24.11.2018

This afternoon, I attended the “Becoming a Tech Entrepreneur ” event as one of the panelists at “Exuberance Panel” and shared about me , my career life and my future dreams .

There were some girls asked me if the organization I’m participating, Geek Girls runs events and activities as commercial , how Geek Girls is using registration fees from members and so on.

I got shock when I heard these questions.

Actually, Geek Girls is neither a organization nor a commercial business. It’s just a platform to communicate among women working in Myanmar Tech Industry.

We , all the board members , are running our own businesses and have well enough income from each of them. For me , Geek Girls is just for fun not for fund. And the others are same as me. I make money mainly by running my business and sometimes working as consultant for some people secretly , speaker at some events and trainer at some workshops.

So, except some trainer fees for Geek Girls workshop tours , I haven’t get any penny from it. Sometimes, I have to spend from my pocket.

I didn’t explain the girls in detail as it’s too weird . But I told them that I don’t know where they heard such rumors and to ask the ones how much they spent for Geek Girls.

I hate such Dramas a lot. That’s why I quit from Facebook. In Myanmar, Facebook is like a gossip garbage heap and so annoying. People are sharing mostly hate speech ,rumors and gossip mostly there.

They also usually use so rude word shamelessly. I can’t understand such people.

Why they want to creat and share such dramatic rumors a lot? Yes If they don’t like someone, they should just stay away from them or confront with them face to face.

Instead of them , they just do underhand machinations.

And there’s another type of people I can’t understand on Facebook.

That type is people who love to promote themselves with fake things.

For example, although being nothing , they pretend like a successful people. Sometimes, they copy other people ‘s idea without credit and post like their own.

My biggest problem is knowing the truth of whatever they are lying. I want to advise them that if they want to be successful, they should try honestly to be instead of doing such shit things.

But I also understand that’s their rights, they can post anything on their own Facebook wall as they like. That’s why I uninstalled Facebook from my phone as I also have rights to do thus.

Anyway , as I met with many successful and famous CEOs and real (not fake) Entrepreneurs , today has been so meaningful for me.

Thank you so much everyone who made today happened.

#NOe

ကိုယ့်လူမျိုးကိုယ်ချစ်တယ်ဆိုတာ အခြားလူမျိုးတွေကိုမုန်းတီးနေဖို့မှမဟုတ်ဘဲဗျာ

အသက် ၂ နှစ်ကျော်ကတည်းက ရန်ကုန်ရောက်တယ်။
အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်တဲ့အထိ ဗမာတွေအများစုရှိတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာတယ်။
ဒါပေမယ့်
ငယ်ငယ်တုန်းက အတန်းထဲမှာ အသင်းခေါင်းဆောင်လုပ်တယ်။အတန်းခေါင်းဆောင်လုပ်တယ်။
နှစ်တိုင်းဆုပေးပွဲတွေတက် ဆုယူတယ်။
ကျောင်းကပွဲတွေမှာ ပါလေရာဖြစ်တယ်။
အားကစားမှာတော့မထူးချွန်ဘူး။

အရွယ်ရောက်လာတော့ စီးပွားရေးလောကထဲဝင်တယ်။
ကိုယ်ပိုင် Company ထောင်တယ်။
Vice President နေရာမှာထိုင်တယ်။
ဟောပြောပွဲတွေမှာ အထိုက်အလျောက်လူလက်ခံတဲ့ Public Speaker ဖြစ်လာတယ်။
ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှဘုရင်မတစ်ပါးတော့မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြောချင်တာကအခုမှစမှာ။
ဒီလိုဖြတ်သနး်လာတဲ့ တစ်လျှောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရခိုင်ဖြစ်ပါတယ်ဆိုတာကို ဘယ်တုန်းကမှ သိုဝှက်ထားတာမရှိခဲ့သလို ကြွားဝါခြင်းလည်းမရှိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘယ်တုန်းကမှ “ရခိုင်ဖြစ်လို့”ဆိုပြီး အနှိမ်ခံခဲ့ရတာမျိုးမရှိခဲ့ဘူး။
“ရခိုင်ဖြစ်လို့”ဆိုပြီး နေရာပေးမခံရတာမရှိခဲ့ဘူး။
“ရခိုင်ဖြစ်လို့”ဆိုပြီး လှောင်ပြောင်ဝိုင်းဟားခံခဲ့ရတာမျိုးမရှိခဲ့ဘူး။
(ဗမာတွေကို”အောက်သား၊×င်မာ၊သတောင်းစာမျိုးတွေ”ဆိုပြီးနှိမ်ခေါ်တတ်ကြတဲ့ ရခိုင်တွေတော့တွေ့ဖူးတယ်။)
ဆိုလိုတာက ဘဝတစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အခက်အခဲတွေ နဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေဟာ
“ငနိုး ရခိုင်ဖြစ်ခြင်း မဖြစ်ခြင်း “နဲ့ လားလားမှ မသက်ဆိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘယ်သူမဆို ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီပြီး ကိုယ်တကယ်ကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်ဆိုရင်တော့နေရာတစ်ခုရနိုင်ကြတာချည်းပဲ။
အရည်အချင်းလည်းမရှိ ၊ ကျွမ်းကျင်မှုလည်းမရှိလို့ကတော့ ရခိုင်တွေ ဗမာတွေမပြောနဲ့ ဘာလူမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာနေရာမှမရနိုင်ဘူးလေ။
ဒါကြောင့်
ရခိုင်ဖြစ်လို့
ဗမာတွေကဝိုင်းနှိမ်လို့
ဘာညာနဲ့ ဆင်ခြေတွေပေးနေမယ့်အစားကိုယ့်ကိုယ်ကို အသုံးကျအောင်အရင်ကြိုးစားကြတာပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။
(ကိုယ့်လူမျိုးကိုယ်ချစ်တယ်ဆိုတာ အခြားလူမျိုးတွေကိုမုန်းတီးနေဖို့မှမဟုတ်ဘဲဗျာ။)
#NOe

လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ

” မည်သူမပြု မိမိမှု “လို့ဆိုသော်ငြားလည်း

ဟိုးးးးးးးးးးဘက် ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
လိပ်ပြာလေးရဲ့တောင်ပံတစ်ချက်အခတ်မှာ
ဒီဘက်ကမ္ဘာတစ်ခြမ်းက
ဘဝတွေအများကြီး(ဘုမသိဘမသိ)
မရှုမလှ ဆုံးရှုံးလိုက် ရတဲ့
အမှန်တရားခါးခါးတွေ (တကယ်) ရှိတယ်ဗျ။

ပစ္စုပ္ပန်ကို အနိုင်ယူလို့မရတဲ့အဆုံး
ကျုပ်တို့ခမျာလည်း အတိတ်ကိုပဲ ရှူံးမဲ မဲလိုက်ကြရတယ်။

ကံကြမ္မာဆိုတာကလည်း
ပေါက္ခရဝဿ မိုး မှ မဟုတ်လေတော့
“စိုချင်ပါတယ် မစိုချင်ပါဘူး”
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူးလေ။

ရာဇဝင်ထဲက စကားတစ်ခွန်းကတော့
အထပ်ထပ် အဖန်ဖန် သတိပေးနေလေရဲ့။
ဘာတဲ့?
“သူ့ကြွေးရှိက ဆပ်ရ၏”တဲ့။

ဒါပေမယ့်
မမြင်နိုင်တဲ့ အတိတ်အတွက်
ဆပ်စရာရှိတာလည်းဆပ်တာပေါ့။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ခွင့်ရှိတဲ့ အနာဂတ် အတွက်
ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရှင်သန်နေထိုင်နေပါတယ်

#NOe

မနေနိုင်လွန်းလို့ပြောမိပြန်သည်။

ပွဲတစ်ခုသွားစရာရှိတယ်ဆိုကြပါစို့။

ကိုယ့်မှာရှိတာလေးနဲ့သွားရင် လူအထင်သေးမှာစိုးလို့ သူများဆီက အဖိုးတန် အဝတ်အစားတွေ ငှားဝတ်သွားတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်းအရမ်းလှတယ်ထင်မိတယ်။
ခက်တာက အဲဒီအဝတ်အစားတွေက ကိုယ်နဲ့ ကွက်တိဖြစ်မနေတော့ ဝတ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာမရှိလှဘူး။
ဒီတော့ ဟိုနား ၊ ဒီနား နည်းနည်းသီသွားတယ်။

ပွဲကိုရောက်သွားတယ်။
ငှားဝတ်လာတာလူသိမှာစိုးလို့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေလို ပုံဖမ်းပြီး လိုက်ကြွားမိတယ်။
ကိုယ့်အကြောင်း မသိတဲ့သူအချို့က “အရမ်းလှတယ်။”ဘာညာပြောပြီး ဝိုင်း မြှောက်ပင့်ကြတော့ ပျော်ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်တစ်ခုခုလှုပ်ရှားမှုပြုတိုင်း အဝတ်အစားများပေသွားမလား? ပျက်စီးသွားမလား? ဆိုပြီး စိုးရိမ်ရတယ် ၊ ပူပန်ရတယ်။

အဝတ်အစားပိုင်ရှင်နဲ့ သိတဲ့သူအချို့က ပြုံးပြုံးကြီးတွေကြည့်သွားတာခံရတော့”ငါငှားဝတ်လာတာ သူတို့သိနေလား?”ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာမလုံမလဲတွေဖြစ်ရတယ်။

နောက်ဆုံး ကြိုက်လွန်းလို့ ပိုင်ရှင်ဆီပြန်မပေးတော့ဘဲ သိမ်းထားလိုက်တယ်။ပိုင်ရှင်က လာတောင်းတော့ ဘူးခံငြင်းပြီး ဆဲလွှတ်လိုက်တယ်။ပိုင်ရှင်ပြန်သွားတယ်။

ခက်တာက ပစ္စည်းတွေက ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်မသွားဘူး။

ခိုးရာပါပစ္စည်းပဲဖြစ်သွားတယ်။

ကိုယ်မပိုင်ဘူး။ ဘယ်တော့မှ ပိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ဘယ်သူမှမသိလည်း ကိုယ်သိတယ်။

ကိုယ်ခိုးထားတာ ကိုယ်အသိဆုံးပဲ။

ပစ္စည်းပိုင်ရှင်ကတော့ အစပိုင်းမှာ နှမြောစိတ်နည်းနည်းဖြစ်မယ်။
ကြာလာတော့မေ့မေ့ပျောက်ပျောက်ဖြစ်သွားမယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မှာက အဲဒီပစ္စည်းလိုပစ္စည်းတွေအများကြီးရှိသေးတယ်။
ဒီထက်ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေလည်း ထပ်ဝယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ကို။

အဲလိုပဲ တစ်ချို့တွေက Facebook မှာ Post တွေတင်တဲ့အခါလည်း ကိုယ်သိသလောက် တတ်သလောက်မှတ်သလောက်လေးပဲတင်လိုက်ရင် လူတွေအထင်သေးမှာစိုးလို့ သူများအတွေးအခေါ်တွေ ၊ အမှတ်တရဖြစ်ရပ်လေးတွေကို Copy ကူးပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်တင်တယ်။

မသိတဲ့သူတွေ အထင်ကြီးတာခံရတယ်။
သိတဲ့သူတွေ ပြုံးသွားကြတယ်။

ကြာလာတော့ ကိုယ်ပိုင်တွေးခေါ်နိူင်စွမ်းတွေပျောက်လာတယ်။

ဟိုလူ့ဆီက ကူးလိုက် ၊ ဒီလူ့ဆီက ကူးလိုက်နဲ့ဆိုတော့ ဟိုလူနဲ့တူသလိုလို ၊ ဒီလူနဲ့တူသလိုလိုတွေဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ရပ်တည်ချက်အစစ်အမှန်ကဘာမှန်းမသိနိုင်ဘဲ လေယူရာယိမ်းလို့ လေသံကြားတရားနာရတဲ့အဆင့်ရောက်မှန်းမသိရောက်သွားရတယ်။

တကယ်တမ်း အစစ်အမှန် ပိုင်ရှင် သမား တွေက ဘာမှမဖြစ်သွားဘူး။

ဘဝမှာ ဆက်လက်လေ့လာတွေးခေါ်နေမြဲ ၊ လောကကြီးကိုရင်ဆိုင်နေနိုင်မြဲပဲ။

ခိုးတဲ့သူအတွက်ကတော့ လူအထင်ကြီးခံချင်လို့ လုပ်မိလုပ်ရာလုပ်ခဲ့တာမှန်ပေမယ့် တကယ်ဖြစ်သွားတာက ကိုယ့်မှာ အဲလောက်အရည်အချင်းမရှိတာ လူတွေသိသွားမှာကြောက်ပြီး ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်နေရတဲ့ ဘဝ။

ဘယ်နေ့အလိမ်ပေါ်သွားမလဲ? တွေးပူနေရတဲ့ အခြေအနေ။

ဘဝမှာနေပျော်ချင်ရင် ရိုးသားဖို့လိုတယ်။
အခြားသူတွေ အပေါ်မှာ မရိုးသားချင်ရင်တောင် ၊ ကိုယ့် ကိုယ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရိုးသားရမယ်။
ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကိုသာ အကောင်းဆုံး အာရုံစိုက်ပြီးလုပ်ရမှာက ကိုယ့်တာဝန်သာဖြစ်တယ်။

ချီးကျူးတာ ၊ ကဲ့ရဲ့တာ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့အလုပ်။

ကိုယ်နဲ့လားလားမှမဆိုင်ဘူး။

အထင်ကြီးခံရလည်း ပျော်စရာမရှိသလို ၊ အထင်သေးခံရလို့လည်းငိုစရာမဟုတ်ဘူး။

လူအထင်ကြီးခံရရုံသက်သက်နဲ့ဆိုရင် လေတောင်မရှုနဲ့။

ကိုယ့်အသက်ရှင်ခြင်းအတွက်သာ လေရှုသင့်တယ်။

ဟန်ဆောင်နေရခြင်းဟာ လေးပင်လွန်းတဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဖြစ်တယ်။
မဟုတ်မမှန် ၊ မရိုးသားစွာ ဟန်ဆောင်နေရခြင်းက ပိုမိုလေးလံတဲ့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးဖြစ်တယ်။

ပြောနေကျစကားနဲ့ပြောရရင်
“ကိုယ်ဘာကောင်လဲ? ကိုယ်သိဖို့လိုတယ်။”
“ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်သိရမယ်။”

#NOe

(မရဘူးကွာ။တွေးခေါ်ရမှာပျင်းတယ်။တတ်လည်းမတတ်ဘူး။သူများဟာပဲ အလွယ် ကော်ပီကူး ၊ ဖြတ်ညှပ်ကပ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အထာဖမ်းရင်း အထင်ကြီးခံချင်တယ်ဆိုလည်း သဘောပါ။***စာလုံးပေါင်းလေးတွေတော့မှန်ပါစေ။***)

မိမိမှာ ရခိုင်ဖြစ်ကြောင်း လူစိမ်းတွေကြား ပြောမိသောအခါ

မိမိမှာ ရခိုင်ဖြစ်ကြောင်း လူစိမ်းတွေကြား ပြောမိသောအခါ အမေးခံရလေ့ရှိသော မေးခွန်းများထဲမှ မိမိသဘောမတွေ့သည့်မေးခွန်းအချို့

– ရခိုင်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ အသားတွေ ဖြူနေရတာလဲ?
– ရခိုင်ဖြစ်ပြီး စကားလဲမဝဲဘူးကော။
– ရခိုင်ဆိုတော့ အစပ်ကြိုက်မှာပေါ့။
– ရခိုင်တွေက ဆီမစားဘူးနော်?
– ရခိုင် မုန့်တီချက်တတ်လား?

သိစေချင်တာက
– ရခိုင်ဖြစ်ရင် အသားမဲ ရမယ်လို့ ဘယ်သူကများ သတ်မှတ်ခဲ့လဲ?
ဖြူသူရှိသလို၊ မဲသူလည်းရှိတယ်။
အညိုဆင်တွေတောင်ရှိသေး။

– စကားဝဲတယ်ဆိုတာဘယ်လိုမျိုးလဲ?
ဗမာစကားက ရန်ကုန်လေသံနဲ့ပြောမှအမှန်လား?
ဒါဆိုရင်တော့ မထူးဆန်းဘူး။
အသက် က၂၆၊ ရန်ကုန်မှာနေတာ ၂၄ နှစ်ရှိနေပြီရန်ကုန်လေသံပေါက်မှာပေါ့။
ရန်ကုန်ကလူတွေအချို့က ဗမာအချင်းချင်းကိုတောင် အညာသားတွေဆို စကားဝဲတယ်လုပ်ချင်ကြတာ။

– အစပ်ကြိုက်လားဆိုတော့ အစပ်လည်းကြိုက်တယ် ၊ အချိုလည်းကြိုက်တယ် ၊ အချဉ်လည်းကြိုက်တယ်၊ အငံလည်းကြိုက်တယ် ၊ အဖန်လည်းကြိုက်တယ် ၊ အခါးလည်းကြိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီကိုယ်လုံးဖြစ်နေတာ။ ဘယ့်နှယ် မသိရင် ရခိုင်တွေက ငရုပ်သီးတွေချည်း ထိုင်စားနေတဲ့ ပုံမျိုး။

– ဆီစားတာ ၊ မစားတာတော့ အများကြီးမရှင်းချင်ဘူး။
ဓညင်းသီးပြုတ်ကို ဗမာတွေ ငပိရည်နဲ့တွဲစားချိန်မှာ ရခိုင်တွေက ဆီခွက်ထဲ နှစ်နှစ်ပြီး သရေစာလိုစားတာပဲကြည့်တော့။
(သူ့ဓလေ့နဲ့သူ ဆီစားကြပုံကို ဥပမာပေးတာပါ။ ဗမာတွေကို စော်ကားတာမဟုတ်ဘူးနော် ။ )

– မုန့်တီချက်တဲ့ ကိစ္စကတော့ ပြန်မေးချင်တာ ဗမာတိုင်းရော မုန့်ဟင်းခါးချက်တတ်ကြလို့လား?
ကရင်တိုင်းရော မျှစ်တာလပေါ ချက်တတ်ကြလား?
ရခိုင်တိုင်း မုန့်တီမချက်တတ်ကြဘူး။
နောက်ပြီး ရခိုင်တိုင်းလည်း မုန့်တီမကြိုက်ဘူး။
ကိုယ်တွေဆို မုန့်တီထက် မုန့်ဟင်းခါး ပိုကြိုက်တယ်။
#NOe

ငနိုးနှင့် E – Ticket

ဒီမနက်ကပေါ့ အမေက အဖွား နယ်ပြန်မှာမို့ လေယာဉ်လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ မြို့ထဲသွားမယ်ပြောတော့
လျှာရှည်တဲ့ ငနိုူးတစ်ယောက် “ဒီလောက်ခေတ်ကြီးမှာ လေယာဉ်လက်မှတ်ဝယ်ဖို့များ မြို့ထဲသွားစရာမလိုပါဘူး။Online ကနေလုပ်လိုက်ရုံပဲ”လို့ အာချောင်မိတယ်လေ။
ကိုယ်တွေက IT နယ်ပယ်ထဲကလေ။ IT သုံးရင် ဘယ်လောက် လွယ်ကုူတယ်ဆိုတာ သက်သေပြချင်တာကိုး။

“အဲ့လို့ဆိုလည်း ပိုက်ဆံယူသွား။စနေနေ့ပြန်မယ့် လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ဒီနေ့အရောက်လိုချင်တယ်”ဟု မယ်တော် မားသားကြီးက တစ်ချက်လွှတ် မိန့်တော်မူတယ်။

ရုံးရောက်တော့ ကွန်ပြုူတာလေးဖွင့် ဟိုရှာ ၊ ဒီရှာလုပ်ပြီး စျေးတွေလိုက်ကြည့်။ သဘောတွေကျပြီး အသက်သာဆုံးဆိုတာလေးကို ရွေးပြီး Booking လုပ်။
Payment လည်းကြည့်လိုက်တော့မှ “ငါ့ လခွမ်း ” Online Banking နဲ့မရဘူးဟ။1-Stop လည်းမရဘူး။ Master , Visa နဲ့ပဲရမယ်တဲ့။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ရုံးချုပ်မှာ ငွေလာသွင်းရမယ်တဲ့။

“မှန်းစမ်း။ “Online Banking ရတဲ့ Airline တွေပြန်ကြည့် လိုက်ပြန်တော့လည်း စျေးက ထက်ဝက်မကပိုများနေတယ်။
ဟူး…………………………………

ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းကို မသိတော့ ဘူး။ရုံးအတွက်သုံးတဲ့ Master ကတ်ကြီးကိုလည်း Personal အတွက်မသုံးချင်ဘူး။အလကားနေ စျေးပိုတွေလည်း မပေးချင်ဘူူးရယ်။

နေ့လည်ကျမှ သူတို့ရုံးမှာငွေသွားသွင်းပြီး ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်မှ “အမေရေ ။ ဟော့ဒီမှာ Online ကနေဝယ်တဲ့E Ticket ဆိုတာကြီးလေး”ဆိုပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ပေးလိုက်တော့မယ်။
လွယ်တော့မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကြံတတ်ရတာပေါ့လေ။

ချောင်ချင်ဦးအာ။

ရှည်ချင်ဦး လျှာ။

mon

ပြည်တန်ပတ္တမြား (or) ဆယ်ပြားစေ့

ဘယ်သူရေးလဲတော့ မသိပါဘူး။
မိန်းကလေးတွေအတွက် ဆိုပြီး Facebook မှာ ခဏခဏ တက်တက်လာတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ရှိတယ်။

အဘိုးကြီးရယ် ၊ သူ့မြေးမလေးရယ် ၊ ဆယ်ပြားစေ့ရယ် ပါတဲ့ ပုံပြင်လေဗျာ။

ပုံပြင်ကို မှတ်မိသလောက်အတိုချုပ်ပြောရရင်

တစ်နေ့
အဘိုးကြီး
ဆယ်ပြားစေ့ကို
လက်မှာဆုတ်
မြေးမကိုခေါ်
ဒီလက်ထဲမှာဘာရှိလဲသိချင်လားမေး
မြေးမလေးကကြည့်ချင်တယ်ပြော
လွယ်လွယ်နဲ့မပြ
မြေးမလေးကပိုကြည့်ချင်
ထုံးစံအတိုင်း
တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ခိုင်း
ပြီးမှလက်ကိုဖြန့်ပြ
မြေးမလေးက ဆယ်ပြားစေ့ကိုတွေ့
အဘိုးကြီးကလက်ကိုပြန်ဆုတ်
ဒီလက်ထဲမှာဘာရှိလဲသိချင်လား နောက်တစ်ခေါက်ထပ်မေး
မြေးမလေးကမကြည့်ချင်တော့ဘူးပြော
အဲဒီမှာ “မိန်းကလေး ဆိုတာ ဒီလိုပဲ” အစချီ ဆုံးမစကားပြော
ပုံပြင်လည်းပြီး။
————————————————–

တွေးကြည့်ရင်တော့ ဟုတ်မလိုလိုပဲ။
သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့
မြေးမလေးက နောက်တစ်ခေါက်ဘယ်ကြည့်ချင်ပါ့မလဲ။
အဘိုးကြီးက ဆယ်ပြားစေ့လေးဖွက်ပြတာလေ။
တန်ဖိုးမှမကြီးတာ။

ပြည်တန်ပတ္တမြားသာဖွက်ပြကြည့်ပါလား။
နောက်တစ်ခါကြည့်ချင်ရုံသာမက
ပိုင်ဆိုင်ရဖို့တောင်ကြိုးစားလိုက်ဦးမှာ။

တကယ်တော့ တန်ဖိုး ဆိုတာ
လုံခြုံအောင်ဖုံးထားတာ ဖွက်ထားတာနဲ့မဆိုင်ဘူးဗျ။
ပင်ကိုယ် အရည်အချင်း ၊ အရည်အသွေးနဲ့သာ တိုက်ရိုက်အချိုးကျတာမျိုး။

အဲလိုပဲ
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာလည်း
သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လူမမြင်အောင် အချိန်ပြည့် ဖုံးထားရုံ ၊ ဖွက်ထားရုံးနဲ့ တိုက်ရိုက်အချိုးမကျဘူးဗျ။
အခြေအနေနဲ့အချိန်အခါဆိုတာရှိတယ်။
ဆယ်ပြားစေ့ဆိုရင်တော့ မသိဘူးလေနော်။

ဒါနဲ့စကားမစပ်
မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ Bikini ဝတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ
တော်ရုံအရည်အချင်း ၊ တန်ရုံကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့မရဘူးဆိုတာလည်း
စဆကရ တွေ နားလည်အောင် ဘယ်လိုရှင်းပြရင်ကောင်းမလဲ ဟင်။

.mm Domain လေးသွားလျှောက်ခြင်း

တစ်ခုလောက်ပြောချင်တယ်သိလား?
မြန်မာနိုင်ငံမှာလေ com.mm domain လေးဝယ်တာလေ
Showroom ကိုလူကိုယ်တိုင်သွားရတယ်။
လျှောက်လွှာတင်ရတယ်။
မှတ်ပုံတင်မိတ္တူပေးရတယ်။
Company Register မိတ္တူပေးရတယ်။
USD 60 ကို In Cash ပေးရတယ်။
Domain Activate ဖြစ်ဖို့ ၁၀ ရက်စောင့်ရတယ်။
ပြီးလည်းပြီးရော ရလာတဲ့ Domain က Name Server Change မရဘူးတဲ့။

သားမှားတာပါ။
သားမှားတာပါ။
ဒီ Project ကို လက်ခံမိတာကိုက သားမှားတာပါ။

မတတ်သာတဲ့အဆုံးဆိုရင်
Customer ကို တောင်းပန်ကြောင်း စာ ပို့ပြီး
ငွေပြန်အမ်းပေးလိုက်ရမှာပေါ့ဗျာနော့်။

စီးပွားရေးအရ ရှုံးပေမယ့် အတွေ့အကြုံရတာ အမြတ်ပါ။
နောက်ဆို ဆင်ခြင်ပါ့မယ်လို့……………….။

အရှိကို အရှိအတိုင်းသာ ဖွင့်ပြောမည်

နိုး အသက် (၁၃) နှစ် (၈တန်းကျောင်းသူအရွယ်) မှာ
ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ရွေးချယ်ရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုကြုံခဲ့ရပါတယ်။
တစ်ခုက တပ်မတော်နေ့ အထိမ်းအမှတ် ကျပန်းစကားပြောပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး ၊ နောက်တစ်ခုက တပ်မတော်နေ့အထိမ်းအမှတ် ရုပ်မြင်သံကြား ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိ ပြိုင်ပွဲဖြစ်ပါတယ်။
ဉာဏ်စမ်းအတွက်က တပ်မတော် သမိုင်း လေးအုပ် ကို လေ့လာရပါမယ်။(အချိန် ၂ လရပါတယ်)။
ကျပန်းစကားပြောဖို့က ရ တန်းကတည်းက လေ့ကျင့်ပြီးသား။(မိတ်ဆက်စာသားတွေ အခုထိအလွတ်ရနေဆဲ)
ကလေးပီပီ TV မှာပါချင်တာရယ်။
အသစ်တွေကို စိတ်ဝင်စားတာရယ်။
စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်ကိုလောင်းကြေးထပ်ချင်တာရယ်တွေကြောင့်
ဉာဏ်စမ်းကိုရွေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ
ကျောင်းအဆင့်
မြို့နယ်အဆင့်
တိုင်းအဆင့် အထပ်ထပ်ကို ပထမ အဆင့်နဲ့ကျော်လာပြီး
ဗဟိုအဆင့်ဖြေဖို့ အကြောင်းဖန်လာပါတယ်။
(TV မှာပါတော့မယ်ဆိုတာရယ် ၊ ပြိုင်ပွဲအကြောင်းပြပြီး စာမကျက်ရတာရယ် ပေါင်းပြီးအပျော်ကြီးပျော်တာပေါ့။ )
အဲ့ဒီနှစ်က ဉာဏ်စမ်းပြိုင်ပွဲ မတိုင်မီလုပ်တဲ့ တပ်မတော်နေ့အထိမ်းအမှတ် စာစီစာကုံး ၊ ပန်းချီ ၊ပိုစတာ ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ရန်ကုန်တိုင်းက ပထမ မရလို့ တာဝန်ရှိသူတွေအားလုံး လူကြီးတွေဆီမှာ မုန့်ဟင်းခါးအကျွေးခံထားရပါတယ်။
ဒါကြောင့် ဉာဏ်စမ်းမှာ ပထမ ရမှဖြစ်မယ်ဆိုပြီး လူကြီးတွေက နိုးကို တစ်ပတ်တစ်ခါ အခြေခံ (၃) ကိုခေါ်ပြီး ပြိုင်ပွဲအတွက် သေသေချာချာ လေ့ကျင့်ပေးပါတယ်။( အနီးကပ်လေ့ကျင့်ပေးတာကတော့ အရမ်းချောတဲ့ အန်တီတစ်ယောက်ပါ။ နာမည်တော့မပြောတော့ပါဘူး။ဘာရာထူးလည်းဆိုတာတော့မမှတ်မိတော့ပါဘူး။)
ဒီလိုနဲ့ နိုးကို အတွေ့အကြံုရအောင်ဆိုပြီး မပြိုင်ခင် တစ်ပတ်အလိုမှာကျင်းပမယ့် လွတ်လပ်ရေးနေ့အထိမ်းအမှတ်ဉာဏ်စမ်းပြိုင်ပွဲကို သွားကြည့်ခွင့်ရအောင်လည်းစီစဉ်ထားပြီးပါပြီ။
မေးခွန်းတော်တေ်ာများများလည်းဖြေတတ်နေပါပြီ။
ဘယ်လိုနေထိုင် ပြောဆို ရမယ်ဆိုတာလည်း သိနေပါပြီ။
ပြိုင်ပွဲနေ့ဝတ်မယ့် အဖြူအစိမ်းလေးလည်း အဖွားချုပ်ပေးလို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ။

ဒီလိုနဲ့ပေါ့ဗျာ

အဲဒီနေ့က စနေ ၊ တနင်္ဂနွေတက်ရတဲ့ English Class က အဖွဲ့တွေနဲ့ ကန်တော်ကြီးမှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲလိုက်သွားတာ ညနေ ၅ နာရီလောက်မှာအိမ်ပြန်ရောက်ပါတယ်။အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ နိုးကို ပြိုင်ပွဲနဲ့ပက်သက်ပြီး အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးနေတဲ့ ဆရာမကလာခေါ်လို့ ချက်ချင်းအဖြူအစိမ်းလဲပြီး အခြေခံ(၃)ကို လိုက်သွားရပါတယ်။
ဟိုရောက်တော့ ကျောင်းသူနှစ်ယောက်ကိုတွေ့ပါတယ်။
တစ်ယောက်က လသာ(၂)က ကိုးတန်းကျောင်းသူပါ။(ရန်ကုန်တိုင်းအဆင့်ဖြေတော့ နိုးက ပထမရပြီး သူက ဒုတိယ ရခဲ့တာပါ။)
နောက်တစ်ယောက်ကနိုးနဲ့ရွယ်တူပါ။သူနဲ့အတူဆရာမ(၃)ယောက်ပါလာပါတယ်။(သူ့ကိုတော့ နိုးမသိပါဘူး။ မြင်ဖူးသလိုလိုတော့ရှိပါတယ်။)
လူကြီးတွေအကုန်မျက်နှာမကောင်းတာ သတိထားမိပါတယ်။
ပြိုင်ပွဲအတွက် စာမေးပွဲပြန်ဖြေရမယ်ပြောပါတယ်။
မေးခွန်း (၁၀)ခုမေးပါတယ်။
နိူး အားလုံးဖြေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အဖြေတွေစစ်နေတဲ့အချိန် လသာ(၂) က အမနဲ့ စကားတွေပြောဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။( သူက ကျူရှင်ဖျက်ပြီးလာရတာဖြစ်လို့ စိတ်ညစ်ကြောင်း ညည်းသွားပါတယ်။)
(၁)နာရီလောက်ကြာတော့နိုးဆရာမ ထွက်လာပြီး ” ဆိုင်ရာပိုင်ရာက လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မြေးဖြစ်သူ (လသာ(၂) က အမ မဟုတ်တဲ့ တစ်ယောက်) က ဖြေချင်တယ် ဆိုလို့ နိုး ဒီ ဉာဏ်စမ်းကိုမဖြေရတော့ကြောင်း” ပြောပါတယ်။
ည (၉)နာရီကျော်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်ပါတယ်။
ဆရာမက အမေနဲ့ အဖွားကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြပါတယ်။
အားလုံးက နိုးကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှာစိုးရိမ်နေပုံပေါက်ပါတယ်။
အရိုးသားဆုံး ၀န်ခံရရင် ၀မ်းနည်းမိတာကလွဲရင် စိတ်ဓါတ် (လုံးဝ) မကျခဲ့ပါဘူး။မျက်ရည်လည်းတစ်စက်မှမကျခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီ့အချိန် နိုးခေါင်းထဲမှာတွေးမိတာ တစ်ခုပဲရှိပါတယ်။
“မိဘဆွေမျိုး အသိုင်းအဝိုင်းကောင်းတာကလည်းမွေးရာပါ အရည်အချင်းတစ်ခု”ဆိုတာပါ။
မြန်မာ့အသံက ပြိုင်ပွဲအစီအစဉ်ကိုလွှင့်တော့ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။
(ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နိုးကို ကူညီခဲ့ကြတဲ့ ၊ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးကြတဲ့
အန်တီနဲ့တကွ တာဝန်ရှိသူတွေ အဆူမခံရအောင် ရန်ကုန်တိုင်းကိုယ်စားပြုတဲ့ သူ့ကို ပထမ ရစေချင်ခဲ့ပါတယ်။)ဒါပေမယ့် ဘာဆုမှမရခဲ့လို့လည်း ၀မ်းနည်းခဲ့ရပါတယ်။(၁၃ နှစ်သမီးရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန်နဲ့ပြောတာပါ။အခုုအချိန်ဆိုရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး။)

ဒီအကြောင်းတွေကို အခုလိုရေးနေတာဟာ ချီးခြောက်တွေကိုရေနူးတာမဟုတ်သလို တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်နစ်နာစေလိုတာကြောင့်လည်းမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ်ရည်သွေးချင်တာလည်းမဟုတ်ရပါဘူး။
ဒီနေ့ နိုး တင်လိုက်တဲ့ Status တစ်ခုကို အဓိပ္ပါယ်တောင် သေချာမသိတဲ့ ပညာတတ်အမည်ခံတစ်ဦး (ဆရာဝန်မဟုတ်ပါ) က Chat Box မှတစ်ဆင့်မဟုတ်က ဟုတ်က ရိုင်းစိုင်းစွာ စွပ်စွဲလာလို့ ရေးတင်လိုက်တာပါ။
နိုးက တပ်မိသားစုက ပေါက်ဖွားလာတာ (လုံးဝ) မဟုတ်ပါဘူး။
တစ်ချိန်တစ်ခါက တန်ခိုးအာဏာ ကြီးထွားသူတွေထဲမှ တစ်ချို့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျမှုကို အသက် (၁၃)နှစ် အရွယ်မှာ နိုး ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ နဖူးတွေ့့ ၊ ဒူးတွေ့ ကြံုခဲ့ဖူးပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အားလုံးကို ၀ါးလုံးရှည်နဲ့ ပတ်ရမ်းတတ်တဲ့ သူတွေထဲမှာ နိုးမပါဘူး။
ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး အတ္တကြီးချင်ကြီးမယ် ။ အမြင်ကျဉ်းချင် ကျဉ်းမယ်။
နိုင်ငံ့အရေး (နိုင်ငံရေးမဟုတ်ပါ) နဲ့ပတ်သတ်ရင်တော့ အမှန်တွေ ၊ အမှားတွေ ခဏထားပြီး အရှိတရားကိုမြင်နိုင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားတယ်။
(လောကီရေးရာမှာ အမှန် ၊ အမှား ဆိုတာက အခြေအနေပေါ်မူတည်ပြီးပြောင်းလဲနေတာလေ။)

“ထုံးလည်း အဖြူရောင် ၊ ဗျိုင်းလည်း အဖြူရောင် ဆိုပေမယ့် ထုံးနဲ့ ဗျိုင်းက မတူဘူးဆိုတာတော့ လက်ခံရမှာပဲ။”