုတ်တဲ့အခြား ဘယ်လူမျိုးကမှ မိမိကို “ရခိုင်မ မို့လို့ “ဆိုပြီး တမင်တကာဖြစ်စေ ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ နှိမ်ချဆက်ဆံခြင်း ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းလည်း တစ်ခါမှမကြုံဖူးပါ။ကျောင်းတက်နေစဉ်မှာလည်းမကြုံဖူးသလို ၊ လုပ်ငန်းခွင်ထဲရောက်လာတဲ့အချိန်မှာလည်း မကြုံဖူးပါ။အခုရခိုင်ဒေသမှာ COIVD -19 ပြန့်နှံ့မှုများသွားတဲ့ ကိစ္စအပေါ်မှာလည်း မိမိရဲ့ မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းထဲက ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက် ဘယ်လူမျိုးကမှ ရခိုင်လူမျိုးတွေအပေါ်အထူးတလည် အပြစ်တင်ရှုံ့ချ နှိပ်ကွပ်နေတာမျိုးမရှိပါ ။ မတွေ့ရပါ။အဲလိုတွေ အပြစ်တင်ရှုံ့ချ နှိပ်ကွပ်နေရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်တာကိုလည်းအကုန်သဘောပေါက်ကြတာမို့ ရန်ကုန်မှာ COVID-19 တွေ တွေ့တုန်းကလိုပဲ လှုစရာရှိတာလှု ၊ ကူစရာရှိတာကူနေကြသူတွေချည်းပါပဲ။အခုရခိုင်ပြန်ကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး တာဝန်ရှိသူတွေ ၊ တာဝန်ယူထားသူတွေက လုပ်စရာရှိတာကိုလုပ် ၊ ထိန်းစရာရှိတာကို ထိန်းနေကြတဲ့ အပေါ်မှာလည်းပူးပေါင်းပါဝင်ကြစေချင်ပါတယ်။မပူးပေါင်းနိုင်ရင်တောင် အဆိုးဖက်ကိုဦးတည်စေနိုင်တဲ့ Post တွေတင်နေကြတာ ၊ သတင်းအမှားတွေဖြန့်ဝေနေကြတာကို(နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ်)လျှော့စေချင်ပါတယ်။“ရခိုင်ပြန်”လို့ပြောတာသည် ရခိုင်လူမျိုးတွေလို့ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ရခိုင်လူမျိုးတွေကိုခွဲခြားဆက်ခံနေတာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။ရခိုင်ပြန်လာတဲ့ မည်သူ့ကိုမဆို “ရခိုင်ပြန်” လို့ခေါ်တာပါ။ရခိုင်တွေမို့လို့တမင်ကို လိုက်ထိန်းချုပ်နေတာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။နိုင်ငံခြားပြန်တွေ ကိစ္စတုန်းကလည်း ဒီလိုကိုင်တွယ်ခဲ့ ၊ ထိန်းချုပ်ခဲ့ကြတာပါပဲ။မနက်ကဆို Post တစ်ခုဖတ်လိုက်ရတယ်။ဒေသအသီးသီးမှာ ”ရခိုင်ပြန်”တွေကို လက်ခံစီစစ်တဲ့အပေါ် တော်တော်ဆိုးဆိုးဝါးဝါးအမြင်မျိုးနဲ့ ရေးထားတာပါ။ဒီကြားထဲ ရခိုင်ဖက်ကို လိုအပ်တဲ့ဆေးဝါးနဲ့ အကူအညီပစ္စည်းတွေပို့ပေးလို့မရဘူး၊လက်မခံဘူးဆိုတဲ့ Post တွေလည်းတွေ့ရပါသေးတယ်။ဒီကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သတ်ပြီးမှန်တယ် ၊ မှားတယ် ။ ဟုတ်တယ် ၊ မဟုတ်ဘူး ငြင်းမနေချင်တော့ပါ။အဲလိုပို့မရ ၊ လှူမရဖြစ်နေရင် မိမိကို Messager မှာလာပြောကြပါ။မိမိချိတ်ဆက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။Facebook မှာ အခုတစ်လော (COIVD-19 ကိုအကြောင်းပြုပြီးဖြစ်ဖြစ်) မည်သည့်ကိစ္စကိုအကြောင်းပြုပြီးဖြစ်ဖြစ် လူမျိုးရေးကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး အမုန်းစကား ပါသော ၊ ခွဲခြားဆက်ဆံ ၊ အထင်အမြင်လွဲမှားစေသော အကြောင်းအရာတစ်စုံတစ်ရာတွေ့ရင် Report ထုပါမယ်။

#NOe

“လွမ်းစရာရှိရင် နာစရာနဲ့ဖြေ “

လူတွေကတော့ ပြောကြတယ် “လွမ်းစရာရှိရင် နာစရာနဲ့ဖြေ “ တဲ့။မိမိကတော့ သူနဲ့ပတ်သက်လို့ နာစရာရှိရင် လွမ်းစရာနဲ့ဖြေပစ်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ။ချစ်တာတွေ ၊ ကြိုက်တာတွေ ခဏထား ။ကိုယ်တွေ ၂ ယောက်အတူရှိခဲ့ကြတဲ့ ကာလရှည်ကြီးမှာ အမှတ်မထင်ပြန်တွေးမိရုံလေးနဲ့တင် မျက်ရည်တွေဝဲရတဲ့အထိ ပျော်ရွှုင်ကြည်နူးခဲ့ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေက မနည်းဘူးကို။ပြန်တွေးကြည့်ရင် လွမ်းစရာတွေပဲ။ဒီလိုပဲ စိတ်အခန့်မသင့်တဲ့အခါ ဒေါသနဲ့ ငြင်းကြ ခုန်ကြ အော်ကြ ဟစ်ကြ ငိုကြ ယိုကြနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်ရတဲ့ အချိန်တွေလည်းမနည်းပါဘူး။ကြီးပြင်းလာတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းချင်းမတူတဲ့ လူ ၂ ယောက်ပေါင်းဖက်ကြတာမို့ အစစအရာရာ စိတ်သဘောထားတိုက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာမျိုးတော့ ဘယ်ရှိပါ့မလဲ?ဒါပေမယ့် အစစအရာရာမှာ သူလည်းအမြဲမမှားသလို ကိုယ်လည်းအမြဲမမှန်ဘူး ဆိုတာလေးတော့ သေချာ သဘောပေါက်လက်ခံထားရင် အခြေအနေတွေကအမြဲတင်းမာမနေတော့ဘူးပေါ့လေ။လျော့သင့်တာလျော့ ၊ ဖြေသင့်တာဖြေနဲ့ ဒီလိုပဲ အဆင်ပြေအောင် ညှိယူကြရတာပဲ။ဥပမာ -မနေ့ကလို KFC ကို တမင် ၂ set မှာပြီး “ကြက်ကြော်စားမလား?”သွားမေးရတာမျိုး။

တကယ်တော့ “ကြက်ကြော်စားမလား?” ဆိုတဲ့စကားဟာ ပုံမှန်ဆို ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့်အဲဒီအချိန်မှာ ဒီစကားတစ်ခွန်းထွက်လာဖို့ မိမိမာနတွေဘယ်လောက် နိမ့်ချလိုက်ရတယ်ဆိုတာ မိမိပဲသိတယ်။

လူဘဝဆိုတာ တိုတိုလေးရယ်။ဘယ်အချိန်မှာဘာတွေဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှကြိုမသိနိုင်ဘူး။နောင်တစ်ချိန် သူမရှိတော့တဲ့အခါမှ ကိုယ်ကယူကြုံးမရဖြစ်နေတာမျိုး (သို့မဟုတ်)ကိုယ်မရှိတော့တဲ့အခါမှ သူကယူကြုံးမရဖြစ်ရတာမျိုးတွေ မကြုံချင်ဘူးလေ။ဒေါသဟာမီးဖြစ်လို့ ပူလောင်စေတယ် ။မေတ္တာဟာ အေးမြတယ်တဲ့။“ရေများရေနိုင် ၊ မီးများမီးနိုင်” ဆိုတဲ့သဘာဝနဲ့လောကကြီးမှာ လောလောဆယ်တော့ မိမိတို့ ၂​ ယောက်ကြား မေတ္တာတရားဟာအားကောင်းနေသေးတယ်လို့ဆိုရမယ်။

လူတွေကတော့ ပြောကြတယ် “လွမ်းစရာရှိရင် နာစရာနဲ့ဖြေ “ တဲ့။မိမိကတော့ သူနဲ့ပတ်သက်လို့ နာစရာရှိရင် လွမ်းစရာနဲ့ဖြေပစ်တယ်။ဟုတ်တယ်လေ။ချစ်တာတွေ ၊ ကြိုက်တာတွေ ခဏထား ။ကိုယ်တွေ ၂ ယောက်အတူရှိခဲ့ကြတဲ့ ကာလရှည်ကြီးမှာ အမှတ်မထင်ပြန်တွေးမိရုံလေးနဲ့တင် မျက်ရည်တွေဝဲရတဲ့အထိ ပျော်ရွှုင်ကြည်နူးခဲ့ရတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေက မနည်းဘူးကို။ပြန်တွေးကြည့်ရင် လွမ်းစရာတွေပဲ။

#NOe

“တစ်မိုးအောက်တည်းမှာ စိတ်ဝမ်းကွဲနေကြတဲ့အခါ”

“တစ်မိုးအောက်တည်းမှာ စိတ်ဝမ်းကွဲနေကြတဲ့အခါ”ပြီးခဲ့တဲ့ သောကြာနေ့ညက ကထွင်းနဲ့ မိမိ စကားများကြတယ်။အဲဒီနေ့ကတည်းက ဒီနေ့ညနေထိ မိမိတို့ ၂ ယောက်မခေါ်မပြောဖြစ်ကြဘူး။ဒီလို ၃ ရက်လောက်ထိမခေါ်မပြောဖြစ်တာဟာ ၉ နှစ်တာအတွင်း ဒါဟာ ပထမဆုံးဖြစ်တယ်။(ရန်ဖြစ်ပြီးပြီးချင်းရော ၊ ကြားထဲမှာပါ ကထွင်းက သဘောထားကြီးစွာ လာလာခေါ်ပါသေးတယ်။မိမိက စိတ်မကြည်တာနဲ့မခေါ်မပြောဘဲ ခပ်ချေချေနေပစ်လိုက်တာ။ဘာစကားမှကိုအပြောမခံတာ။)ဒီ ၃ ရက်လုံး မိမိက အခန်းအောင်းတယ်။(စနေနေ့ကတော့ ကိစ္စရှိလို့ ညနေပိုင်းအပြင်တစ်ချက်ထွက်လိုက်သေးတယ်။)ကြာသပတေးနေ့က Ma Sandi ဝယ်လာပေးတဲ့ စပျစ်သီးတစ်ဗူးမှလွဲ၍ ဘာမှမစားဘဲ ရေသောက်ဗိုက်မှောက်နေပစ်တာ။(အခုတော့ မျက်ကွင်းဟောက်ပက်ဖြစ်နေ။)သူကတော့ တစ်ယောက်တည်း ထမင်းဟင်းချက်လိုက် ၊ အိမ်အလုပ်လုပ်လိုက် ၊ ရုံးကိစ္စတွေလုပ်လိုက်နဲ့ ယောက်ယက်ကိုခတ်လို့။မိမိက ဒီတစ်ပတ် စျေးလည်းမသွားတော့ သူ့ခမျာရှိတဲ့ အခြောက်အခြမ်းတွေချက်ပြုတ်စားသောက်ရတာပေါ့။မိမိကလည်း သူချက်ထားတာတွေ သွားမစားချင်။မာနကြီးတယ်။ မရဘူး။အာ့ ဒီညနေရောက်တော့ ဗိုက်အရမ်းဆာလာလို့ Food Panda က KFC မှာတာ ဘယ်လိုလို့ ၂ set မှာဖြစ်သွားလဲ မသိပါဘူး။Delivery ရောက်လာတော့ တစ်ယောက်တည်းလည်း ကြက်ကြော် ၄ တုံးမစားနိုင်တာနဲ့ “ကြက်ကြော်စားမလား?” ဆိုပြီး မေးရာက ပြန်ပြေလည်သွားကြလေသတည်းပေါ့။ဘာကိစ္စနဲ့ရန်ဖြစ်ကြလဲ? တောင်သေချာမမှတ်မိချင်တော့

သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ၂ ယောက်စလုံးအတွက်အကျိုးအမြတ်မရှိလှ။ပြေးကြည့်မှ ဒီ ၂ယောက်တည်းရှိကြတာရယ်။ဒီလိုမျိုး တစ်မိုးအောက်တည်းမှာ စိတ်ဝမ်းကွဲနေကြရင် သူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရ ၊ ကိုယ်လည်း အစာမစားရ ။သူလည်းအဆင်မပြေ ၊ ကိုယ်လည်း ဗိုက်ဆာနဲ့ အဆင်မပြေလှဘူး။နောက်ဆို မိမိသတိထားရမယ်။အခုလို ရန်ဖြစ်ပြီး အခန်းတွင်းအောင်းရင်စားဖို့ ရိက္ခာတစ်ပတ်စာလောက် ဝယ်စုထားဦးမှပါလေ

#NOe

အလှမပြင်လို့မလှတာဟာ အလှတွေမတရားပြင်နေပြီးမလှတာထက်တော့ အများကြီးအဆင်ပြေပါတယ်

ပုံမှန်နေ့ရက်တွေဆို မနက်မိုးလင်းကတည်းက ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ အလုပ်အရမ်းများတယ်။အဲဒီများလွန်းလှတဲ့အလုပ်တွေထဲမှာ ကိုယ့်အလှအပအတွက်လုပ်ဆောင်ရတဲ့ အလုပ်ဆိုလို့ တစ်ခုတစ်လေလေးတောင်မပါဘူး။အရင်ကဆိုရင်တောင် သနပ်ခါးပုံမှန်လိမ်းဖြစ်သေးတယ်။အခုကမလိမ်းဖြစ်တော့…Meeting ရှိလို့ မိတ်ကပ်လိမ်းတယ်ဆိုတာကလည်း အလုပ်ကိစ္စသပ်သပ်သာဖြစ်တယ်။ဒါကလည်း ဆယ်ခါမှတစ်ခါရယ်။အိပ်ခါနီးစကွင်းကဲရတာတို့ ၊ ရေချိုးနေရင်း စခွပ်တိုက်ရတာတို့ ၊ ရေချိုးပြီး လိုးရှင်းလိမ်းရတာတို့ … ဘာမှမလုပ်ဘူး။မျက်ခွက်လှဖို့ပဖို့ပဲမလုပ်တာလားဆို ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်းဘာမှမလုပ်ဘူး။တစ်ရက် ၁၅ မိနစ်လောက်လုပ်ရတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတောင်မလုပ်ဘူး။ကုန်ကုန်ပြောရရင် စိတ်မပါတဲ့အခါဆို ရေတောင်ထမသောက်ဘူး။ပြောချင်တာက …မိမိဘာသာမိမိအလှမပြင်ချင်လို့မပြင်တာပါ။လှချင်တာ ၊ မလှချင်တာထက် ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်ကိုမဝင်စားလို့ ဒီအတိုင်းအေးဆေးနေနေတာပါ။

(စိတ်ဝင်စားတဲ့အချိန်ကျရင် ဘယ်သူမှပြောနေစရာမလိုဘဲကိုပြင်ပါတယ်။ပြင်လည်းပြင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။)အခုအချိန်မှာ ကိုယ်ဘာလုပ်နေလဲ ကိုယ်ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။အကြောင်းအရင်းနှင့်တကွကိုသိတာပါ။ကိုယ့်မျက်ခွက်ကို ဘယ်လိုပြင်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်မယ်ဆိုတာလည်း မိမိသိပါတယ်။(မိမိသူငယ်ချင်းတွေတောင်သိတယ်။)မသိလည်း ဒီခေတ်မှာ Internet ရှိတာမို့ မိမိအတွက်သိပ်ပြီးခက်ခဲလှတဲ့ကိစ္စတွေမဟုတ်ပါဘူး။အလှပြင်ချင်လို့ပြင်နေကြသူတွေကိုလည်း မိမိအနေနဲ့ ဘာမှမပြောပါဘူး။ဝေလည်မဝေဖန်ဘူး။မိမိခံစားလို့ရတဲ့အလှတရားပိုင်ရှင်တွေတွေ့ရင် လိုက်ကြည့်ပါတယ်။ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကိုဆို “လှနေလိုက်” ဆိုပြီးကိုသွားပြောတာပါ။အဲဒါကို လာလာပြီး “လောကကြီးမှာ မလှတဲ့မိန်းမမရှိဘူး။ပျင်းတဲ့မိန်းမပဲရှိတယ်”တို့ဘာတို့ ပြောလည်း မိမိအတွက် သိပ်ပြဿနာမရှိလှ။အရင်ကတည်းက မိမိဘယ်လောက်ပျင်းတယ်ဆိုတာ အလျဉ်းသင့်ရင်သင့်သလိုပြောပြနေကျပါ။ငယ်ငယ်ကဆို ကြံစားရင်တောင်ဝါးရမှာပျင်းလို့ အဖွားကိုဝါးကျွေးခိုင်းတာပါဆို။ထပ်ဆောင်းပြောရရင် “မလှဘူးပြောရင် ငိုလိုက်မယ်…”ဆိုတဲ့သီချင်းစာသားဟာ မိမိအတွက်မဟုတ်ခဲ့ပါ။အလှမပြင်လို့မလှတာဟာ အလှတွေမတရားပြင်နေပြီးမလှတာထက်တော့ အများကြီးအဆင်ပြေပါတယ်။

#NOe

တကယ်တော့ မိမိဟာ ကလေးလိုချင်တာမှတစ်ပိုင်း( မကဘူး ၁၅ ပိုင်းလောက်တောင်)သေနေတာပါ

တကယ်တော့ မိမိဟာ ကလေးလိုချင်တာမှတစ်ပိုင်း( မကဘူး။၁၅ ပိုင်းလောက်တောင်)သေနေတာပါ။ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အခြေအနေ ကိုယ်အသိဆုံး။ကလေးမယူခင် လုပ်စရာတွေကအများကြီးရှိနေသေးတာကိုး ။ဥပမာ – Master တန်းဝင်ခွင့် တစ်ခုခုအောင်ဖို့တို့။ဟိမဝန္တာဖက်ခရီးရှည်ထွက်ဖို့တို့။ပိုက်ဆံလည်း လောက်လောက် လားလားရှာချင်သေး။အလုပ်ကလည်း အခုမှ လုပ်မယ်ကြံကာရှိသေးကို။အိမ်ထောင်ပြုဖို့တောင် ၉ နှစ်လောက်အချိန်ယူခဲ့ရတာလေ။အခုလို ကိုယ့်အကြောင်းပြုပြီး လူဖြစ်လာမယ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လူ့လောကထဲခေါ်သွင်းဖို့ဆိုတာကတော့ တော်တော်ကြီး (မိမိအတွက်က)တော်တော်တာဝန်ကြီးတာမို့ အချိန်ယူသင့်တယ်လေနော် ။အခုမှ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတာတောင် ၁ နှစ်မပြည့်သေးတာကို။ဒီတော့ပြောချင်တာက … ကလေးမမွေးမှာကို မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့။(မိမိလို သိုးမည်းတစ်ကောင် အနေနဲ့ ဒီလောက ကြီးကို အကောင်းဆုံး ပြန်လုပ်ပေးနိုင်တာကလည်း ကလေးတွေကောင်းကောင်း မွေးပြီးထားခြင်းပါပဲ။

မွေးချိန်တန်ရင်မွေးမှာပါ။နည်းနည်းတော့ စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်ကြပါဦးလို့နော်

#NOe

‘My Life, My Choice ‘

မတွေ့တာအတော်ကြာပြီဖြစ်သော အသိရခိုင်အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နှင့်တည့်တည့်တိုးသည်။“ဟဲ့ နိုးနိုးရယ် ဝပြဲနေတာပဲ” ဆိုတာနဲ့ သူ့ဖက်မှစတင်နှုတ်ဆက်စကားဆိုတယ်။မိမိ ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်။(စိတ်ထဲမှာတော့ ဆဲချင်တာမှအရမ်းပဲ။)“အိမ်ထောင်တွေ ဘာတွေ ကျပြီလား” ဆက်မေးလို့“ဟုတ်ကဲ့” ဆိုပြီးဖြေလိုက်တယ်။“ငါ့ဘာလို့မဖိတ်တာလဲ?” တဲ့။လခွမ်း။“အန်တီမို့ တမင်မဖိတ်တာ” လို့ဖြေရင်လည်း “နိူးနိူးကရိုင်းတယ်” ဖြစ်မှာမို့ ဘာမှမပြောဘဲရီနေလိုက်တယ်။အဲ့လောက်နဲ့ရပ်မသွားသေးဘူး။“ဟဲ့ ကောင်လေးကဗမာလား? ရခိုင်လား?” တဲ့။“ဗမာပါ” ဆိုတော့ မဲ့ကာရွဲ့ကာနဲ့ “ဘာလို့ ဗမာယူတာလဲ? ကိုယ့်ရခိုင်ချင်းယူတာမဟုတ်ဘူး။….” အစချီပြီးဘာတွေဆက်ပြောမှန်းမသိတော့…..“သွားစရာရှိသေးလို့ နောက်မှတွေ့တာပေါ့” ဆိုပြီး စကားဖြတ်ထွက်လာခဲ့ရတယ်။နို့မို့ရင် ပြီးတော့မှမဟုတ်ဘူးလေ။Body Shaming လုပ်တတ်တဲ့ လူမျိုးရေးခွဲခြားသူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ဆုံရခြင်းဟာ မိမိအတွက်တော့ အဆင်မပြေလှဘူး။စောစောစီးစီး အင်မတန်မှစိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်။မိမိလည်းတမင်တကာကြီးကို ဗမာကိုမှယူပါမယ်ဆိုပြီး ယူခဲ့တာလည်းမဟုတ်။(ရခိုင်ကိုမှရွေးယူရအောင်လည်း ဘယ်ရခိုင်သားကမှလည်း ကိုယ့်လာမကြိုက်ခဲ့။လာကြိုက်တဲ့ရခိုင်ရှိခဲ့ရင်လည်း ကိုယ်ကပြန်ကြိုက်ဦးမှ။ ကိုယ်နဲ့သဘောထားချင်းတိုက်ဆိုင်ဦးမှ။)ဒါပေမယ့်လည်း ဒါမျိုးတွေအမြဲကြုံ နေရတာပါပဲ။နောက်လည်းကြုံနေရဦးမှာပါပဲ။ဗမာတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျခြင်းကို ရွံစရာ မသတီစရာလို့ ခံယူထားတဲ့ သူတွေအရမ်းများတဲ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုမှာ လူလာဖြစ်တာကို။

ရခိုင်အချင်းချင်းတောင် ရခိုင်စကားမပြောတတ်တဲ့သူတွေကိုဆို နှိမ့်ချချင်ကြသူတွေနဲ့လည်း ကြုံဖူးပါရဲ့။(ပညာတတ်တာ ၊ စိတ်သဘောထားပြည့်ဝတာ ၊ အမြင်ကျယ်တာ ၊ အမျှော်အမြင်ကြီးတာ … စတာတွေ ဘာမှထည့်မတွက်ဘဲ ရခိုင်စကားမပြောတတ်တာတစ်ခုတည်းနဲ့ တန်းနှိမ်တာပါနော်)ဒါတောင်မိမိဟာ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ဆိုရမယ်။အဖိုး၊ အဖွား ၊ ကြီးတော်တွေ ၊ ဘကြီးတွေ ၊ ဦးလေးတွေ ၊ အဒေါ်တွေ၊ မောင်နှမတွေနဲ့အမျိုးအရင်းတွေက ဘာမှမပြောတဲ့အပြင် ကိုယ့်ယောက်ကျားကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်ခံကြိုဆိုကြလို့ ။(အဖွားဆို ကထွင်းကို သူ့မြေးအရင်းလိုကိုချစ်တာ။)ပြောချင်တာကမိမိဟာ ရခိုင်မတစ်ယောက်ပါ။ဗမာကိုလင်တော်ထားတဲ့ရခိုင်မတစ်ယောက်ပါ။မိမိ သားသမီးတွေမွေးလာရင် ရခိုင်-ဗမာ ကပြားလေးတွေဖြစ်မှာပါ။ဒါကိုမှ မကျေနပ်ကြလည်း မတတ်နိုင်ဘူး ။

#NOe