သမုဒယ (သို့)…

“ခင်သစ်ဖြူ၊ပွေပွေနောက်ပါလို့

လင်ဖြစ်သူ၊ဖေတစ်ယောက်ကယ်ကြောင့်

သေမလောက်လွမ်းရပြီ။”

(ဦးကြော့)

“သေမလောက်လွမ်းရပြီ” ဆိုတာ “သေလုနီးပါလွမ်းရတယ်”လို့ပြောတာမဖြစ်နိုင်ဘူး။
“လွမ်းရတဲ့ နာကျင်မှုက ပြင်းထန်လွန်းတာမို့ သေလို့တောင်မလောက်ဘူး” လို့ဆိုလိုတာပဲနေမှာ။

(ဘယ်တော့မှန်းမသိတဲ့ )

“တစ်ချိန်ချိန်မှာ ခွဲခွါကြတဲ့အခါ…” ဆိုတဲ့အသိနဲ့အသက်ဆက်လာခဲ့တာဟာ သူနဲ့ချစ်သူရည်းစားစဖြစ်ကတည်းက အခုအချိန်အထိပဲ။

သူနဲ့အတူပျော်စရာတွေကြုံတဲ့အခါ၊ ကြည်နူးရတဲ့အခါ “ဒါတွေဟာအမြဲမရှိနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံဟာ ခေါင်းထဲမှာ အမြဲလိုလို ဆူညံလာတတ်တယ်။

အဲဒီစိတ်နဲ့ပဲ အတူတူရှိနေရခြင်းကို ပိုတန်ဖိုးထားတတ်လာခဲ့တယ်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပါပဲ။

မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့က Dinner မှာ ဂိမ်းတွေဆော့ကြတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကထမေးတယ်။

“၂ယောက်ထဲက၁ယောက်သေရမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူအရင်သေချင်လဲ” တဲ့။

အို ….!

သာယာခြင်းဟာလည်း မသာယာခြင်းပါတကား။

ပျော်ရွှင်ရခြင်းဟာလည်း မပျော်ရွှင်ရခြင်းပါတကား။

ကြည်နူးနေရခြင်းကား ကြည်နူးနေရခြင်းအမှန်မဟုတ်။

“ပိတ်တွယ်မှောင်ကာ၊အဝိဇ္ဇာနှင့်၊

တဏှာမူလ၊ဖြတ်ခဲ့ကြကာ၊

ဘဝညာဆန် ၊ ပြည်နိဗ္ဗာန်ကို ၊

ဧကန်ထုတ်ချောက် ၊ အပြီးရောက်ပြီ။” လို့ ဥဒါန်းကျူးနိုင်အောင်ပဲ …

#NOe

I would like to say…. Wow…Wow…Wow

Facebook မှာမပျော်တော့လို့ Account ကို တော်တော်ကြာကြာ Deactivate လုပ်ထားလိုက်တယ်။

ဒီနေ့မနက်မှာတော့ ပြန် Activate လုပ်ပြီး ကိုယ်လုံးဝမလုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကိုလုပ်ခဲ့ရတယ်။

Facebook မှာ အကြွေးတက်တောင်းရတာပဲ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမကြိုက်လိုက်တာပြောမနေပါနဲ့တော့။ကိုယ်လုံးဝမလုပ်ချင်တဲ့အလုပ်ပါ။

ဒါပေမယ့်လည်းမတတ်နိုင်ဘူး။ တစ်ဖက်က သူ့ရဲ့ Personality ကို Facebook ပေါ်မှာပဲတည်ဆောက်တတ်တဲ့ သူမျိုးမို့ ကိုယ်လည်းဒါမျိုးလုပ်မှဖြစ်တော့မယ့်အခြေအနေရောက်သွားတာပဲ။

တစ်လက်စတည်း Facebook ကိုပိုအယုံအကြည်မဲ့သွားတယ်။

ကိုယ့်ကိုအကြွေးပေးရမှာကြောက်လို့ ပတ်ရှောင်နေတဲ့သူက ခရီးတွေတောက်လျှောက်သွားပြီး Facebook ပေါ်မှာကျ သူဌေးဂိုက်နဲ့ သာယာစိုပြေ ငါတို့မြေလုပ်နေတာ မနည်းမနော Postတွေ။

သူ့အမေလည်း သနားပါတယ်။ “သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်း”ဆိုတာမျိုး…..ကိုယ့်ကိုတောင်းပန်ရှာတယ်။

တကယ်ဆို တောင်းပန်ရမယ့်သူက သူ့အမေမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပဲဖြစ်သင့်တာလေ။

မြန်မာကားတွေထဲမှာပြောသလိုပဲပေါ့။ “လူဆိုတာလုပ်ရဲရင် ၊ ခံရဲရမယ်”မလား?

ပြောမယ့်သာပြောရတယ်။ ကိုယ်တွေဆိုသည်မှာ စိတ်တို ဒေါသထွက်နေတာကလွဲ သူ့ကို မုန်းသွားတာ ရွံသွားတာမျိုးလည်းမဟုတ်ပြန်ဘူး။

တာဝန်ယူမှု ၊ တာဝန်ခံမှုမရှိဘဲ ပြီးစလွယ် ရှောင်ပြေးနေတတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ အံ့ဩတယ်။

အသက်ကလည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်။

ဒီလိုစိတ်ဓာတ်တွေနဲ့ ဒီလိုလူငယ်တွေများလာရင် ဒီလူမှုပတ်ဝန်းကျင်အတွက်တော့ ရင်လေးစရာပဲ။

ဟူး … မလွယ်ကြောတွေ။

လူတွေကလည်း ဘာတွေလား? ပဲ။

စိတ်လေချက်…

အခုတော့ Facebook ကို ပြန် De ထားလိုက်ပြီ။ Activate ဖြစ်နေရတာကို စိတ်မသက်သာလွန်းလို့။

#NOe

ဟူး…

ဟူး…

ဒီရက်ပိုင်းမှာ သက်ပြင်းတွေခဏခဏချဖြစ်နေတယ်။

သူလည်း ကဗျာတွေအများကြီးရေးနေတာတွေ့တယ်။

“ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဘယ်လိုနားလည်လဲ?” လို့ ညီမဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ကလာမေးတော့ ကိုယ့်မှာဖြေရာမဲ့။

အရိုးသားဆုံးဝန်ခံရရင် လူတွေကို ဘယ်လိုချစ်ရမလဲ အခုထိမသိသေး။

(တစ်ယောက်သော)သူပြောနေကျစကားအတိုင်းပဲ “ကိုယ်ဟာ မချစ်တတ်တဲ့သူ”။

မချစ်တတ်သေးတာလည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူ့ကြောင့်ကိုယ်ပျော်ရွှင်ရတယ်။

အဆိုးဝါးဆုံးအချိန်တွေမပြောနဲ့ သူနဲ့ရန်ဖြစ်နေတဲ့အခါတွေမှာတောင် ကိုယ်ဟာ နာကြင်စွာပျော်ရွှင်နေရတတ်တယ်။

မချစ်ဘူးလို့ခဏခဏတော့ပြောနေပေမယ့် … လောလောဆယ်ထိတော့ သူဟာကိုယ့်အတွက် တစ်ခုတည်းသော ငြိမ်းအေး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ …

#NOe

စာမေးပွဲအောင်တယ်…

စာမေးပွဲအောင်တယ်။

နောက်လဆို ဘွဲ့ယူရမယ်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် တက်ဖြစ် မတက်ဖြစ်ကတော့မသေချာသေးဘူး။

ကိုထွန်းလင်းနဲ့အတူတူတက်ယူရမယ်ဆိုရင်တော့ တက်နိုင်အောင်ကြိုးစားမယ်။

အမေကတော့ ထုံးစံအတိုင်းလိုက်မှာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။

ရှေ့က ၂ ဘွဲ့လည်းလိုက်ပေးခဲ့တာမှမဟုတ်တာ။

အေးပေါ့… နိုင်ငံခြားကရတဲ့ဘွဲ့မှ ဘွဲ့ထင်နေတဲ့ ၊ နိုင်ငံခြားမှာ သင်မှ ပညာတတ်တယ်ထင်နေတဲ့ လူတန်းစားတစ်ရပ်ထဲ အမေဟာ ထိပ်ဆုံးကပဲဟာ။

ကိုယ်တွေဆိုသည်မှာလည်း ကိုယ်သတ်မှတ်ထားတဲ့ တက္ကသိုလ်အချို့ကလွဲရင် ဘယ်နိုင်ငံခြားတက္ကသိုလ်တွေကိုမှ အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားအထင်ကြီးနေတဲ့အထဲမပါဝင်။

စိတ်ဝင်စားတဲ့တက္ကသိုလ်တွေကျပြန်တော့လည်း လောလောဆယ် ကိုယ့်အနေအထားနဲ့ဆို အနားတောင်မကပ်နိုင်သေး။

အမေအထင်ကြီးတဲ့ နိုင်ငံခြားတက္ကသိုလ်မှာကျောင်းပြီးတဲ့ကောင်ဖြစ်ပြီးရောဆိုပြီး နိုင်ငံခြားက So Called တက္ကသိုလ် တောကျောင်း တောင်ကျောင်းတွေ မှာ အဆင့် ခပ်နိမ့်နိမ့်နဲ့အောင် ၊ ခနော်နီ ခနော်နဲ့ So Called ဘွဲ့လက်မှတ်လေးကိုင်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ ပြန်လာရအောင်လည်း ကိုယ်တွေက အဲ့လောက်ထိ မျက်နှာမပြောင်တတ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်လောက်က ရတဲ့ ဂျပန်ပညာတော်သင်ကို မသွားဘဲနေလိုက်တာ အဲဒါတွေကြောင့်ပဲ။

I want to be Myself…

စိတ်မပါရင် ရေတောင်ထမသောက်တတ်သူမို့ လူအထင်ကြီးခံရဖို့ ပညာသင်တယ်ဆိုတာကတော့ ဝေလာဝေးပါ။

ခက်တာတော့ ခက်တယ်။

ဒါပေမယ့်လည်းမတတ်နိုင်ဘူး။

ယုံကြည်ရာလုပ်နေဖို့ပဲလိုတယ်။

ဘဝက Frozen ထဲက Let it Go လိုပဲ။

အစတုန်းကတော့

“Don’t let them in, don’t let them see
Be the good girl you always have to be
Conceal, don’t feel, don’t let them know”ပေါ့

အခုတော့ “Well, now they know” မို့ “Let it go” ပဲ။

Mommy’s Good Girl ဖြစ်ဖို့ထက် ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံနေဖို့ပဲလိုတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။

အခုအချိန်ထိ တက်ခဲ့တဲ့ကျောင်းတွေ သင်ခဲ့တဲ့ပညာတွေထဲမှာ အဝေးသင်တစ်ခုကလွဲရင် ကျန်တာတွေအကုန်ဟာ ကိုယ်တကယ်စိတ်ဝင်တစားနဲ့ စိတ်ပါဝင်စားတာတွေချည်းပဲ။

မင်္ဂလာပွဲပြီးရင် ကျောင်း ၂ နှစ်နားမယ် စိတ်ကူးတယ်။ ၂နှစ်ပြည့်ရင် ဟိမဝန္တာဘက်ကို ခရီးရှည်ထွက်မယ်။

ပြန်လာရင် မာစတာတစ်ခုလုပ်မယ်။ ဘာနဲ့ပတ်သတ်ပြီးလုပ်မယ်ဆိုတာတော့ အခုလောလောဆယ်မှာ မပြောနိုင်သေး။ အဲဒီအချိန်မှာ စိတ်ပါရာကို လုပ်မယ်။

မာစတာလုပ်ရင်းနဲ့ ကလေးယူရင်လည်းယူဖြစ်မယ်။ သူများတွေကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ပြောနေကြလွန်းလို့ လက်တည့်စမ်းချင်တာလည်းဖြစ်မယ်။ မသိသေးဘူး။

အမေနဲ့ပတ်သတ်သမျှကိုတော့ လွှတ်ချလိုက်ပြီ။

ဘာမှလည်းမမျှော်လင့်တော့ …

#NOe

ဒီနေ့အဖွားရခိုင်ပြန်သွားတယ်…

ဒီပိတ်ရက်မှာ ကားပြင်တာနဲ့ပဲအချိန်ကုန်နေတယ်။

ဒီမနက် ၄ နာရီခွဲ ကထွင်းပုဂံကပြန်ရောက်လို့ ကျောင်းမှာသွားကြိုရသေးတယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ၆ နာရီထိုးနေပြီ။ ခဏဆိုပြီးပြန်အိပ်လိုက်တာ ၉ နာရီမှနိုးတယ်။

ကမန်းကတမ်းထပြီး ရေမိုးချိုးပြီး အဖွားကို လေဆိပ်လိုက်ပို့ရတယ်။

အဖွားကတစ်ယောက်တည်းပြန်နေကျရယ်။

အဲဒါကို ရွှေပိုးက တစ်ယောက်တည်းစိတ်မချဘူးဆိုပြီး စိတ်ပူနေတယ်။

အဖွား Boarding Gate ဖြတ်ပြီးဝင်သွားကြည့်ပြီး လှည့်ပြန်နှုတ်ဆက်မလားလို့ မျှော်လင့်ကြသေးတယ်။

အဖွားက ဂရုတောင်မစိုက်ဘူး။ ဝင်သွားပြီးကတည်းက လှည့်ကိုမကြည့်တာ … ၂ယောက်သား ဒီအတိုင်းလှည့်ပြန်ခဲ့ရတယ်။

၁ နာရီကျော်တော့ အဖွားရခိုင်ကိုကျန်းမာစွာရောက်ရှိကြောင်းဖုန်းလက်ခံရရှိတယ်.

တစ်နေ့နေ့မှာ အခုလိုပဲ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်ကို ကျောခိုင်းသွားပြီး ထာဝရပြန်လှည့်ကြည့်မခံရမယ့် အခြေအနေတွေကြုံလာရဦးမှာပဲ။

အဲ….

ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို ကျောခိုင်းသွားပြီး ထာဝရပြန်လှည့်မကြည့်နိုင်တော့မယ့်သူက ကိုယ်လည်းဖြစ်ဦးမှာပဲလေ။

အိမ်း…. သံယောဇဉ်တွေ….

#NOe

အို ဘယ်လိုတွေ…

Now & Ever ရုပ်ရှင်အထူးပွဲပြတဲ့နေ့က Interview တွေကြည့်ဖြစ်တယ်။

အဲဒီမှာ ဘဝင်မကျတာတစ်ခုသွားတွေ့တယ်။

ဘာလဲဆိုတော့ Now & Ever က မင်းသမီး ပိုင်ဖြိုးသုရဲ့ အမျိုးသား ဒါရိုက်တာ ဏကြီးကိုမေးကြတဲ့ မေးခွန်းတွေပေါ့။

“သုသုကို ဇာဏ်ခီနဲ့ Ro နေတာတွေ့တော့ သဝန်မတိုဘူးလား ” ဆိုတာမျိုးတွေ။

What the F**k ပဲ။ ကိုဏကြီးမို့ ဒီမေးခွန်းကို အရေးအရာယူပြုပြီးဖြေနေတာ။

ကိုယ်တွေသာဆို ဆဲလွှတ်မှာ။

ဒီမေးခွန်းဟာ ကိုဏကြီးကို အကို ဟာ အကို့မိန်းမအလုပ်နဲ့ပတ်သတ်ပြီးဘောထားသေးလား လို့ သွယ်ဝိုက်မေးတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။

နောက်တစ်ခုက မေးတဲ့သူတွေအနေနဲ့ သုသု ဟာ အလုပ်ကိုအလုပ်လိုလုပ်သွားတယ်ဆိုတာမမြင်တာကြလည်းဖြစ်တယ်။

လူတွေက အဲလိုပဲ Professional Lifeနဲ့ Personal Life နဲ့ မကွဲပြားကြတော့ဘူး။ပိုဆိုးတာက သမီးရည်းစား (သို့)လင်မယားကြားမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မဖြစ်မနေကို သဝန်တိုမှုတွေရှိကိုရှိရမယ် ဆိုတာကြီး ခေါင်းထဲစွဲနေကြတာပဲ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြား သဝန်မတိုဘူးလို့ဆိုလိုက်ရင် တကယ်မချစ်ကြတဲ့သူတွေလို့ ကောက်ချက်တွေချကုန်ကြရော…

ရွံစရာတွေ…

လူတစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တကယ်ချစ်မချစ်ဆိုတာ သဝန်တိုမှုနဲ့ တိုက်ရိုက်အချိုးမကျကြောင်း ၊ သက်ဆိုင်မှုလည်းမရှိကြောင်း …

#NOe

၃၀-၁၀-၂၀၁၉

ပြီးခဲ့တဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့က ရွှေပိုးမွေးနေ့……

အဖွားရယ် ၊ ဘူးသီးရယ် ၊ရွှေပိုးရယ် ကိုခေါ်ပြီး ကိုထွန်းလင်းနဲ့ ဘုရားသွားတယ်။

ဒေဝါလီနေ့မို့ လူအရမ်းများတော့ အဖွားက စိတ်တိုတယ်။

ပြီးတော့ M3 မှာ ဒင်းဆမ်းသွားစားကြတယ်။ ကထွင်းက ရွှေပိုးကိုမွေးနေ့လက်ဆောင်ဆိုပြီး မနက်စာကျွေးတယ်။

မနက်စာစားပြီးတော့ အဖွားကိုအိပ်ပြန်ပို့ပြီး လှော်ကားသွားကြတယ်။ လမ်းမှာ ဂျေဒိုးနပ်တွေဝင်စားကြသေးတယ်။

ရန်ကုန်မှာနေလာတာ ၂၅ နှစ်လောက်ရှိနေပြီ လှော်ကားကိုတစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး။

လှော်ကားက ပျော်စရာကြီးရယ်။

တောအုပ်ကြီးမှာ နေ့တိုင်းနေရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးပြီး … ပိုက်ဆံတွေပိုရှာရမယ့်အကြောင်းက ပိုပိုခိုင်မာလာတယ်။

ဘဝမှာ အချစ်လည်းရှာစရာမလိုတော့ဘူး။ ပညာရှာဖို့လည်း သိပ်အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ပိုက်ဆံရှာစရာပဲရှိတော့တယ်။ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရရင် ရသလောက်ရှာရမယ်။ ကြိုးစားရှာရမယ်။

လှော်ကားကပြန်တော့ စစ်သချိုင်းဝင်ကြတယ်။ပြီးတော့ အိုအီးရှီ မှာ ဆူရှီသွားစားကြတယ်။

တနင်္လာနေ့က ရုံးပိတ်ရက်ပေမယ့် ရုံးတက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က Project အသစ်တစ်ခုအတွက်လက်မှတ်ထိုးတယ်။တကယ်တော့ အဲ့ Project ကို လက်မှတ်ထိုးချင်လို့စောင့်နေတာ ၆ လလောက်ရှိနေပြီ။အခုမှပဲထိုးဖြစ်တာ။

မနေ့က မစန္ဒီ နဲ့ ကိုအမရ မင်္ဂလာဦးဆွမ်းကျွေးတယ်။

ရာသီဥတုက ပူပေမယ့် လှလှပပလေးပွဲတက်ပေးချင်လို့ မိတ်ကပ်တွေလိမ်းပြီး ဆံပင်တွေပါသွားပြင်လိုက်တယ်။

သူတို့ လက်မှတ်ထိုးတဲ့နေ့ မလိုက်ပေးနိုင်လိုက်လို့ မနေ့ ပွဲပြီးတဲ့အထိနေတဲ့အပြင် ပွဲပြီးလို့ မီးဆိုင်းသွားဝယ်တာတွေပါလိုက်ပေးလိုက်တယ်။

၂ ယောက်စလုံးက လှပပျော်ရွှင် ကြည်နူးဝမ်းသာ နေလိုက်ကြတာများ….မြင်ရသူတွေအတွက်ပါပျော်စရာကြီးရယ်။

#NOe

တက်တူးထိုးချင်တဲ့စိတ်နဲ့ နိုးထဖြစ်တဲ့ ဒီနေ့

တစ်ကိုယ်လုံးတက်တူးအပြည့်ထိုးထားတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်အကြောင်း ၃ တန်းတုန်းက SUMMER SCHOOL မှာ သင်ခဲ့ရဖူးတယ်။

၉ တန်းလောက်ရောက်တော့ တက်တူးထိုးချင်တဲ့ အာသီသစဖြစ်တယ်။

အခြားများများစားစားရယ်လည်းမဟုတ်ပါဘူး။ “NOe” ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖက်ရဲ့ တစ်နေရာရာမှာထိုးချင်တာ။

ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်ကလည်း ဘယ်တော့မှမထိုးဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။

ကထွင်းကလည်း တက်တူးကြိုက်ပုံ မပေါ်ဘူး။”အရမ်းထိုးချင်သပဆိုရင် ပေါင်မှာထိုးကွင်းတွေထိုးပါလား” လို့တော့ ခဏခဏပြောတယ်။

အမြဲပေါင်းဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းမတွေမှာ တက်တူးတွေရှိကြတယ်။ဟိုတစ်လောက မြတ်နှင်းက တက်တူးအသစ်သွားထိုးတော့ ခေါ်သေးတယ်။မလိုက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။အဲဒီထိ ထိုးချင်စိတ်မဖြစ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မနက် အိပ်ယာကနိုးနိုးချင်း ပထမဆုံးဖြစ်တဲ့စိတ်က “ငါ့ကိုယ်မှာ တက်တူးတစ်ခုလောက်ရှိရင်ကောင်းမယ်”ဆိုတဲ့ စိတ်ကြီး။

နောက်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပြီးရင်တော့ မနက်ဖက်တွေတရားပြန်ထိုင်ဖြစ်ဖို့များတယ်။

ဟူး……

သက်သတ်လွတ်စား ၊ အဖြူဝတ် ၊ တရားထိုင် ၊ တက်တူးတွေနဲ့…

Lifestyle ကြီးကဘာလားဖြစ်တော့မယ်။

အဲဒီတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး မထိုးဖြစ်အောင် နေဦးမယ်။

#NOe

သောင်းပြောင်းထွေလာ (၂၄-၁၀-၂၀၁၉)

တစ်နေ့ကညနေလမ်းလျှောက်ရင်း ကထွင်းကထပြောတယ်။

မင်္ဂ လာဆောင်ပြီးလို့ သမီးလေးမွေးရင် “သုံးပန်လှ”လို့နာမည်ပေးမယ်တဲ့။ “ဘာလို့လဲ”ဆိုပြီးမေးတော့ “မောင်ကိုဦးလိုပဲအရွယ်သုံးပါးနာမည်လေ”တဲ့။

သဘောကျတယ်။ အိမ်မှာခေါ်ရင် “အလှ”လို့ခေါ်မယ်။

မနေ့က အရမ်းပင်ပန်းတော့ ကန်တော်ကြီးကို တစ်ပတ်ပဲပတ်နိုင်တယ်။

ဒီနေ့လည်းမနက်အစောကြီးထပြီး မြောင်းတကာဖက်က စက်ရုံတစ်ရုံဆီပြေးရသေးတယ်။

မနက်နိုးနိုးချင်း မစန္ဒီဆီ Message လှမ်းပို့လိုက်သေးတယ်။

သူနဲ့ကိုအမရကဒီနေ့ လက်ထက်စာချုပ်လက်မှတ်ထိုးကြမှာလေ။

တကယ်တော့ကိုယ်တိုင်သွားပြီး ပါဝင်ဆင်နွှဲချင်တာ။ အလုပ်တွေများနေတာနဲ့ မသွားဖြစ်လိုက်ရတာ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ်ချစ်တဲ့သူ ၂ ယောက်ပေါင်းဖက်ကြလေသတည်းမို့ ဒီနေ့ဟာ ဘဒ္ဒကမ္ဘာအတွက် မင်္ဂလာ ရှိတဲ့နေ့တစ်နေ့ပဲ။

I’m happy for them ပါ။

စက်ရုံသွားတဲ့လမ်း ကလမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်မှာ မနက်စာ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဝင်စားတာ ဘာကောင်းသလဲမမေးပါနဲ့။

ဒီနေ့အစည်းအဝေးကအဆင်ပြေပါတယ်။

နောက်ဆုံးအချိန်ထိအဆင်ပြေပြီး Project အကြီးကြီးထပ်ရရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။

ပိုက်ဆံရှာရမယ်။

မနက်ကတောင်အဖွားနဲ့ပြောဖြစ်သေးတယ်။

ပိုက်ဆံရှာရမယ့်အကြောင်းတွေ…..

အဖွားကတော့ ပြောရှာတယ်”ပိုက်ဆံကိုကောင်းကောင်းရှာပြီး သေချာထိန်းသိမ်း။ကိုယ့်မှာရှိမှအဆင်ပြေမှာ သူများအားကိုးလို့မရဘူး”တဲ့။

ပြီးတော့ပြောသေးတယ်”ထွန်းလင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆက်ဆံ။သိပ်အနိုင်မကျင့်နဲ့။”တဲ့။

အဖွားပြောလည်းပြောချင်စရာ။

ကိုယ်ဆိုသည်မှာလည်း အများကြီးမပြောနဲ့။

နေ့တိုင်း ညနေရုံးဆင်းရင် သူ့အိမ်မှာကားသွားထား၊ ပြီး၂ ယောက်သားလမ်းလျှောက်ထွက်၊ ပြန်လာရင် သူချက်ထားတဲ့ထမင်းဟင်း အလိုက်သင့်လေးစား။ တစ်ခါတစ်ခါ ဦးလေး(ကထွင်းအဖေ)က အသီးလေးတွေခွဲပြီးရေခဲသေတ္တာထဲ ထည့်ထားပြီး အချိုတည်းဖို့ပါ စီစဉ်ပေးထားသေးတာ။

ဒီနေ့လည်း အစည်းအဝေးအပြီး ပြန်မယ်ဆိုပြီး ကားပေါ်တက်တော့ ကိုယ့်ခုံမှာ တီရှပ်တစ်ထည်ခင်းထားတာတွေလို့ မေးကြည့်တော့ “ခင်ဗျားနေရာကနေပူကျနေလို့ ထိုင်လိုက်ရင်ပူမှာစိုးလို့ ကာပေးထားတာ”တဲ့လေ။

ကိုယ့်မှာ အကြွေတစ်လိုင်း ။

အိမ်း……

သမုဒ္ဒယသစ္စာပဲ။

#NOe

၂၁-၁၉-၂၀၁၉

နေပြည်တော်မှာ အတော်အတန်အရေးကြီးတဲ့ Project ကြီးတစ်ခုရတော့ အဲဒီ Project အတွက် စာချုပ်ကို JJ ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး လက်မှတ်ထိုးဖူးတယ်။

အဲလိုပဲ လွှတ်တော်မှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ Meeting ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်လောက်ထိုင်ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေတုန်းကလည်း ညနေပိုင်းတွေဆို တွေ့ရာ ပလက်ဖောင်းခေါင်းအုံးပြီး နေဝင်ချိန်ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်လို့အပမ်းဖြေခဲ့ဖူးတယ်။

အခုနောက်ပိုင်းမှာပုံမှန်ထသွားထလာဖိနပ်တစ်ရံအတွက်ငွေ ၂၀၀၀ အထက်မသုံးဖြစ်တာအတော်ကြာပြီ။

ကိုယ်နဲ့သွေးမတော်သားမစပ်ပေမယ့် လစဉ်ကျောင်းစရိတ်အပြင် အဝတ်အစား ၊ မုန့်ဖိုးပဲဖိုးကအစ ထောက်ပံ့ပေးဖြစ်နေတဲ့ကလေးတွေရှိတယ်။

လူသိရှင်ကြား ပွဲအခမ်းအနားတွေနဲ့မဟုတ်ပေမယ့် လမ်းသွားရင်းစီးထားတဲ့ဖိနပ်ချွတ်ပေးခဲ့တာမျိုး ၊ အိမ်ရောက်မှစားဖို့ဝယ်လာတဲ့ မုန့်ထုတ်ပေးပစ်ခဲ့တာမျိုး ၊ ညနေလမ်းလျှောက်ဖို့ထည့်လာတဲ့အဝတ်ထုတ်ချပေးလိုက်တာမျိူးတွေတော့ ကြုံရင်ကြုံသလို ခဏခဏလုပ်ဖြစ်တယ်။

ငနိုးအတွက်တော့ အသက်ရှင်နေရမှုရဲ့အဓိပ္ပာယ်ဟာ အရေခွံကောင်းကောင်းတစ်ခုထက် အများကြီးပိုသလို နာမည်ကြီးတံဆိပ်တပ်စျေးကြီးအဆင်တန်ဆာတွေထက် အဆမတန်သာလွန်ခမ်းနားတယ်။

#NOe